จากอดีตสู่ปัจจุบัน: มานานุภาพไทยเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การถ่ายทอดวิถีชีวิตปัจจัย 4 คนเกาะสมุย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาพัฒนาการของวิถีชีวิตตามปัจจัย 4 ได้แก่ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และการแพทย์แผนไทยของคนเกาะสมุยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน (2) วิเคราะห์บทบาทของมานานุภาพไทย
(Soft Power) ในการส่งเสริมและถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตตามปัจจัย 4 และ (3) เสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ Soft Power เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเกาะสมุยอย่างยั่งยืน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง จำนวน 40 คน จาก 4 กลุ่ม ได้แก่ ปราชญ์ชาวบ้าน ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และนักท่องเที่ยว และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า (1) วิถีชีวิตตามปัจจัย 4 ของคนเกาะสมุยมีพัฒนาการแตกต่างกันในแต่ละมิติ โดยอาหารพื้นเมืองยังคงรักษาอัตลักษณ์ดั้งเดิม ขณะที่เครื่องนุ่งห่ม หัตถกรรม และการแพทย์แผนไทยมีการสืบทอดผ่านกลไกชุมชนและวิสาหกิจชุมชน ส่วนที่อยู่อาศัยมีการปรับเปลี่ยนตามบริบททางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว (2) Soft Power มีบทบาทสำคัญในการสร้างพลังดึงดูดผ่านวิถีชีวิต วัฒนธรรม ความเชื่อ และภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยอาศัยการสื่อสาร
ผ่านกิจกรรมเชิงประสบการณ์และสื่อดิจิทัล เพื่อถ่ายทอดคุณค่าทางวัฒนธรรมสู่ผู้มาเยือน และ (3) การประยุกต์ใช้
Soft Power อย่างเป็นระบบสามารถสนับสนุนการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม เสริมสร้างภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจให้แก่ชุมชนท้องถิ่น ผลการวิจัยนี้ก่อให้เกิดแนวทางเชิงนโยบายและเชิงปฏิบัติสำหรับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเกาะสมุย โดยเน้นการมีส่วนร่วม
ของชุมชนและการสื่อสารเชิงดิจิทัลเพื่อความยั่งยืนในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและบทความในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ เป็นแนวคิดของผู้เขียน ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ข้อความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการีพิมพ์ในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ หากบุคคลใดหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2556). รายงานการขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ.
เทศบาลนครเกาะสมุย. (2564, ม.ป.ป). ข้อมูลพื้นฐานอำเภอเกาะสมุย. https://www.kohsamuicity.go.th/content/general
เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง. (2566). การขับเคลื่อน Soft Power: อัตลักษณ์ท้องถิ่นภาคใต้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดชุมพร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(5), 1679–1694.
มานพ แสงจำนง. (2566). ซอฟต์พาวเวอร์ไทยพวน: การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมไทยพวนในประเทศไทย. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัย, 2(1), 12–25.
วิชชุ ศรีสุข. (2564). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนเกาะสมุย: ความท้าทายในการรักษาเอกลักษณ์ท้องถิ่นในยุค Soft Power. วารสารการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ, 12(2), 78–95.
สุภาพิชญ์ ถิระวัฒน์. (2565). Soft Power Soft Power (อ านาจละมุน). รายการ ร้อยเรื่อง…เมืองไทย. https://prt.parliament.go.th/items/b876638d-4208-4069-89fa-6b2246ba57c6
Brand Finance. (2022). Global Soft Power Index 2022. https://brandfinance.com/?s=Global+Soft+Power+Index+2022&post_types%5B%5D=post&post_types%5B%5D=press-release&post_types%5B%5D=event&category_name=&tag=
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design (4th ed.). Sage Publishing.
Denzin, N. K. (2012). Triangulation 2.0. Journal of Mixed Methods Research, 6(2), 80–88.
Esichaikul, R. (2022). Sustainable integration of cultural heritage and tourism management at World Heritage Sites in Sukhothai Province, Thailand. Journal of Management, 15(2), 45–60.
Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2006). Tourism: Principles, practices, philosophies (10th ed.). Wiley.
Khrueafa, P. (2023). Graphic design for the identity of Songkhla Old Town. Journal of Art & Design Research, 2(1), 45–62.
Klangnurak, H., Pooripakdee, S., & Boonmeesrisa-nga, M. (2024). Soft power: Cultural heritage to promote tourism of Phuket province. Journal of Tourism and Cultural Studies, 8(2), 112–129.
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. Sage Publishing.
Miles, M. B., Huberman, A. M., & Saldaña, J. (2014). Qualitative data analysis (3rd ed.). Sage Publishing.
Ministry of Culture. (2023). Thailand Creative Culture Strategy: 5F Soft Power Framework.
Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
Patton, M. Q. (2015). Qualitative research & evaluation methods (4th ed.). Sage Publishing.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Measurement, 2, 49–60.
UNESCO. (2011). Urban heritage and sustainability.
UNESCO. (2019). Operational guidelines for the implementation of the World Heritage Convention.
Vecco, M. (2010). A definition of cultural heritage: From tangible to intangible. Journal of Cultural Heritage, 11(3), 321–324.
