บทบาทของครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติกโรงเรียนอนุบาลบ้านโดม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบบทบาทของครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติก โรงเรียนอนุบาลบ้านโดม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพหมานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ผู้ปกครองนักเรียนโรงเรียนอนุบาลบ้านโดมสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพหมานคร กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูป Krejcie and Morgan ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ของจำนวนประชากร 100 คนได้กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 80 คน และสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย (simple random sampling) ด้วยการจับฉลาก เครื่องมือในการวิจัย เป็นแบบสอบถามเกี่ยวกับบทบาทครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติก แบบสอบถามทั้งฉบับมีค่าความเชื่อมั่น .96 ผลการวิจัยพบว่า
- ผลการศึกษาบทบาทของครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติก โรงเรียนอนุบาลบ้านโดม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร โดยภาพรวม และรายด้านอยู่ในระดับมาก
- ผลการเปรียบเทียบบทบาทของครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติก โรงเรียนอนุบาลบ้านโดม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร ในสถานภาพสมรสที่แตกต่างกัน โดยรวม และด้านการปรับตัว/การแก้ปัญหา ด้านการสื่อความหมาย และด้านการดำรงชีวิต แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนด้านการควบคุมตนเอง และด้านการสร้างสัมพันธภาพ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ .05
- ผลการเปรียบเทียบบทบาทของครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติก โรงเรียนอนุบาลบ้านโดม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร ในลักษณะครอบครัวที่แตกต่างกันโดยภาพรวม และรายด้านการปรับตัว/การแก้ปัญหา ด้านการสื่อความหมาย และด้านการควบคุมตนเอง แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนด้านการดำรงชีวิต และด้านการสร้างสัมพันธภาพ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
ธีรยุทธ์ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา. (2536). แนวคิดการพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ดารณี อุทัยรัตนกิจ. (2545). การจัดการเรียนร่วมสําหรับเด็กออทิสติกในโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นิรันดร์ คำยอง, (2550), บทบาทของครอบครัวในการเสริมสร้างศักยภาพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง โรงเรียนรังสีวิทยา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เพ็ญแข ลิ่มศิลา. (2545). คู่มือการฝึกและดูแลเด็กออทิสติก. กรุงเทพฯ:โรงพยาบาลยุวประสารทไวทโยอุปถัมภ์.
มัทนา บุญสิงห์. (2554). บทบาทครอบครัวต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กสมาธิสั้น: ศึกษาเฉพาะกรณี สมาชิกชมรมผู้ปกครองบุคคลสมาธิสั้นแห่งประเทศไทย กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์สังคมศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ศรีกัลยา พึ่งแสงสี. (2539). การศึกษาพฤติกรรมของครูในการส่งเสริมทักษะทางสังคมให้แก่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาวิตรี แสงศิลป์. (2551). บทบาทของครอบครัวและสถานศึกษาในการพัฒนาพฤติกรรมรับผิดชอบต่อสังคมของนักเรียน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2547). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545.
Cook and Others. (1996). Initial national report on the convention of the rights of the child.
Howlin P., Baren, Cohen, S., & Hadwin, J. (1998). Teaching children with autism to mind-read: A practical guide for parents and professionals. West Sussex, England: John Wiley & Sons, Ltd.
Krejcie, R. V. & Morgan, D.W. (1970). Determining sample size for research activities. Education and Psychological Measurement, 30, 607-610.
