The Changes of Musical Accompaniment for the Nora
Main Article Content
Abstract
The Nora (a local ancient dance) is one of the well-known local performing arts of Southern Thailand, which manifests the local custom through its unique musical elements: the pi tai (local Southern oboe), the thap (the Southern drum), the klong tuk (the double-headed Southern drums), the khong khu (pair of gongs), the ching (pair of small-cup cymbals), the trae (upright wood clapper) adapted due to cultural and social changes.
This article explains the changes in the traditional musical accompaniment of the Nora, which is known as “khruang ha” (five-pieced musical instruments), to reflect the differences caused by cultural and social changes.
The “khruang-ha” has been changed as follows: 1) the adaptation of the key to suit the western music, the use of new materials replaced within the musical instruments, and the reduction of playing the trae by hitting the edge of the klong tuk instead, 2) the integration of new musical instruments such as the so duang (treble fiddle), the so u (alto fiddle), the khlui (flute), and the chap (pair of cymbals), and 3) a mix of western musical instruments into the ensemble such as electric keyboard used as the main instrument played with the pi tai; for the big Nora troupe, a number of other musical instruments are mixed into the ensemble such as electric guitar, electric bass, drum kit, saxophone, trumpet, and trombone. The transformation of musical features in music used with the Nora varies due to the culture, and there is a tendency to adapt the musical repertoires for the Nora.
Article Details
All authors must take public responsibility for the content of their paper. The WIPIT Journal Editors will not be taking any public responsibility for the content in the paper.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). มรดกวัฒนธรรมภาคใต้. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติชัย รัตนพันธ์. (2564). ดนตรีพื้นบ้านภาคใต้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
กิตติศักดิ์ เหล่าสุข. (2551). เพลงประกอบการแสดงโนราและวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง: กรณีศึกษามโนราห์ คณะสพรั่ง สวีศิลป์. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ครูเชาว์โชว์ CHANNEL. (2562, 30 ธันวาคม). บันทึกการแสดงสดงานวันขนมลา – มโนราห์ไข่เหลี้ยม วิเชียรศรชัย. https://www.youtube.com/watch?v=DAyHv0CUmUQ
ชวน เพชรแก้ว. (2559). โนรา: การอนุรักษ์และพัฒนา. สารอาศรมวัฒนธรรมวลัยลักษณ์, 16(1), 1 – 27.
ฐิติวุฒิ สุขศิริวัฒน์. (2559). การปรับเปลี่ยนทางดนตรีประกอบการแสดงหนังตะลุง ในพื้นที่จังหวัดภาคใต้. วารสารจันทรเกษมสาร, 22(43), 49 – 63.
ณัชชา พันธุ์เจริญ. (2564). พจนานุกรมศัพท์ดุริยางคศิลป์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). เกศกะรัต.
ดรุณี อนุกูล. (2559). ดนตรีหนังตะลุง: ปรากฏการณ์ที่เปลี่ยนแปลง. [รายงานผลการวิจัย]. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
ทรงพล เลิศกอบกุล. (2563). วัฒนธรรมดนตรีถิ่นใต้ สรรสาระบทความดนตรีภาคใต้. ศูนย์ความเป็นเลิศด้านดนตรีและนาฏศิลป์ล้านนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ธรรมนิตย์ นิคมรัตน์. (2547). สมญานามของโนรา. วารสารสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยทักษิณ, 3(1), 28 – 35.
ธรรมนิตย์ นิคมรัตน์. (2555). จิตรกรรมโนรา สู่คุณค่าแห่งนาฏลักษณ์ภาคใต้. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(1), 58 – 75.
ธรรมนิตย์ นิคมรัตน์. (2559, 5 ตุลาคม). รำโนราโดย ผศ.ธรรมนิตย์ นิคมรัตน์ งานเปิดใจ 5 บุคคล ผู้ถวายงานสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ฯ. https://www.youtube.com/watch?v=-wVcldrwDr8
ธวัชชัย ซ้ายศรี และผกามาศ จิรจารุภัทร. (2563). โนราโรงครู คณะสองพี่น้อง ศิลป์บ้านตรัง อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี. วารสารวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 12(1), 72 – 85.
ธิกานต์ ศรีนารา และพิเชษฐ์ เดชผิว. (2548). วัฒนธรรมดนตรีในสังคมไทย. แม็ค.
บุษกร บิณฑสันต์. (2554). ดนตรีภาคใต้: ศิลปิน การถ่ายทอดความรู้ พิธีกรรมและความเชื่อ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประพนธ์ เรืองณรงค์. (2563). เรื่องเล่าประเพณีและวัฒนธรรมแดนใต้. สถาพรบุ๊ค.
ผกามาศ ชัยบุญ. (2559). เพลงทับในรูปแบบการแสดงหนังตะลุง: กรณีศึกษานายทับในคณะของนายหนังตะลุงที่ได้เป็นศิลปินแห่งชาติ. กระแสวัฒนธรรม, 17(32), 44 – 58.
พรเทพ บุญจันทร์เพ็ชร์. (2558). ประวัตินาฏศิลป์ไทย: ภาคใต้. โอเดียนสโตร์.
พิชิต ปฐมเจริญโรจน์ (บ.ก.). (2552). ดนตรีไทย. พีบีซี.
พิทยา บุษรารัตน์ และเบ็ญจวรรณ บัวขวัญ. (2560). โนรา: การเปลี่ยนแปลงการปรับตัวและพลังสร้างสรรค์ในการดำรงอยู่ของคีตนาฏยลักษณ์แห่งภาคใต้. สารอาศรมวัฒนธรรมวลัยลักษณ์, 16(2), 41 – 64.
พัทธานันท์ สมานสุข และพรทิพย์ อันทิวโรทัย. (2559). คุณค่าโนรา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 11(3), 407 – 421. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/84006/66888
วงษ์สิริ เรืองศรี. (2563). “มโนราห์” บนฐานการจัดการวัฒนธรรมร่วม: โนราเติม เมืองตรัง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 4(2), 12 – 27.
ศาสตร์แห่งครูหมอโนรา. (2556, 30 มิถุนายน). ภาพโนราโรงครู วัดมัชฌิมาวาส ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. http://krunora.blogspot.com/2013/06/blog-post_4439.html
สธน โรจนตระกูล. (2559). ดนตรีนิยม. โอเดียนสโตร์.
สรัญ เพชรรักษ์, ปรารภ แก้วเศษ และอัญชลี จันทาโภ. (2562). การพัฒนาปี่โนราเพื่อการอนุรักษ์ตามแนวคิด เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 11(2), 178 – 198.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง. (2561, 9 กันยายน). นายพร้อม บุญฤทธิ์. https://www.m-culture.go.th/phatthalung/ewt_news.php?nid=494&filename=index
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดระนอง. (2558, 30 กันยายน). การแสดงมโนราห์. https://www.m-culture.go.th/ranong/ewt_news.php?nid=25&filename=index
สำเร็จ คำโมง. (2552). รู้รอบครอบจักรวาลดนตรี. โอเดียนสโตร์.
สุมาลี นิมมานุภาพ. (2561). ดนตรีวิจักษณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุรศักดิ์ เพชรคงทอง. (2564). การแสดงดนตรีพื้นบ้านไทยที่แสดงออกถึงการสืบทอดทางศิลปวัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(2), 254 – 268.
อภิชาติ แก้วกระจ่าง และสุขสันติ แวงวรรณ. (2564). “แขกแดง” ตลกชูโรงของการแสดงลิเกป่า คณะเด่นชัย สงวนศิลป์ จังหวัดพัทลุง. วารสารวิพิธพัฒนศิลป์, 1(1), 13 – 27. https://doi.org/10.14456/wipit.2021.2
อัศนีย์ เปลี่ยนศรี. (2555). พินิจดนตรีไทย เล่ม 1 ชุด “ประวัติศาสตร์ดนตรีไทย”. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัศวิน ศิลปะเมธากุล. (2552). ศึกษาการละเล่นหนังตะลุงในภาคใต้เพื่อพัฒนาการละเล่นร่วมสมัย. วารสารวิทยบริการ, 20(1), 27 – 42.