การสร้างชุดกิจกรรมการเรียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐานเพื่อพัฒนาการเขียนอักษรจีนเฉพาะบทตามหลักปี่ซุ่นจากประสบการณ์ตรงโดยใช้แอปพลิเคชั่น LINE 词典 （cidian） ร่วมกับการเรียนรู้เเบผู้เรียนนำตนเองสำหรับนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีน หลักสูตรคุรุศาสตรบัณฑิตชั้นปีที่ 2
关键词:
การสร้างชุดกิจกรรม, การเขียนอักษรจีน, การเรียนรู้แบบนำตนเอง摘要
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐานเพื่อพัฒนาการเขียนอักษรจีนเฉพาะบทตามหลักปี่ซุ่นจากประสบการณ์ตรงโดยใช้แอปพลิเคชั่น LINE 词典 (ci dian) ร่วมกับการเรียนรู้แบบผู้เรียนนำตนเองสำหรับนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีน หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต ชั้นปีที่ 2 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐาน ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐาน ประชากรเป็นนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีน หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง ที่ผ่านการเรียนภาษาจีนมาแล้วไม่ต่ำกว่า 1 ปี และไม่อยู่ระหว่างการฝึกสอน จำนวน 62 คน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 1 ปี การศึกษา 2564 จำนวน 31 คน คัดเลือกโดยใช้วิธีการสุ่มแบบจับสลาก เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ ชุดกิจกรรม แผนจัดการเรียนรู้ประกอบชุดกิจกรรม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจต่อการเรียนเขียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐาน การวิเคราะห์ข้อมูลแบ่งเป็นวิเคราะห์หาประสิทธิภาพแบบฝึกทักษะใช้สถิติพื้นฐานคือ ค่าเฉลี่ย และค่าร้อยละ การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาหลังจากเรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีน ใช้การทดสอบค่าทีที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน และการสำรวจความพึงพอใจต่อการเรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีน ใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐานที่สร้างขึ้น มีประสิทธิภาพ เท่ากับ 83.61/86.22 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 2) การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐาน ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน ปรากฏว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ความพึงพอใจของนักศึกษาต่อชุดกิจกรรมการเรียนเขียนอักษรจีนในรายวิชาภาษาจีนพื้นฐานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.39, S.D. = 0.72)
参考
กิตติ พรพิมลวัฒน์. (2548). ภาษาจีน 1--- 汉语教程一. กรุงเทพมหานคร : เอมพันธ์.
เกียรติศักดิ์ วจีศิริ. (2553). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบนำตนเองบนเว็บเพื่อเสริมสร้างความ
สามารถในการคิดวิเคราะห์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนระดับประถมศึกษา. ปริญญาดุษฎีนิพนธ์ ค.อ.ด. (สาขาวิชาเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา) กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
จง ปิงหลิง และคณะ. (2562). “การพัฒนาชุดกิจกรรมการสื่อสารภาษาจีนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา
ปีที่ 2”. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 6 (2) หน้า 113.
จักรกริช ปิยะ. (2557). การศึกษาการใช้สื่อสังคมออนไลน์ (Social media) เพื่อการบริหารงานก่อสร้าง
กรณีศึกษาห้างหุ้นส่วนจำกัด เทคโนบิวเดอร์ (2001) อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา.
ปริญญามหาบัณฑิต วศ.บ. (สาขาวิชาการบริหารงานก่อสร้างและสาธารณูปโภค) นครราชสีมา :
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
จิรายุทธิ์ อ่อนศรี. (2564). การพัฒนาแนวคิดทฤษฎีการเรียนรู้สู่การปฏิบัติในศตวรรษที่ 21. บทความ
วิชาการออนไลน์. [ออนไลน์] เข้าถึงได้ที่ http://www.nwm.ac.th/nwm/wp-content/
uploads/2018/การพัฒนาแนวคิดทฤษฎีการเรียนรู้สู่การปฏิบัติในศตวรรษที่-21. (9 มกราคม
.
จุฬารัตน์ คำน้อย และหลิวชู จิ้นหลิง. (2561). “การสร้างคลังข้อมูลและวิเคราะห์การเขียนอักษรจีนผิดของ
นักศึกษาไทยระดับอุดมศึกษา: กรณีศึกษาสำนักวิชาจีนวิทยา มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง”. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 11 (2) หน้า 102.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภาลักษณ์ ตั้งอรุณศิลป์. (2559). การสร้างชุดกิจกรรมการเรียนวิชาภาษาจีนขั้นพื้นฐานเพื่อพัฒนาการจำ
อักษรจีนโดยใช้เทคนิคมอร์ฟฟิ่งร่วมกับการเรียนแบบร่วมมือสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4.
วิทยานิพนธ์ กศ.ม. (สาขาหลักสูตรและการสอน) ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.
นริศ วศินานนท์. (2548). เรียนรู้อักษรจีน. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
นริศ วศินานนท์ และสุกัญญา วศินานนท์. (2562). “การศึกษาปัญหาการเขียนอักษรจีนผิดที่พบบ่อยของ
นักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ”. วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์.
(1) หน้า 88-89.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร : สุวิริยาสาส์น.
วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2545). แผนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพมหานคร : แอล ที เพรส.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้ เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร : ตถาดาพับลิเคชั่น.
ศุภลักษณ์ ทิพย์วงศา. (2555). การส่งเสริมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษและการเรียนรู้แบบนำตนเองโดยใช้
บทเรียน E-learning ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ กศ.ม. (สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน).
มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อดุลย์ รัตนมั่นเกษม. (2556). หลักไวยากรณ์จีน ฉบับเรียนรู้ด้วยตนเอง. กรุงเทพมหานคร : เต๋าประยุกต์ 2011.
อนิรุทธ์ สติมั่น. (2550). ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงาน
บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ที่มีต่อสื่อการเรียนรู้แบบนำตนเองและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษา ระดับอุดมศึกษา. ปริญญานิพนธ์ (กศ.ด.) สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Guglielmino, L. M., (1977). “Development of the self-directed learning readiness scale”. Dissertation
Abstracts International. 38 (05) pp. 4002-A.
Smith, Jame E. (1973). “The Learning Activity Packages,” in Learning Packages in American
Education. New Jursey : Educational Technology Publications.
##submission.downloads##
已出版
##submission.howToCite##
期
栏目
##submission.license##
##submission.copyrightStatement##
##submission.license.cc.by-nc-nd4.footer##บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารภาษาและวัฒนธรรมจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
บทความใน “วารสารวิชาการภาษาและวัฒนธรรมจีน” เป็นทรรศนะของผู้เขียนโดยเฉพาะ กองบรรณาธิการไม่มีส่วนในความคิดเห็นในข้อเขียนเหล่านั้น
