Factors Affecting Intention to Become Entrepreneur of Students Faculty of Education at Naresuan University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to: 1) investigate the factors influencing the entrepreneurial intentions of undergraduate students in the Faculty of Education at Naresuan University, and 2) develop a predictive model for these factors. Data were collected from 1,551 students enrolled in the academic year 2023. A sample of 170 students was selected using the sample size determination method by Hair et al. (2010), which recommends a sample size of 20 times the number of observable variables, followed by multi-stage random sampling. A 36-item questionnaire was employed, encompassing four factors: entrepreneurial education, attitudes towards entrepreneurship, social norms, and perceived entrepreneurial self-efficacy, with a reliability coefficient of .936. Descriptive statistics and enter multiple regression analysis were used for data analysis.
The findings revealed that: 1) attitudes towards entrepreneurship, social norms, and perceived entrepreneurial self-efficacy significantly influenced the entrepreneurial intentions of the students, with both the factors and the entrepreneurial intentions themselves rated highly. 2) Enter multiple regression analysis showed that attitudes towards entrepreneurship, social norms, and perceived entrepreneurial self-efficacy were significant predictors of entrepreneurial intentions, with a statistical significance level of .05
Article Details
References
เกศินี จุฑาวิจิตร. (2552). ศักยภาพและความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการ ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครประถมในภาวะวิกฤติเศรษฐกิจ. รายงานการทำวิจัยคณะการจัดการและกองพัฒนานักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
ชาญชัย พรมมิ. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตหลักสูตรที่มุ่งเน้นการเป็นผู้ประกอบการ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 3 (3), 68-80.
นิศรา จันทร์เจริญสุข. (2542). ทัศนคติที่มีต่อการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะวิชาบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตพายัพ. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตสาขาบริหารธุรกิจ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มารยาท โตทองยศ. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาปริญญาตรีกรณีศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วารสารสุทธิปริทัศน์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 30 (95), 103-115.
ศุภิสรา โภชาดม. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการธุรกิจ Startup ของนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 ในอำเภอหาดใหญ่จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์การศึกษาตามหลักสูตรปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สุชาวดี พันธรักษ์. (2562). การศึกษาความแตกต่างของพื้นฐานด้านการศึกษากับผลต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยโดยใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. สารนิพนธ์ การศึกษา หลักสูตรปริญญาการจัดการมหาบัณฑิตวิทยาลัยการจัดการ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
อนงค์ รุ่งสุข. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ประจำปีงบประมาณ 2559
Ajzen, I. (1991.), Theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes. 50, 179-211.
Ajzen, I. (2002), "Perceived behavioral control, self-efficacy, locus of control, and the theory of planned. behavior', Journal of Applied Social Psychology, 32 (2002), 665-683.
Bandura, A. (1997), Self-efficacy: toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review. 84 (1997), 191-215.
Shapero, A. (1982), Social dimensions of entrepreneurship. In The encyclopedia of entrepreneurship. (1982): 72-90. Edited by Calvin A. Kent, Donald L. Sexton and Karl H. Vesper. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Ha
