เดี่ยวขลุ่ยเพียงออเพลงกราวใน สองชั้น ทางครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์

Main Article Content

วรพจน์ มานะสมปอง
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี

บทคัดย่อ

          เพลงกราวใน สองชั้น เป็นเพลงประเภทสองไม้ มีลักษณะการดำเนินทำนองเป็นลูกโยน ประกอบด้วยกลุ่มเสียงลูกโยน 6 เสียง คือ โด เร ที มี ลา และ ฟา ในบทความฉบับนี้ ผู้เขียนได้ยกตัวอย่างเฉพาะลูกโยนเสียงที่ 1 คือ เสียงโด เพื่อให้มีความเข้าใจทางเดี่ยวขลุ่ยเพียงออ เมื่อนำเพลงกราวในมาทำเป็นทางเดี่ยว มีการใช้กลวิธีพิเศษต่าง ๆ ในการบรรเลงซึ่งแตกต่างจากทำนองหลัก


เดี่ยวขลุ่ยเพียงออเพลงกราวใน ทางครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์ เป็นการดำเนินทำนองในทางเดี่ยว อาศัยเค้าโครงของทำนองหลักในการดำเนินทำนองและในการดำเนินทำนองทางเดี่ยว มีการดำเนินทำนองแบบเก็บ แบบลอยจังหวะ และมีการใช้กลวิธีพิเศษต่าง ๆ ได้แก่ การปริบเสียง การสะบัด เป็นต้น เพื่อทำให้การดำเนินทำนองเกิดความไพเราะและหลากหลาย เดี่ยวขลุ่ยเพียงออเพลงกราวใน ทางครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์ จึงเป็นเพลงเดี่ยวขั้นสูงที่มีความไพเราะ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
มานะสมปอง ว., & พิกุลศรี เ. (2022). เดี่ยวขลุ่ยเพียงออเพลงกราวใน สองชั้น ทางครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 14(1), 330–356. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/fakku/article/view/247324
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2530). สังคีตนิยมว่าด้วยดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.

ธนิต อยู่โพธิ์. (2523). เครื่องดนตรีไทยพร้อมด้วยตำนานการผสมวงมโหรีปี่พาทย์และเครื่องสาย. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

ธนิต อยู่โพธิ์. (2544). เครื่องดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2554). ปฐมบทดนตรีไทย. นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มนตรี ตราโมท, และวิเชียร กุลตัณฑ์. (2523). ฟังและเข้าใจเพลงไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ไทยเขษม.

มนตรี ตราโมท. (2545). คำบรรยายวิชาดุริยางคศาสตร์ไทย. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน.

วิเชียร กุลตัณฑ์. (2526). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : อัมรินทร์การพิมพ์.

ศูนย์สังคีตศิลป์ ธนาคารกรุงเทพ. (2537). เชิดชูเกียรติ 100 ปี พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี) ผู้เชี่ยวชาญ ซอสามสายแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ 12 มิถุนายน 2537. กรุงเทพฯ : ศูนย์สังคีตศิลป์ ธนาคารกรุงเทพ.

สงบศึก ธรรมวิหาร. (2540). ดุริยางค์ไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สงัด ภูเขาทอง. (2532). การดนตรีไทยและทางเข้าสู่ดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.

อุดม อรุณรัตน์. (2526). ดุริยางคดนตรีจากพระพุทธศาสนา. นครปฐม : มหาวิทยาลัยศิลปากร.

อุทิศ นาคสวัสดิ์. (2546). ทฤษฎีและหลักปฏิบัติดนตรีไทยและพจนานุกรมดนตรีไทย. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.