The Effect of Learning Activities by Using Inquiry-Based Learning with a Virtual Museum on Academic Achievement and Knowledge Creation Ability for Undergraduate Social Studies Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research the effect of learning activities by using inquiry-based learning with a virtual museum had the purposes of this research were 1) to compare the pretest and posttest academic achievement of the students who learn by using inquiry-based learning with a virtual museum. 2) to compare the knowledge creation ability of students before and after learning by using inquiry-based learning with a virtual museum, and 3) to study the satisfaction of students towards inquiry-based learning with a virtual museum. The research were Experimental Research and sample consisted of 36 social studies students from the Faculty of Education, Ramkhamhaeng University, selected using purposive random sampling The research instruments included lesson plans, an academic achievement test, a knowledge creation ability test, and a satisfaction questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics ability test and questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics mean, standard deviation, and inferential statistics, with a t-test for dependent.
The research results, 1) the posttest academic achievement of the students who learn by using inquiry-based learning with a virtual museum was higher than the pretest level at a significance level of .05. 2) the posttest knowledge creation ability scores of the students who learn by using inquiry-based learning with a virtual museum were higher than the pretest level at a significance level of. 05. and 3) the satisfaction of students towards inquiry-based learning with a virtual museum was at the highest level.
Article Details
References
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2561). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. นนทบุรี: พี บาลานซ์ดีไซด์แอนดปริ๊นติ้ง.
โชติมากานต์ ไชยเยศ, ปานวาด ปรียานนท์, นงลักษณ์ โพธิ์น้อย และ พรเพ็ญ ทองกันยา. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 42 (3), 340-353.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
(พิมพ์ครั้งที่ 24). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนาวนิตย์ สงคราม. (2557). การศึกษานอกสถานที่และการศึกษานอกสถานที่เสมือนเพื่อการเรียนรู้เชิงรุก. กรุงเทพมหานคร.
เบญญาลักษณ์ รวยเรืองรุ่ง. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดทฤษฎีการสร้างความรู้เพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างองค์ความรู้ รายวิชาคอมพิวเตอร์โดยใช้หนังสืออิเล็กทรอนิกส์. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 8 (5), 347-358.
พระมหาอนุชิต อนนฺตเมธี (ปราบพาล) และคณะ. การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาพระพุทธศาสนาโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิคกลุ่มสืบสอบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7 (2), 375-385.
พีชาณิกา เพชรสังข์. (2565). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบกิจกรรมการเรียนการสอนที่ผสมผสานเทคโนโลยีตามแนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์และการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. 12 (2), 4-13.
พุทธพงษ์ พงษ์พวงเพชรและคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ตามแนวทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสร้างความรู้และความใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. 12 (2), 93-106.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2551). วิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. นครปฐม.
วรรณิภา ภูไทยและคณะ. (2565). การพัฒนาทักษะการตัดสินใจบนพื้นฐานปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วยการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบสืบสอบของอัลเบอร์ตาเลิร์นนิ่ง. Journal of Roi Kaensarn Academi. 7 (8), 201-215.
วรัญญู ฉายาบรรณ์ และ กนิษฐ์ ศรีเคลือบ. (2566). อิทธิพลส่งผ่านพหุระดับของความสนุกในการเรียนรู้ในความสัมพันธ์ระหว่างความยึดมั่นผูกพันในการทำกิจกรรมวิทยาศาสตร์ การเรียนการสอนแบบสืบสอบและการรู้เรื่องวิทยาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 25 (1), 210-221.
ศักดา ส่งเจริญ, ประทุมทอง ไตรรัตน์, วสันต์ สอนเขียว, วรพจน์ ส่งเจริญ, ภารุจีร์ เจริญเผ่า และธีราทัต
เลิศช่ำชองกุล. (2560). การศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปแบบพิพิธภัณฑ์เสมือนที่มีอยู่ในอินเทอร์เน็ต. วารสารวิชาการศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 8 (2), 174-185.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2560). วิธีวิทยาการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: ทรีบีการพิมพ์และการยาง.
ศุภณัฐ พานา. (2563). แนวทางในการจัดการเรียนการสอนประวัติศาสตร์. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 23 (2), 390-399.
อธิษฐ์ คู่เจริญถาวร และ สรชัย ชวรางกูร. (2565). การพัฒนาพิพิธภัณฑ์เสมือนจริงด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม เรื่อง กรุงศรีอยุธยาในฐานะเมืองท่า. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา. 14 (2), 103-116.
อัญญารัตน์ นิติศักดิ์ และ สมพงษ์ จิตระดับ. (2564). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบในรายวิชาเพิ่มเติม ภูมิปัญญาไทย ที่มีผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้และความตระหนักรู้คุณค่างานฝืมือไทยในราชสำนักของนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 13 (2), 371-185.
อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล. (2562). การวิจัยทางการศึกษา : แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร.
อินทร์ริตา ยาวิชัย. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารการจัดการเรียนรู้ด้วยทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ตนเองของโรงเรียนเทศบาลวัดศรีปิงเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์. 8 (2), 1-16.
Cohen J.. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences. New York, NY: Routledge Academic.
Gwo-Jen Hwang et al.. (2015). A contextual game-based learning approach to improving students' inquiry-based learning performance in social studies courses. Journal of Computers & Education. 81, 13-25.
Kousloglou M. et al. (2023). Assessing Students’ Awareness of 4Cs Skills after Mobile-Technology-Supported Inquiry-Based Learning. Sustainability. 15 (8), 6725.
