ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และ 2) เพื่อสร้างสมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร เก็บข้อมูลจากนิสิตคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ปีการศึกษา 2566 จำนวน 1,551 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นิสิตระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จำนวน 170 คน โดยผู้วิจัยใช้วิธีการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตาม Hair et al (2010) ควรมีขนาดกลุ่มตัวอย่าง 20 เท่าของตัวแปรสังเกตได้ หลังจากนั้นจึงใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Random Sampling) ผู้วิจัยได้ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล จำนวน 36 ข้อ ประกอบด้วย 4 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยการศึกษาความเป็นผู้ประกอบการ ปัจจัยทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ ปัจจัยบรรทัดฐานทางสังคม และปัจจัยการรับรู้ความสามารถในการเป็นผู้ประกอบการ มีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามอยู่ที่ .936 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบนำตัวแปรเข้าทั้งหมด (Enter Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ ปัจจัยบรรทัดฐานทางสังคม และปัจจัยการรับรู้ความสามารถในการเป็นผู้ประกอบการ มีผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ระดับความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการอยู่ในระดับมาก 2) จากการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบนำตัวแปรเข้าทั้งหมด เอกสารการสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม และวิเคราะห์ข้อมูลโดย.ใช้สถิติเชิงพรรณนาและอุปนัยวิธี (Enter Multiple Regression Analysis) พบว่า ปัจจัยด้านต่าง ๆ มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 รวมทั้งสิ้น 3 ตัวแปรได้แก่ ปัจจัยทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ ปัจจัยบรรทัดฐานทางสังคม และปัจจัยการรับรู้ความสามารถในการเป็นผู้ประกอบการ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกศินี จุฑาวิจิตร. (2552). ศักยภาพและความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการ ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครประถมในภาวะวิกฤติเศรษฐกิจ. รายงานการทำวิจัยคณะการจัดการและกองพัฒนานักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
ชาญชัย พรมมิ. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตหลักสูตรที่มุ่งเน้นการเป็นผู้ประกอบการ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 3 (3), 68-80.
นิศรา จันทร์เจริญสุข. (2542). ทัศนคติที่มีต่อการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะวิชาบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตพายัพ. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตสาขาบริหารธุรกิจ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มารยาท โตทองยศ. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาปริญญาตรีกรณีศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วารสารสุทธิปริทัศน์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 30 (95), 103-115.
ศุภิสรา โภชาดม. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการธุรกิจ Startup ของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 ในอำเภอหาดใหญ่จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์การศึกษาตามหลักสูตรปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สุชาวดี พันธรักษ์. (2562). การศึกษาความแตกต่างของพื้นฐานด้านการศึกษากับผลต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยโดยใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. สารนิพนธ์ การศึกษา หลักสูตรปริญญาการจัดการมหาบัณฑิตวิทยาลัยการจัดการ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
อนงค์ รุ่งสุข. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ประจำปีงบประมาณ 2559
Ajzen, I. (1991.), Theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes. 50, 179-211.
Ajzen, I. (2002), "Perceived behavioral control, self-efficacy, locus of control, and the theory of planned. behavior', Journal of Applied Social Psychology, 32 (2002), 665-683.
Bandura, A. (1997), Self-efficacy: toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review. 84 (1997), 191-215.
Shapero, A. (1982), Social dimensions of entrepreneurship. In The encyclopedia of entrepreneurship. (1982): 72-90. Edited by Calvin A. Kent, Donald L. Sexton and Karl H. Vesper. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Ha
