รูปแบบการจัดการสื่อสารพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์

Main Article Content

กิตพล เชิดชูกิจกุล
สุรศักดิ์ จิรวัสตร์มงคล

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการณ์ปัจจุบันของการจัดการสื่อสารพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 2) สังเคราะห์ปัจจัยอันพึงประสงค์ที่สามารถพัฒนาเป็นรูปแบบการจัดการสื่อสารอุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ได้แก่ กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ ผู้ทรงคุณวุฒิ และกลุ่มผู้นำชุมชนที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งสิ้น 21 คน คัดเลือกลุ่มตัวอย่างโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ดำเนินการวิจัยตามเกณฑ์เทคนิคเดลฟายของ Thomas T. Macmillan ระดับมาตรฐานความคลาดเคลื่อนที่ 0.04 เก็บรวบรวมข้อมูลจำนวน 3 รอบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย มัธยฐาน ฐานนิยม และพิจารณาความสอดคล้องและยืนยันคำตอบของข้อมูลด้วยการคำนวณค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ตลอดจนตรวจสอบรูปแบบการจัดการสื่อสารพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ด้วยการคำนวณหาค่าดัชนีความสอดคล้อง
          ผลการวิจัยพบดังนี้ 1) ภาคการผลิต คือ อุทยานการเรียนรู้ของกรุงเทพมหานครต้องให้ความสำคัญทางการปฏิบัติกับการยอมรับคุณภาพการบริการ 2) ภาคผู้บริโภค ในด้านประพฤติปฏิบัติให้สนใจกับคุณค่าของการบริการที่คุ้มค่าใช้จ่ายในการเข้าชม 3) ภาคการจัดการ ได้แก่ ระดับกลยุทธ์และระดับการให้บริการ 4) ภาคการตลาดเป็นการสื่อในทางปฏิบัติเรื่องปัจจัยการจัดการสื่อสารที่มีผลต่อความสำเร็จของการบริหารจัดการอุทยานการเรียนรู้เน้นระดับการให้บริการและให้เกิดผลตามมาสู่ภาคที่ 5 5) ภาคการสื่อสารเพื่อสร้างภาพลักษณ์ทางการปฏิบัติที่ก่อผลสำเร็จการยอมรับคุณภาพการบริการ โดยรูปแบบการจัดการสื่อสารพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ได้ผ่านการตรวจสอบค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) จากผู้เชี่ยวชาญอีกกลุ่มหนึ่ง จำนวน 5 ท่าน ซึ่งพบค่าดัชนีความสอดคล้องมากกว่า 0.50 ทุกภาค (IOC > 0.50) จึงสรุปได้ว่ามีความตรงเชิงเนื้อหา สามารถนำไปใช้ในการพัฒนาได้กับพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานคร

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เชิดชูกิจกุล ก., & จิรวัสตร์มงคล ส. (2017). รูปแบบการจัดการสื่อสารพิพิธภัณฑ์อุทยานการเรียนรู้กรุงเทพมหานครที่มีผลต่อความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 18(33), 30–42. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/cultural_approach/article/view/88522
ประเภทบทความ
Research Article

เอกสารอ้างอิง

[1] Barge, J. K. (2001). Practical Theory as Mapping, Engaged Reflection and Transformative Practice. Communication Theory, 11(1), 5-12.

[2] Brawn, W. B., & Moberg, D. J. (1980). Organization Theory and Management: A Macro Approach. New York: John Wiley.

[3] Chongkol, Chira. (1989). National Museum. Bangkok. Amarin Printing & Publishing Co. Ltd. (in Thai)

[4] Craig, R. T. (2006). Communication as a Practice. In G. J. Shepherd, J. St. John, and T. Striphass (eds.) Communication as Perspective on Theory. (pp. 38-47). Thousand Oaks, CA: Sage.

[5] Craig, R. T., & Tracy, K. (1995). Grounded Practical Theory: The Case of Intellectual Discussion. Communication Theory, 5, 248-272.

[6] Dale, B. G., Bamford, D., & Van de Wiele, T. (2016). Managing Quality: An Essential Guide and Resource Gateway. New York: John Wiley & Sons.

[7] David, R., & David, F. R. (2015). Strategic Management Concepts. Edinburgh, England: Pearson Education Limited.

[8] De Fleur, M. H., Kearney, P., Plax, T. G., & De Fleur, M. L. (2014). Fundamentals of Human Communication. New York: McGraw-Hill.

[9] Diggle, K. (1995). Charging Ahead. Museum Journal, 95(4), 32-33.

[10] Edson, G., & David, D. (1994). The Handbook for Museum. London: Routledge.

[11] Glasser, B. G., & Struass, A. L. (1967). The Discovery of Grounded Theory: Strategies for Qualitative Research. Chicago: Aldine.

[12] Good, C. V. (1945). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill Book.

[13] Karmowska, J. (2004). Cultural Heritage as an Element of Marketing Strategy in European Historic Cities. PhD Thesis, Centre for Europe Studies, Jagiellonian University, Krakow, Poland.

[14] Kotler, N. G., & Kotler, P. (1998). Museum Strategy and Marketing. San Francisco: Jossey-Bass Publishers.

[15] Kotler, P., & Levy, S. J. (1969). Broadening the Concept of Marketing. Journal of Marketing, 33(1), 10-15.

[16] Jarusdoung, Sujaree. (2009). Management of Bangkok Local Museum. Master Thesis, College of Innovation, Thammasat University, Thailand. (in Thai)

[17] Lewis, P. (1988). Marketing to the Local Community. Museums Journal, 88(3), 147-149.

[18] Lovelock, C., & Paterson, J. W. (2015). Service Marketing. New Jersey, USA: Pearson.

[19] Matheson, F. C. (1992). Museum Policy and Marketing Strategies. Ph. D. Thesis in Business Administration, University of Northumbria, Newcastle, United Kingdom.

[20] Millet, J. (1954). Management in the Public Service: The Quest for Effective Performance. New York: McGraw Hill Book.

[21] Misiura, S. (2006). Heritage Marketing. Oxford: Butterworth-Heinemann

[22] Morgan, N., Pritchard, A., & Pride R. (2003). Destination Branding. London: John Wiley & Sons.

[23] Neuliep, J. W. (1996). Human Communication Theory: Applications and Case Studies. Thesis in Communication Studies, Indiana University.

[24] Rea, C., & Volland, N. (2015). Cultural Entrepreneurs in China & Southeast Asia. London: UBC Press.

[25] Sungsri, Sumalee et al. (2005). Research Reporting of Management for Life Long Learning: Museum. Bangkok: Parbpim Printing. (in Thai)

[26] Swarbrooke, J. (2002). The Development and Management of Visitor Attraction. Oxford: Butterworth- Heinemann.

[27] Wheelen, T. L., Hunger, T. D., Hoffman, A. N., & Bamford, C. E. (2016). Strategic Management and Business Policy. London: Pearson Education Limited.

[28] Wilmhurst, J. (1984). The Fundamentals of Practice of Marketing. London: Heinemann.