คุณสมบัติพื้นฐานและองค์ประกอบที่จำเป็นของการเป็นนักศิลปะการละครที่ดี:มุมมองของตัวแทนผู้สอนในสถาบันการศึกษาทั้งภาครัฐและเอกชนในไทย Fundamental Qualities and Essential Components of Quality Performing Artist: Perspectives of Instructors from Public and Private Educational Institutions in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณสมบัติพื้นฐานและองค์ประกอบที่จำเป็นของการเป็นนักศิลปะการละครที่ดี ในมุมมองของตัวแทนผู้สอนในสถาบันการศึกษาทั้งภาครัฐและเอกชน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสม (Mixed Method Research) ผู้ให้ข้อมูลจำนวน 16 คน ประกอบด้วยอาจารย์ผู้สอนทางด้านศิลปะการแสดงและนาฏศิลป์ไทยจากสถาบันการศึกษาในระดับอุดมศึกษา 15 แห่ง ครอบคลุม 5 ภูมิภาคของประเทศไทย และมีประสบการณ์การสอนมากกว่า 5 ปี เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสำรวจความคิดเห็นออนไลน์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) สถิติพรรณนา และค่าดัชนีความสอดคล้องของเนื้อหา (Index of Item-Objective Congruence: IOC)
ผลการวิจัยพบว่า คุณสมบัติพื้นฐานของการเป็นนักศิลปะการละครที่ดีประกอบด้วยองค์ประกอบ 4 มิติหลัก ได้แก่ มิติด้านร่างกาย มิติด้านความคิดและอารมณ์ มิติด้านความสัมพันธ์ และมิติด้านวิชาชีพ เครื่องมือวิจัยผ่านการตรวจสอบความสอดคล้องเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน (IOC = 0.67–1.00) และเมื่อนำรายการประเมิน 15 ข้อให้ผู้ให้ข้อมูลพิจารณาความเหมาะสม พบว่าทุกรายการได้รับคะแนนเฉลี่ยความเหมาะสมในระดับมากที่สุด สะท้อนความเห็นพ้องของผู้ให้ข้อมูลต่อความสำคัญของรายการประเมินดังกล่าว โดยรายการ "วุฒิภาวะ" ได้รับคะแนนเต็มที่ร้อยละ 100 ในขณะที่กลุ่มคุณสมบัติด้านวินัยและความรับผิดชอบ ความตั้งใจและความมุ่งมั่นในการพัฒนาตนเอง และทักษะทางการแสดง เป็นกลุ่มคุณสมบัติที่ผู้ให้ข้อมูลให้ความสำคัญสูงสุดในการตอบคำถามปลายเปิด ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าคุณสมบัติพื้นฐานของนักศิลปะการละครที่ดีไม่ได้จำกัดเพียงทักษะเชิงเทคนิค หากแต่ครอบคลุมการพัฒนาแบบองค์รวมที่บูรณาการสมรรถนะทางร่างกาย จิตใจ สังคม และวิชาชีพอย่างสมดุล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลที่ได้รับการเผยแพร่ในวารสารวิพิธพัฒนศิลป์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้แต่งเท่านั้น โดยกองบรรณาธิการวารสารไม่มีส่วนรับผิดชอบต่อเนื้อหาหรือข้อคิดเห็นใด ๆ ที่ปรากฏในบทความ
เอกสารอ้างอิง
ปรวัน แพทยานนท์. (2560). การศึกษาบทบาทและทัศนะต่อลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้ฝึกนักแสดงภาพยนตร์. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 168–175.
ภาลฎา ฐิตะวชิระ. (2567). บทบาทของผู้พิการในฐานะนักแสดงละครซีรีส์และภาพยนตร์ไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula Digital Collections. https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/11235/
ศักดิ์ชัย เอี่ยมกระสินธุ์. (2566). กระบวนการพัฒนานักเรียนการละครแบบองค์รวมด้วยศาสตร์นพลักษณ์ [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา].
Atkins, S. (2022). The Crosspoints acting system: An integrative approach to actor training. Routledge.
Denton, D., & Ryder, S. (2009). Conflict, theatrical production, and pedagogy. Qualitative Inquiry, 15(7), 1170–1190. https://doi.org/10.1177/1077800409338027
Dziegieć, A., & Barzykowski, K. (2024). Stanislavski and his acting system: An attempt at psychological verification. Didaskalia: Gazeta Teatralna, (181–182), 64–93. https://doi.org/10.34762/kbxd-sj27
Edmondson, A. C. (2012). Teaming: How organizations learn, innovate, and compete in the knowledge economy. Jossey-Bass.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. Bantam Books.
Kelly, E. S. (2005). Ensemble work in theatre rehearsals: Dynamics that shape group cohesion [Master’s thesis, San José State University]. SJSU ScholarWorks.
Pavlov, A., & Khrabrov, S. (2021). Behavior description method for assessing fundamental qualities in performing arts education. Russian Journal of Theatre Pedagogy, 12(3), 78–95.
Rouse, W. B., & Rouse, R. K. (2004). Teamwork in the performing arts. Proceedings of the IEEE, 92(4), 606–615.
https://doi.org/10.1109/JPROC.2004.825884
Sobkin, V., Lykova, T., & Petrakova, A. (2023). Personality structure of theatre actors across generations: A study using the Cattell 16 Personality Factor questionnaire. Cultural-Historical Psychology, 19(2), 56–72. https://doi.org/10.17759/chp.2023190208
Sofonea, A. (2025). Decreased levels of stress and increased group closeness during theatre training exercises. Drama Therapy Review, 11(2), 157–174. https://doi.org/10.1386/dtr_00000_1
Strandberg-Long, P. (2019). Beyond repetition:Re-examining the Meisner technique in contemporary actor training. Theatre, Dance and Performance Training, 10(2), 215–230. https://doi.org/10.1080/19443927.2019.1611153
Strandberg-Long, P. (2022). Mapping Meisner: Tracing the foundations and evolution of the Meisner technique. Routledge.
Sun, Y., & Okada, T. (2023). Interaction in acting training: Developing social cognition through Meisner-based exercises. Frontiers in
Psychology, 14, Article 1187654. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1187654
Tuckman, B. W. (1965). Developmental sequence in small groups. Psychological Bulletin, 63(6), 384–399. https://doi.org/10.1037/h0022100
