คำให้การ-ในป่าละเมาะ: จากเรื่องสั้นสู่การแสดงร่วมสมัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
กระบวนการสร้างสรรค์การแสดงร่วมสมัย คำให้การ-ในป่าละเมาะ เป็นวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Practice as Research) โดยวิเคราะห์และสะท้อนผลในขณะพัฒนาแนวคิดและวิธีวิจัยไปพร้อม ๆ กับการปฏิบัติ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์การแสดงร่วมสมัย “คำให้การ-ในป่าละเมาะ” จากเรื่องสั้น ในป่าละเมาะ โดย ริวโนสุเกะ อะคุตะงะวะ และเพื่อศึกษาแนวทางการบริหารจัดการการสร้างสรรค์การแสดง มีกระบวนการแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน คือช่วงวิเคราะห์และสร้างสรรค์บท ช่วงค้นหารูปแบบการแสดง และช่วงการนำเสนอผลงานสร้างสรรค์ โดยใช้แนวคิดหลังสมัยใหม่ (Postmodernism) และแนวคิดโครงสร้างสังคมในกระบวนการสร้างสรรค์ผลงาน เพื่อนำเสนอการบอกเล่าของตัวละคร โดยมีแก่นสาระสำคัญ คือ เราไม่ควรตัดสินผู้อื่นเพราะแต่ละคนมีเหตุผลของตนในหลายมิติที่ซับซ้อน ในส่วนการบริหารจัดการการแสดงพบว่า ความเข้าใจต่อรูปแบบผลงานในลักษณะทดลองนั้นมีผลต่อการดำเนินงานเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการสื่อสารกับผู้กำกับเรื่องทิศทางและรูปแบบของผลงาน การสื่อสารไปยังบุคลากรในทีม จนถึงการกำหนดกลุ่มเป้าหมายและการออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์และวิธีการสื่อสารไปยังผู้ชม
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กิติคุณ คัมภิรานนท์. (2557). KAPPA ของ Ryunosuke Akutagawa. ค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2562, จาก http://www.thaiwriter.org/?p=548
จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. (2542). การวิเคราะห์ประสิทธิภาพหน่วยงานกระทรวงยุติธรรมเพื่อการบริหารจัดการเชิงคุณภาพในยุคโลกาภิวัฒน์: รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนะ ประณมศรี. (2555). ความคิด/นักคิด: สำนักหลังสมัยใหม่กับปฏิกริยาโต้แย้งต่อต้านและปฏิเสธวัฒนธรรม เศรษฐกิจ การเมือง สังคม ศิลปะ ยุคสมัยใหม่. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 4(2), 25-57.
ชาญ รัตนะพิสิฐ. (2558). ปมดราม่าและปรากฏการณ์ราโชมอน. ค้นเมื่อ 13 เมษายน 2563, จาก https://www.istrong.co/single-post/oneandonlytruth
ณวดี เศรษฐเมธีกุล. (2554). การบริหารจัดการละครเวทีอย่างมีประสิทธิภาพด้วยการประยุกต์ใช้ องค์ความรู้ทางด้านอีเว้นท์เมเนจเมนท์. กรุงเทพฯ: ภาควิชาศิลปะการละคร คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธนัชพร กิตติก้อง. (2561). การขยายประสบการณ์ภายในของ ตัวละครด้วยวิธีปฏิบัติภาวนาทางพระพุทธศาสนา: กรณีศึกษาตัวละครนากจาก Land & Skin: The Ballad of Nak Phra Khanong. วารสารวิจิตรศิลป์, 9(1), 345-392.
ธนัชพร กิตติก้อง. (2562). การแสดง/Performance ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับเพอร์ฟอร์มมาน: เอกสารประกอบการสอน รายวิชา 882325 Performance Studies. ขอนแก่น : คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประกายกาวิล ศรีจินดา. (2554). ภาพสะท้อนมายาคติในราโชมอน. ค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2563, จาก http://www.elfms.ssru.ac.th/prakaikavin_sr/file.php/1/_071011_.pdf
ปาจารีย์ ช่วยบุญ. (2561). ภาพสะท้อน “แม่ศรีเรือน” ในนวนิยายชุดสุภาพบุรุษจุฑาเทพ. ค้นเมื่อ 21 เมษายน 2563, จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/eJHUSO/article/view/ 131621/98785
ปาริชาติ จึงวิวัฒนาภรณ์. (2561). ละครรวมสมัยเพื่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในอาเซียน: กรณีศึกษาจากฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย และไทย. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 10(1), 146-185.
ริวโนะสุเกะ อะคุตะงะวะ. (2551). ในป่าละเมาะ. ใน ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล (บรรณาธิการ). วรรณกรรมในวงเล็บ ราโชมอนและเรื่องสั้นอื่นๆ. กรุงเทพฯ : สมมติ.
วีรวิท คงศักดิ์. (2557). ค่านิยมกับการพัฒนาสังคม. ค้นเมื่อ 27 เมษายน 2563, จาก https://ethics.parliament.go.th/download/article/article_20160614141717.pdf
สดใส พันธุมโกมล. (2550). ศิลปะของการแสดง (ละครสมัยใหม่). ใน นพมาส แววหงส์ (บรรณาธิการ). ปริทัศน์ศิลปการละคร. กรุงเทพฯ : ภาควิชาศิลปะการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมเกียรติ ตั้งนโม. (2540). Postmodernism โดย Dr. Mary Klages. ค้นเมื่อ 23 เมษายน 2563, จาก http://pioneer.chula.ac.th/~yongyudh/papers/postmodern.htm
เสนาะ ติเยาว์. (2537). การสื่อสารในองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : คณะพาณิชยศาสตร์ และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อติชาติ คำพวง และอรอนงค์ อินสอาด. (2562). ปรัชญาของขงจื่อกับการจัดระเบียบทางสังคม: การศึกษาวิเคราะห์คัมภีร์หลุนอี่ว์. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 8(2), 126-164.
อนุสรณ์ ติปยานนท์. (2551). จิตไหว การเผาไหม้ครั้งสุดท้ายของอะคุตะงะวะ (บทกล่าวตาม). ใน ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล (บรรณาธิการ). วรรณกรรมในวงเล็บ ราโชมอนและเรื่องสั้นอื่นๆ. กรุงเทพฯ : สมมติ.
