การพัฒนาสมาธิสำหรับเด็กเจ็บป่วยเรื้อรังโรงพยาบาลชลบุรีโดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อพัฒนาสมาธิสำหรับเด็กเจ็บป่วยเรื้อรังในโรงพยาบาลโดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ ศูนย์การเรียนสำหรับเด็กเจ็บป่วยเรื้อรัง ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 12 จังหวัดชลบุรี  (2) เพื่อเปรียบเทียบการพัฒนาสมาธิสำหรับเด็กเจ็บป่วยเรื้อรังในโรงพยาบาลโดยใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ ระหว่างก่อนและหลังการใช้กิจกรรมงานประดิษฐ์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่  นักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลายเจ็บป่วยเรื้อรังโรงพยาบาลชลบุรี ที่เป็นเด็กสมาธิสั้นได้มาโดยการสังเกตพฤติกรรมและสัมภาษณ์ครูประจำชั้นจำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แผนการจัดการเรียนรู้กิจกรรมงานประดิษฐ์ แบบคัดกรองนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้น ผลการวิจัยพบว่า

1. ก่อนการทดลอง คะแนนดิบด้านซน/วู่วาม ขาดสมาธิ และคะแนนรวมที่แปลงเป็นคะแนนที (T-Score) โดยรวมจัดอยู่ในกลุ่มที่ 3 กลุ่มที่ควรได้รับการช่วยเหลือด้านการศึกษา มีพฤติกรรม พูดโพล่ง ขัดจังหวะเวลาครูสอน หยุกหยิก หรือขยุกขยิก อยู่ไม่สุข ใจร้อน วู่วาม อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย ทำอะไรโดยไม่คิดก่อนทำ ไม่ยกมือขออนุญาตก่อนถามหรือตอบคำถาม ทำงานช้า เหม่อ ใจลอย ทำงานสะเพร่า ไม่รอบคอบ ต้องเรียกหรือกระตุ้นบ่อย ๆ เฉื่อยชา วอกแวกง่าย ทำอะไร ไม่เรียบร้อย ขาดความรับผิดชอบ ไม่จดจ่อกับงานที่ต้องทำ ช่วงความสนใจสั้น ไม่ทำงานส่ง


2. หลังการทดลอง คะแนนดิบด้านซน/วู่วาม ขาดสมาธิ และคะแนนรวมที่แปลงเป็นคะแนนที (T-Score) โดยรวมจัดอยู่ในกลุ่มที่ 2 กลุ่มเฝ้าระวัง ติดตาม ทำซ้ำ ในด้านซน/ วู่วาม เกี่ยวกับใจร้อน วู่วาม อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย ทำงานช้า เหม่อ ใจลอย ต้องเรียกหรือกระตุ้นบ่อย ๆ