Developing Training Courses to Enhance Practical Skills in Thai Dance: Rabam Ayutthaya
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to 1) develop a training course to enhance practical skills in Thai classical dance, specifically the Rabam Ayutthaya; and 2) study the effectiveness of the training course, divided into two aspects:- 1. studying the achievement after using the training course to enhance practical skills in Thai classical dance, specifically the Rabam Ayutthaya, in terms of knowledge and practical skills in dance movements; and 2. satisfaction with participating in the Thai classical dance training, specifically the Rabam Ayutthaya. The research sample consisted of 20 elementary school students from the dance club at Pratu Chai School, selected using voluntary selection based on their interest in the Rabam Ayutthaya training course. The research instruments included expert interviews, a structured training course, a knowledge achievement test, a dance movement practical skills assessment, and a satisfaction assessment. The statistical methods used were mean, standard deviation, and t-test.
The research findings revealed that: 1) The Thai classical dance skills enhancement training course, specifically the Rabam Ayutthaya, comprised 10 components: principles, training objectives, structure, scope of content, training time, training implementation, training activities, measurement and evaluation, training plan structure, and training activity plan. The training lasted 10 days, 2 hours per day, totaling 20 hours. 2) The learning outcomes from the training course showed a statistically significant improvement in knowledge scores after the training compared to before the training ( = 7.10, S.D. = 1.17). After the training, scores were significantly higher ( = 18.05, S.D. = 1.32) out of a possible 20 scores, with a t-value of 27.8. Overall, the learning outcomes in the Ayutthaya Dance performance skills were significantly improved ( = 16.90, S.D. = 1.02), demonstrating that the training course resulted in better skill development for the learners. The satisfaction of trainees with the Thai classical dance skills enhancement training course, specifically the Rabam Ayutthaya, was found to be at the highest level overall ( = 4.70, S.D. = 0.31).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
All authors must take public responsibility for the content of their paper. The WIPIT Journal Editors will not be taking any public responsibility for the content in the paper.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2)
พ.ศ.2545. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). ชุดฝึกอบรมการวัดและประเมินผลการเรียนรู้หลักสูตรแกนกลางการศึกษา
ขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ :
โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กรมศิลปากร. (2542). วัฒนธรรม อารยธรรม ภูมิปัญญาและเทคโนโลยี. กรุงเทพฯ : กรมวิชาการ
ขณิตา ภูละมูล และรจนา สุนทรานนท์. (2566). การพัฒนากิจกรรมเสริมหลักสูตรนาฏศิลป์ เรื่อง การใช้อาวุธ
ในละครเสภา. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 10(2), 114-131.
จิราภรณ์เกตุแก้ว. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะสำหรับนักศึกษา คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราช. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีนิพนธ์ สาขาวิชาหลักสูตรและ
การสอน]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชวลิต สุนทรานนท์. (2550). ทะเบียนข้อมูล: วิพิธทัศนา ชุดระบำ รำ ฟ้อน เล่ม 2. กรุงเทพฯ: ไทภูมิ พับลิชชิ่ง
จำกัด.
ชีวานันท์ คนองมาก. (2562). การพัฒนาหลักสูตร “ฟ้อนออนซอนงามงอนไอ่คำ" กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ณัฐพล ภมรคณเสวิต และนิตยา วงศ์ภินันท์วัฒนา. (2561). รูปแบบการฝึกอบรมที่เหมาะสมกับทักษะในงานทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารระบบสารสนเทศด้านธุรกิจ, 4(3), 66-85.
ณัฐรียา สุขสวัสดิ์. (2560). การพัฒนาสื่อประกอบบทเรียน เรื่อง รำวงมาตรฐาน ผ่าน Application
บนโทรศัพท์มือถือ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการรำวงมาตรฐาน. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน] มหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนพนธ์ ครองสระน้อย. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมวิชาชีพ เรื่อง การออกแบบยรรจุภัณฑ์ สำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนตำบลโพรงอากาศ. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาหลักสูตรและนวัตกรรมการสอน]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ปนัดดา เขียวชอุ่ม. (2561). ความพึงพอใจต่อการเรียนนาฏศิลป์ไทยของนักเรียนโรงเรียนนาวิกโยธินบูรณะ จังหวัดชลบุรี. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 2(ฉบับพิเศษ), 45-55.
พระสุเมธ เอี่ยมบวร, วิวัฒน์ เพชรศรี และสุนิตย์ตา เย็นทั่ว. (2566). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมออนไลน์
ตามหลักโยนิโสมนสิการ เพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัลสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 17(3), 67-76.
มาโนช บุญทองเล็ก. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสู่ความเป็นพลเมืองโลก. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคศึกษา]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
มารุต พัฒผล. (2567). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรร่วมสมัย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียน
มนชนก รัตนจำนงค์. (2561). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชานาฏศิลป์ด้วยรูปแบบการสอนแบบทางตรง
ผสมผสานทักษะปฏิบัติของเดวีส์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา] มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ:
ราชบัณฑิตยสถาน.
วราภรณ์ อาจคำไพ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการเสริมสร้างสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้
ตามกรอบแนวคิดความรู้ในเนื้อหาศาสตร์การสอนและเทคโนโลยี(TPACK) สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู.
[วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน] มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วลิดา อุ่นเรือน และ Keith D. Aytch. (2566). กลยุทธ์การสอนที่มีประสิทธิภาพโดยใช้สะเต็มศึกษาสำหรับผู้เรียน Generation Z. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 383-398.
วารี ทิมอินทร์. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน รายวิชานาฏศิลป์: ระบำนกสามหมู่ โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วารีรัตน์ แก้วอุไร. (2564). การพัฒนาหลักสูตร: จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วรรณสิริ ธุระแพง, เอกนฤน บางท่าไม้, ศิวนิต อรรถวุฒิกุล และสิทธิชัย ลายเสมา. (2566). การพัฒนากิจกรรมการฝึกอบรมโดยใช้เทคนิคการเรียนรู้ร่วมกันผ่านระบบสังคมออนไลน์สำหรับธุรกิจเพื่อส่งเสริมความรู้ด้านคลังสินค้าและพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของพนักงานในองค์กรธุรกิจอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 24 (2), 1 - 14. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jsrc/article/view/253486/179844
วีรดี จินตะไล และปรวัน แพทยานนท์. (2561). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้นาฏศิลป์เพื่อพัฒนาทักษะการปฏิบัติตามแนวคิด ของซิมพ์ซัน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนเทศบาลบ้านศรีมหาราชา. วารสารพัฒนาศิลป์วิชาการ, 2 (ฉบับพิเศษ), 97 - 112.
สุมลมาลย์ นิ่มเนติพันธ์. (2545). การละครไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
เสาวพร บุญช่วย. (2564). การพัฒนาหลักสูตรและแนวทางการจัดการเรียนการสอนนาฏศิลป์ไทยสำหรับผู้เรียน
ในต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. https://doi.org/10.58837/CHULA.RES.2021.11
Boontonglek, M., Rittibul, P., Orachun, R., & Boonsong, P. (2023). Dramatic Arts Innovation and
Learning Management in the 21st Century. Asian Journal of Arts and Culture. vol.23, no.2. pp. 1-11. https://doi.org/10.48048/ajac.2023.260039
Boontonglek, M., Rittibul, P., Boonsong, P., Orachun, R., Soontranon, C., & Senamontree, S.
(2024). Creating Performing Arts to Promote Community Products That Reflects the Local Identity Pathum Thani Province. Journal of Ecohumanism. vol.3, no.7, pp. 5218-5229.
https://doi.org/10.62754/joe.v3i7.4629
Dewey, J. (1916). Democracy and Education: An Introduction to the Philosophy of Education.
New York: Macmillan.
Kilpatrick, W. H. (1918). The Project Method. Teachers College Record.
Rittibul, P., Boontonglek, M., Orachun, R., Ngerndang, A., & Boonsong, P. (2024). The Development of
Learning Media in Virtual Classroom On Topics of Thai Performing Arts. Edelweiss Applied Science and Technology. vol.8, no.6, pp. 7655-7662. https://doi.org/10.55214/25768484.v8i6.3659
Rittibul, P., Nasom, C., Pummarak, S., Naksukhum, S., & Boontonglek, M. (2025). Promoting
Elderly Health Through Community-Based Cultural Capital Performing Arts Activities.
Scientific Culture. vol.11, no.3, pp.273-283. https://sci-cult.com/menuscript/index.php/cult/article/view/129
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace &
World.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The university of
Chicago press.
