ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์ลายดนตรีพื้นบ้านอีสานของวิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์: ลายนกไส่บินข้ามทุ่ง The Study of Composing Isan Folk Music Melodic Pattern from Kalasin College of Dramatic Arts: Lai Nok Sai Bin Kham Thung

Main Article Content

คมจรัส ทองจรัส
อภิรักษ์ ภูสง่า
ชนิตร์นันท์ ไชยสิทธิ์

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง “ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์ลายดนตรีพื้นบ้านอีสานของวิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์: ลายนกไส่บินข้ามทุ่ง” เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยทางดนตรีวิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประวัติและกระบวนการสร้างสรรค์ลายดนตรีพื้นบ้านอีสานของวิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์ลายนกไส่บินข้ามทุ่ง และ 2) วิเคราะห์ลักษณะทางดนตรีของลายนกไส่บินข้ามทุ่ง ผลการวิจัยพบว่า ลายนกไส่บินข้ามทุ่งประพันธ์โดยอาจารย์เปลื้อง ฉายรัศมี โดยคำว่า “นกไส่” เป็นชื่อเรียกนกชนิดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ซึ่งมีลักษณะคล้ายนกหัวขวาน แนวคิดในการประพันธ์เกิดจากการสังเกตพฤติกรรมการกระพือปีกของนกไส่ และนำลักษณะดังกล่าวมาถ่ายทอดเป็นแนวคิดทางดนตรีโดยใช้โปงลางเป็นเครื่องดนตรีหลักในการบรรเลง มือขวาดำเนินทำนอง ส่วนมือซ้ายควบคุมจังหวะด้วยการตีบาร์เสียงต่ำเพื่อเน้นจังหวะหลักและจังหวะย่อย ผลการวิเคราะห์พบว่า ลายนกไส่บินข้ามทุ่งใช้บันไดเสียงเพนทาโทนิกแบบเมเจอร์บนพื้นฐานของบันไดเสียงไมเนอร์แบบเนเจอรัล หรือโหมดเอโอเลียน (Aeolian Mode) ประกอบด้วยโน้ตขั้นที่ 1, 2, 3, 5 และ 6 มีโครงสร้างเพลงแบบท่อนเดียว (A) ประกอบด้วย 8 บรรทัดเพลง และ 16 วรรคเพลง โดยแต่ละวรรคมี 4 ห้องเพลง รูปแบบทำนองปรากฏลักษณะสำคัญ ได้แก่ การเคลื่อนที่แบบสลับฟันปลา การเคลื่อนจากเสียงสูงลงสู่เสียงต่ำ และการเคลื่อนที่ของเสียงต่ำสลับขึ้น–ลง สะท้อนกระบวนการสร้างสรรค์ที่เชื่อมโยงพฤติกรรมของธรรมชาติกับอัตลักษณ์ทางดนตรีพื้นบ้านอีสาน  

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทองจรัส ค., ภูสง่า อ., & ไชยสิทธิ์ ช. (2026). ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์ลายดนตรีพื้นบ้านอีสานของวิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์: ลายนกไส่บินข้ามทุ่ง : The Study of Composing Isan Folk Music Melodic Pattern from Kalasin College of Dramatic Arts: Lai Nok Sai Bin Kham Thung. วิพิธพัฒนศิลป์, 6(2), 83–97. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/WIPIT/article/view/277877
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ธงไท จันเต. (2554). การศึกษาลายพิณในวัฒนธรรมดนตรีอีสานกรณีศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี [วิทยานิพนธปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. คลังปัญญา มหาวิทยาลัยบูรพา.

มานพ วิสุทธิแพทย์. (2556). ทฤษฎีการวิเคราะห์เพลงไทย. สันติศิริการพิมพ์.

ระวีวัฒน์ ไทยเจริญ. (2548). เรื่อย ๆ จับมาเรียง “บันไดเสียงและโหมด” อารัมภบทก่อน (อิมโพรไวซ์). วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 1(1), 18.

วิรัช บุษยกุล. (2530). ดนตรีพื้นเมืองอีสาน. ใน ดนตรีไทยอุดมศึกษา ครั้งที่ 18 (น. 87–93). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สนอง คลังพระศรี. (2566). สารานุกรมดนตรีอีสาน. บริษัท สหธร จำกัด