แรงบันดาลใจจากแม่น้ำโขง (ชายขอบอีสาน)
Main Article Content
บทคัดย่อ
สังคมไทยเป็นสังคมเกษตรกรรม อาศัยพึ่งพาฤดูกาลและธรรมชาติเป็นหลัก จากอดีตที่ผ่านมาสังคมและวัฒนธรรมที่หลากหลายตลอดริมแม่น้ำโขงได้ผ่านและหล่อหลอมผู้คนต่างภาษา ต่างเชื้อชาติ ศาสนา นำพามาซึ่งวัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อ ก่อให้เกิดเป็นอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ ที่สืบทอดกันมาช้านาน
การสร้างสรรค์ผลงานหัวข้อแรงบันดาลใจจากแม่น้ำโขง (ชายขอบอีสาน) มีขอบข่ายพื้นที่ 7 จังหวัดลุ่มแม่น้ำโขงในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อันได้แก่ จังหวัดเลย หนองคาย บึงกาฬ นครพนม มุกดาหาร อำนาจเจริญและอุบลราชธานี ด้วยวิธีการเก็บข้อมูล เพื่อนำมาสร้างสรรค์ผลงานผ่านวิธีการเทคนิคทางด้านทัศนศิลป์ อันได้แก่เทคนิคสื่อผสม 1 ชุด ขนาด 40 x 52 เซนติเมตร จำนวนทั้งสิ้น 70 ชิ้น ภายใต้แนวคิดและแรงบันดาลใจของธรรมชาติจากผลกระทบการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศจากสภาวะโลกร้อน แรงผลักและแรงดึงดูดจากทุนข้ามพรมแดนของแหล่งทุนที่สร้างผลกระทบระยะยาวต่อระบบนิเวศตลอดริมชายฝั่ง
จากการศึกษาพบว่า ในแม่น้ำสายนานาชาติสายนี้ เกิดการเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำ การลดลงของตะกอน สิ่งเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของภาคเกษตรกรรมตลอดริมชายฝั่งอย่างรุนแรง ปัจจัยสำคัญคือ การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ ทุนข้ามชาติ และการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำโขง สายน้ำมีความสำคัญต่อวิถีชีวิตคนไทย การเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่รวมถึงกิจกรรมที่เกิดขึ้นกับผู้คนในชุมชนอย่างค่อยเป็นค่อยไป
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กองทุนสัตว์ป่าโลกสากล ประเทศไทย. [ม.ป.ป.]. ข้อมูลทั่วไปของแม่น้ำโขง. ค้นเมื่อ วันที่ 1 กันยาน 2563, จาก http://www.wwf.or.th/what_we_do/wetlands_and_production_landscape/mekongriver/
โกสุมภ์ สายจันทร์. (2556). อนุภาคลุ่มแม่น้ำโขงในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. เชียงใหม่ : สำนักวิชาการระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เขมชาติ. (2545). ลูกแม่น้ำโขง. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์.
จิตร ภูมิศักดิ์. (2547). ศิลปะเพื่อชีวิต ศิลปะเพื่อประชาชน. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2542). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
ไชยณรงค์ เศรษฐเชื้อ. (2547). แม่น้ำแห่งวิถีชีวิตและวัฒนธรรม. เชียงใหม่ : เครือข่ายแม่น้ำเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โครงการแม่น้ำและชุมชน.
ทีปกร. (2552). ศิลปะเพื่อชีวิต. กรุงเทพฯ : แม่คำผาง.
พรพิมล ตรีโชติ และคณะ. (2548). แม่น้ำโขง สายเลือดของอนุภูมิภาค. กรุงเทพฯ : สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ ธีรศาศวัต. (2552). จักรวรรดินิยม เหนือแม่น้ำโขง. กรุงเทพฯ : มติชน.