มิติทางสังคมในคำสอนของพระพุทธศาสนาเพื่อแก้ไขปัญหามลพิษสิ่งแวดล้อมทางสังคม

Main Article Content

Tanawan Jarupaibool

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ทราบความหมายของคำว่ามิติทางสังคมในพุทธศาสนา ซึ่งมิใช่เรื่องใหม่ หากแต่มีรากฐานดั้งเดิมมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลเพียงแต่ได้มีการปรับรูปแบบให้สอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงของสังคมแต่ละยุคสมัยเท่านั้น และเนื่องจากบ้านเมืองในปัจจุบันเกิดภาวะวิกฤติ เพราะได้รับผลกระทบจากภาวะทางเศรษฐกิจชะลอตัวลง เมื่อนักการเมืองหรือบุคคลต่างๆ ในสังคมหวังจะกอบโกยผลประโยชน์เป็นของส่วนตัวมากขึ้น ส่วนประชาชนอดอยากมากขึ้น จึงเกิดเป็นภาวะวิกฤติทางสังคม เมื่อมีประชากรในสังคมมีมากขึ้นความเห็นแก่ตัวก็มากขึ้นตามลำดับ สภาพสิ่งแวดล้อมรอบตัวจึงไม่มีคนเอาใจใส่ดูแล ทำให้เกิดเป็นภาวะวิกฤติทางสิ่งแวดล้อม กลายเป็นมลพิษสิ่งแวดล้อมทางสังคม สาเหตุที่แท้จริงของทุกปัญหานั้นมาจากเหตุเพียงสาเหตุเดียว คือ ความด้อยคุณภาพของประชากร


            ดังนั้น การแก้ปัญหาจึงต้องทำทุกวิถีทางที่จะสร้างคุณภาพของประชาชนในสังคมไทยให้สูงขึ้น บทความนี้ต้องการนำเสนอแนวทางการแก้ปัญหามลพิษสิ่งแวดล้อมทางสังคม ตามวิถีแห่งพระพุทธศาสนา โดยการแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบองค์รวม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุด คือ การนำเอาหลักธรรมทางศาสนามาประยุกต์เข้ากับการดำรงชีวิตในปัจจุบัน ควบคู่กับการสร้างคุณภาพชีวิตของเยาวชน ซึ่งเป็นประชากรคนรุ่นใหม่ของสังคมต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Jarupaibool, T. (2018). มิติทางสังคมในคำสอนของพระพุทธศาสนาเพื่อแก้ไขปัญหามลพิษสิ่งแวดล้อมทางสังคม. วารสารศิลปการจัดการ, 2(1), 49–64. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/157194
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ