ระบำกัลปพฤกษ์ : นาฏยประดิษฐ์เพื่อการประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา สร้างสรรค์ และเผยแพร่การแสดงชุด ระบำกัลปพฤกษ์ ซึ่งเป็นผลงานนาฏยประดิษฐ์ใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพเป็นแนวทางในการศึกษาและสร้างสรรค์ ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากความงามและความสำคัญของดอกกัลปพฤกษ์ ดอกไม้สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น สร้างสรรค์ขึ้นใหม่ด้วยรูปแบบนาฏศิลป์ไทยราชสำนักผสมผสานกับเอกลักษณ์ทางศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านอีสาน ถ่ายทอดผ่านบทร้อง ดนตรี การแต่งกาย และกระบวนท่ารำ
จากการวิจัย พบว่า ระบำกัลปพฤกษ์เป็นนาฏยประดิษฐ์ในลักษณะนาฏศิลป์พันทาง คือ การผสมผสานความเป็นนาฏศิลป์ไทยราชสำนักร่วมกับนาฏศิลป์พื้นบ้านอีสาน การแสดงแบ่งออกเป็น 3 ช่วง คือ 1.แคนเคล้าเยาวมาลย์ 2.ร่ายฟ้อนรำทำท่าออกลีลากอปรบทกลอน และ 3.ม่วนสราญอีสานโฮแซว ใช้ ผู้แสดงเป็นหญิงล้วนจำนวน 8 คน แต่งกายเลียนแบบการแต่งกายของสตรีในราชสำนัก ใช้สีชมพูและสีขาวแทนสัญลักษณ์ของดอกกัลปพฤกษ์ กระบวนท่ารำสามารถแบ่งได้เป็น 2 แบบ คือ 1.การฟ้อนรำประกอบคำร้อง ซึ่งใช้ท่ารำดั้งเดิมตามจารีตของนาฏศิลป์ไทยราชสำนัก ได้แก่ เพลงช้า เพลงเร็ว แม่ท่า นาฏยศัพท์ และภาษาท่ารำ และ 2.การฟ้อนประกอบเพลงบรรเลง ซึ่งประยุกต์ท่าฟ้อนมาจากท่าฟ้อนกลองยาวอีสาน จึงเกิดท่าทางที่มีการโย้ตัว ย่อเข่า และก้าวเท้าแบบไม่ห่มเข่า ประพันธ์บทร้องโดย ผศ.ดร.จตุพร สีม่วง มีเนื้อความกล่าวถึงความงามและความหมายของดอกกัลปพฤกษ์ ส่วนดนตรีประพันธ์ โดย อาจารย์มนตรี พันธ์รอด ซึ่งกำหนดใช้เพลงไทยสำเนียงลาวอัตราสองชั้นและประพันธ์เพลงสำเนียงลาวชั้นเดียวขึ้นใหม่เพื่อสร้างความสนุกสนานในตอนท้ายเพลง
ระบำกัลปพฤกษ์เป็นผลจากการศึกษาองค์ความรู้ดั้งเดิมด้านนาฏศิลป์เป็นพื้นฐานความรู้เพื่อพัฒนาต่อยอดองค์ความรู้ใหม่ ด้วยการนำองค์ความรู้เหล่านั้นมาบูรณากาลร่วมกับแนวคิด หลักการ ของนักวิชาการ นาฏยาจารย์ และศิลปินแห่งชาติ เพื่อหลอมรวมและก่อเกิดเป็นนาฏศิลป์สร้างสรรค์รูปแบบพันทางที่มีความเรียบง่าย สบายตา มีความสอดคล้องสัมพันธ์กันระหว่าง บทร้อง ดนตรี การแต่งกาย กระบวนท่ารำ และรูปแบบการแปรแถว กลายเป็นเอกลักษณ์ที่น่าจดจำของการแสดงเพื่อใช้สำหรับประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยวขอนแก่นได้เป็นอย่างดี
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
จุฑามาศ กิจเจริญ. (2539). การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพ ฯ : ศูนย์ตำราอาจารย์นิมิตจิวะสันติการ.
พจน์มาลย์ สมรรคบุตร. (2538). แนวการคิดประดิษฐ์ท่ารำเซิ้ง. อุดรธานี : สถาบันราชภัฏอุดรธานี สำนักงานส่งเสริมวิชาการ.
ภัทรวดี ภูชฎาภิรมย์. (2552). วัฒนธรรมดนตรีและเพลงพื้นเมืองภาคกลาง. กรุงเทพ ฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยขอนแก่น. (2558). ประวัติมหาวิทยาลัยขอนแก่น. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2558 จาก www.kku.ac.th.
โมฬี ศรีแสนยงค์. (2555). สุนทรียะทางนาฏศิลป์และศิลปะการแสดง. พิมพ์ครั้งที่ 4. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สุมิตร เทพวงษ์. (2541). นาฏศิลป์ไทย : นาฏศิลป์สำหรับครูประถม. กรุงเทพ ฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพ ฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรา กล่ำเจริญ . (2542). สุนทรียนาฏศิลป์ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : โอ.เอส. พริ้นติ้งเฮ้าส์.