การปรับตัวบทบาทภาษาจีนภายใต้บริบทวิถีชีวิตปกติใหม่ในยุคศตวรรษที่ 21
คำสำคัญ:
การปรับตัว, บทบาทภาษาจีน, วิถีชีวิตปกติใหม่, ศตวรรษที่ 21บทคัดย่อ
การปรับตัวบทบาทภาษาจีนภายใต้บริบทวิถีชีวิตปกติใหม่ในยุคศตวรรษที่ 21 ทั้งนี้เพื่อชี้ให้เห็นความสําคัญของบทบาทภาษาจีนที่มีต่อการเตรียมความพร้อมรองรับนักลงทุนของจีนในฐานะเป็นนักลงทุนและคู่ค้าที่สําคัญของประเทศไทยภายใต้บริบทวิถีชีวิตปกติใหม่ในยุคศตวรรษที่ 21 ที่เห็นกันอยู่ว่าเม็ดเงินที่สามารถขับเคลื่อนให้เศรษฐกิจไทยอยู่รอดได้ในสถานการณ์ปัจจุบันจากวิกฤตไวรัสโควิด-19 นี้ ก็มาจากเงินลงทุนจากนักลงทุนจากต่างประเทศและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจากจีนเสียเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้น ควรให้คนในประเทศไทยสามารถเข้าใจทั้งการปรับตัวบทบาทภาษาจีนในวีถีชีวิตปกติใหม่มากขึ้น เพื่อให้ได้ทราบถึงวัฒนธรรมและการใช้ชีวิตของคนจีน จะได้นำพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศไทยให้สอดคล้องกับศตวรรษที่ 21 และยุค “ไทยแลนด์ 4.0” การปรับแก้ การจัดระบบ และการปรับทิศทาง ที่สามารถรับมือกับโอกาสและภัยคุกคามแบบใหม่จากบทบาทภาษาจีนที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของประเทศไทย จึงจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมทั้งทางด้านพัฒนาเด็กและเยาวชนตลอดไปจนถึงผู้ประกอบการธุรกิจและเจ้าของกิจการทั้งหลายในประเทศไทย เพราะนอกจากจะต้องมีความรู้ทางภาษาอังกฤษแล้ว จะต้องศึกษาภาษาที่ 3 เพิ่มเติม
เอกสารอ้างอิง
Cardon, P. W., & Scott, J. C. (2003). Chinese business face: Communication behaviors and teaching approaches. Business communication quarterly, 66(4), 9-22.
Ding, S., & Saunders, R. A. (2006). Talking up China: An analysis of China’s rising cultural power and global promotion of the Chinese language. East Asia, 23(2), 3-33.
Gil, J. (2011). A comparison of the global status of English and Chinese: towards a new global language?. English Today, 27(1), 52.
Hansen, C. (1985). Chinese Language, Chinese Philosophy, and" Truth". The Journal of Asian Studies, 491-519.
He, A. W. (2006). Toward an identity theory of the development of Chinese as a heritage language. Heritage Language Journal, 4(1), 1-28.
Hodge, R. I. V., Hodge, B., & Louie, K. (1998). The politics of Chinese language and culture: The art of reading dragons. Psychology Press.
Lee, Y. H., & Ang, K. S. (2003). Brand name suggestiveness: A Chinese language perspective. International Journal of Research in Marketing, 20(4), 323-335.
McGinnis, S. (2005). More than a silver bullet: The role of Chinese as a heritage language in the United States. The Modern Language Journal, 89(4), 592-594.
Pan, L., & Seargeant, P. (2012). Is English a threat to Chinese language and culture?: The ‘threat’of English in China might be balanced by the promotion of Chinese language and culture. English Today, 28(3), 60-66.
Wang, X. (1996). A View from Within: A Case Study of Chinese Heritage Community Language Schools in the United States.
Yin, H. (2015). Chinese-language cyberspace, homeland media and ethnic media: A contested space for being Chinese. New Media & Society, 17(4), 556-572.
Zhao, H., & Huang, J. (2010). China’s policy of Chinese as a foreign language and the use of overseas Confucius Institutes. Educational Research for Policy and Practice, 9(2), 127-142.
Zhang, G. X., & Li, L. M. (2010). Chinese language teaching in the UK: Present and future. Language Learning Journal, 38(1), 87-97.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารภาษาและวัฒนธรรมจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
บทความใน “วารสารวิชาการภาษาและวัฒนธรรมจีน” เป็นทรรศนะของผู้เขียนโดยเฉพาะ กองบรรณาธิการไม่มีส่วนในความคิดเห็นในข้อเขียนเหล่านั้น
