แนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์การวิจัย 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 2) เพื่อศึกษารูปแบบทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เหมาะสมกับจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เหมาะสมกับจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ นักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวพำนักในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 200 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบลูกโซ่ สถิติที่ใช้ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเบี่ยงเบนมาตรฐาน และกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ ได้แก่ หน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน ชุมชนและนักวิชาการด้านการท่องเที่ยว 10 คนในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาจากการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง
1) องค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ คือ ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว มาเป็นลำดับแรก รองลงมา ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านการให้บริการของแหล่งท่องเที่ยว ด้านที่พัก ด้านความดึงดูดใจและด้านกิจกรรม ตามลำดับ 2) รูปแบบทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เหมาะสมกับจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ คือ ทางจังหวัดควรมีการรณรงค์เรื่องการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติให้มากกว่าที่เป็นอยู่ และควรสนับสนุนการมีส่วนร่วมของชุมชนรวมถึงการฝึกภาษาอังกฤษให้กับชุมชน เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่มีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นในอนาคต 3) แนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เหมาะสมกับจังหวัดประจวบคีรีขันธ์สามารถสรุปออกมาได้ 4 แนวทาง ดังนี้ 1) แนวทางการพัฒนาด้านมาตรฐานระดับสากล เพื่อยกระดับมาตรฐานสินค้าและบริการด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพให้มีความเป็นสากลเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 2) แนวทางการพัฒนาด้านนวัตกรรม เพื่อสร้างการรับรู้เกี่ยวกับสินค้าและบริการด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 3) แนวทางการพัฒนาด้านอัตลักษณ์ของภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และ 4) แนวทางการพัฒนาด้านการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน เพื่อมุ่งเน้นความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในการร่วมกันพัฒนาสินค้าและบริการด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวยุโรป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Amnuay, P. (2017). nǣothāng phatthanākān songsœ̄m kānmī sūanrūam khō̜ng prachāchon nai kān songsœ̄mkhunnaphāp chīwit khō̜ng ʻongkān bō̜rihānsūantambon thā phutsā ʻamphœ̄ khlō̜ng khō̜ lung čhangwat kamphǣng phet [Guidelines for the Development of Public Participation in Promoting Quality of Life in Thapusa Sub-district Administrative Organization, Khongkhlung District, Kamphaeng Phet Province]. Kamphaengphet Rajabhat University.
Kampriew, A., Chalermsuk, C. & Chaumsombat, K. (2018). kānphatthanā ʻǣphō̜ phlikhēchan nænam sathānthī thō̜ngthīeo nai prathēt Thai dūai theknōlōyī khwāmpen čhing samư̄an [Development of Thailand Tourism Application Using Virtual Reality Technology]. 2nd UTCC Academic Day.
McMillan, J. H., & Schumacher, S. (1997). Research in Education: A Conceptual Introduction. New York: Longman.
Ministry of Tourism and Sports. (2017). sathiti nakthō̜ngthīeo [TouristStatistics]. Retrieved from https://www.mots.go.th/more_news.php?cid=504&filename=index.
Pike, S. D. (2008). Destination Marketing: an integrated marketing communication approach. Butterworth-Heinemann, Burlington. MA.
Piriyasilpa, Y. (2013). khwāmtō̜ngkān thāng dānthāsā ʻAngkrit khō̜ng ʻutsāhakam kānthō̜ngthīeo nai khēt čhangwat Khō̜n Kǣn [English Language Needs of Tourism Industries in Khon Kaen Province]. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 9(2), 16-30.
Shirley, E. (1993). Beyond the Green Horizon: Principles for Sustainable Tourism. Godalming, Surrey, WWF: UK.
Srisa-ard, B. (2017). kānwičhai bư̄angton [Preliminary research]. 10th ed. Bangkok: Suweeriyasarn Publisher.
TAT Prachuap. (2015). thō̜ngthin nai kānbō̜rihān čhatkān thō̜ngthin bǣp yangyư̄n . kānwičhai phāitai chut khrōngkān thanākhān khō̜mūn phư̄a kānphatthanā læ čhatkān kānthō̜ngthīeo chœ̄ng phư̄nthī yāng yangyư̄n klum čhangwat ʻĪsān tai, samnakngān kō̜ngthun sanapsanun kānwičhai [Localities in sustainable local management. Research under the Data Bank Project Set For sustainable development and management of spatial tourism in the northeastern region, the Thailand Research Fund]. Retrieved from goo.gl/3JtdLv.
Tawisri, W. (2014). ʻattalak chumchon: nǣokhit læ kānčhatkān phư̄a kānthō̜ngthīeo yāng yangyư̄n. dōi lak phutthasanti withī khō̜ng thētsabān tābon chīangkhān čhangwat lœ̄i [Identity of Community: Concept and Management for Sustainable Tourism by Buddhist Peaceful Means of Chiangkhan Municipality, Lei Province]. Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Tourism Authority of Thailand. (2008). khwāmmāi kānthō̜ngthīeo chœ̄ng sukkhaphāp [Definition of Health Tourism].
Tourism Authority of Thailand. (2013). kānthō̜ngthīeo chœ̄ng sukkhaphāp [Health Tourism].
