การพัฒนาดนตรีประกอบการแสดงหมอลำไทเลย (แมงตับเต่าไทเลย)

Main Article Content

พงศ์พัฒน์ เหล่าคนค้า
สรินทร คุ้มเขต
ศุภวุฒิ พิมพ์นนท์

บทคัดย่อ

งานวิจัยเรื่อง การพัฒนาดนตรีประกอบการแสดงหมอลำไทเลย มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงหมอลำไทเลย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสังเกตและแบบสัมภาษณ์ นำเสนอข้อมูลการวิจัยในรูปแบบการพรรณนาเชิงวิเคราะห์  ผลการวิจัยพบว่า ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงหมอลำไทเลย ประกอบด้วยบทเพลง 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มเพลงดั้งเดิมที่ใช้สำหรับบรรเลงตามขนบประเพณีของการแสดงหมอลำไทยเลย โดยใช้เทคนิคการประพันธ์เพลงไทยและเพลงพื้นบ้านอีสาน จำนวน 4 เพลง ประกอบด้วย โหมโรงหมอลำไทเลย พระยาเดิน นางนาค สุดสะแนน และกลุ่มบทเพลงใหม่ที่ใช้สำหรับบรรเลงประกอบกิริยา อารมณ์ของผู้แสดง โดยใช้เพลงพื้นบ้านอีสานหรือทำนองบางส่วนมาสร้างสรรค์เรียบเรียงใหม่ ประยุกต์ใช้เทคนิคดนตรีตะวันตกในการพัฒนาบทเพลง จำนวน 4 เพลง ประกอบด้วย รัก ตกใจ อลังการ ศรัทธา วงดนตรีประกอบการแสดงเป็นวงดนตรีพื้นบ้านอีสานที่ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัย โดยผสมผสานดนตรีดั้งเดิมและดนตรีร่วมสมัย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เหล่าคนค้า พ., คุ้มเขต ส., & พิมพ์นนท์ ศ. (2024). การพัฒนาดนตรีประกอบการแสดงหมอลำไทเลย (แมงตับเต่าไทเลย). วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(2), 250–267. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/fakku/article/view/266510
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ประจำปี พุทธศักราช 2562. ค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2565, จาก http://book.culture.go.th/ich62/files.

กาญจนา สวนประดิษฐ์. (2533). ผีตาโขน : ศึกษาเฉพาะกรณีอำเภอด่านซ้าย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาไทยคดีศึกษา (เน้นมนุษยศาสตร์) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม. คอนเสิร์ตราชนารีสดุดี. วารสารดนตรีรังสิต. 13(2), 73-88.

ชมภูนาฏ ชมภูพันธ์, สรินทร คุ้มเขต, และ จุฑาภรณ์ จันทบาล. (2558). การวิจัยและพัฒนาศิลปะการแสดงท้องถิ่นของจังหวัดเลย โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 10(32), 83-90.

ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2559). ดนตรีลิขิต : รวมบทความดนตรีสร้างสรรค์เชิงวิชาการ. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส.

ประเวศ วะสี. (2530). การสร้างสรรค์ภูมิปัญญาไทยเพื่อการพัฒนา. ชุมชนพัฒนา, 5, 72-90.

พงศ์พัฒน์ เหล่าคนค้า. (2559). รายงานการวิจัย เรื่อง การศึกษาวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้านและเพลงพื้นบ้านจังหวัดเลย. เลย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

พระครูสิริปัญญาวิสุทธ์. (2549). ประเพณีออกเพณีออกพรรษาเชียงคาน จังหวัดเลย. เลย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

ไพฑูรย์ มีกุศล. (2531). อีสานศึกษา. กรุงเทพฯ : คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

ภูษิต สุวรรณมณี. (2557). การพัฒนาบทเพลงพื้นบ้านไทยสำหรับวงดุริยางค์เครื่องลม. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคีตวิจัยและพัฒนา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ระวีวัฒน์ ไทยเจริญ. (2561). ศึกษาวิธีการประยุกตใช้ทฤษฎีการเรียบเรียงเสียงประสานแบบแจ๊สเพื่อ

วีรชาติ เปรมานนท์. (2537). ปรัชญาและเทคนิคการแต่งเพลงร่วมสมัยไทย. กรุงเทพฯ : คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สงัด ภูเขาทอง. (2532). การดนตรีไทยและเส้นทางเข้าสู่ดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.

สาร สาระทัศนานันท์. (2544). ฮีตสิบสอง. นครพนม : สถาบันราชภัฏนครพนม.

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2551). ดนตรีพื้นบ้านและศิลปะการแสดงของไทย. กรุงเทพ : โรงพิมพ์องค์การค้าคุรุสภาลาดพร้าว.

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2563). กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ประจำปีงบประมาณ 2564. ค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2563, จาก https://www.tsri.or.th/

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2543). เบิ่งสังคมและวัฒนธรรมอีสาน. กรุงเทพฯ : พิฑเณธ พริ้นท์ติ้ง เซนเตอร์.

สุริยา บรรพลา. (2555). แนวคิดทฤษฎี : การพัฒนาศิลปะการแสดงพื้นบ้านจังหวัดเลย. เลย : โปรแกรมวิชานาฏยศิลป์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

สุริยา บรรพลา. (2558). การวิจัยและพัฒนาเรื่องภูมิปัญญาการแสดงลำดับเต่าสู่ศิลปะการแสดงร่วมสมัย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. 10(32), 91-101.

สุวิทย์ สารเงิน. (2564, 9 มีนาคม). สัมภาษณ์. หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย โรงเรียนเลยพิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19 (เลย-หนองบัวลำภู).

อัครวัตร เชื่อมกลาง. (2562). การเรียบเรียงเสียงประสานเพลงพื้นบานอีสานในรูปแบบดนตรีคลาสสิกสําหรับวงแชมเบอร์. วารสารช่อพะยอม. 30(1), 227–240.