การสร้างสรรค์อาหารไทยจากทุนวัฒนธรรมสำหรับผู้ประกอบการร้านคาเฟ่ จังหวัดพิษณุโลก

Main Article Content

อภิญญา มานะโรจน์
จิราพัทธ์ แก้วศรีทอง
คงศักดิ์ ศรีแก้ว

บทคัดย่อ

         การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์สภาพปัญหาความต้องของผู้บริโภคและผู้ประกอบการร้านคาเฟ่ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการสร้างสรรค์อาหารไทยจากทุนวัฒนธรรมสำหรับผู้ประกอบการร้านคาเฟ่จังหวัดพิษณุโลก การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง แบบสอบถาม การสนทนากลุ่ม จากผู้ประกอบการร้านคาเฟ่ จำนวน 10 คน ผู้ใช้บริการร้านคาเฟ่ จำนวน 400 ผู้เชี่ยวชาญทางด้านอาหารจำนวน 18 คน


ผลการวิจัยวัตถุประสงค์ที่ 1 พบว่าสภาพปัญหาความต้องของผู้บริโภคร้านคาเฟ่ นิยมรับประทานภายในร้าน เครื่องดื่มประเภทกาแฟ เลือกสั่งอาหารไทย วิธีการทอด ราคาที่เหมาะสมกับคุณภาพอาหารและบริการ อาหารไทยประเภทอาหารคาว อาหารจานเดียว อาหารหวานขนมประเภทนึ่ง อาหารว่างประเภททอด ผู้บริโภคต้องการเมนูอาหารจานเดียวเป็นอาหารประจำร้านคาเฟ่ อาหารไทยสร้างสรรค์ควรมีความสวยงามน่ารับประทาน ส่วนสภาพปัญหาความต้องของผู้ประกอบการร้านคาเฟ่ คือรายการอาหารจะเน้นความต้องการของผู้บริโภคและความชำนาญผู้ประกอบอาหาร อาหารมีขั้นตอนการปรุงที่ไม่ยุ่งยาก เน้นด้านรสชาติ ต้นทุน วัตถุดิบ ระยะเวลา ประเภทอาหารไทยในร้านได้แก่ อาหารจานเดียว อาหารหวาน อาหารว่าง และนำวัฒนธรรมท้องถิ่นมาสร้างสรรค์โดยใช้วัตถุดิบท้องถิ่น มีเรื่องเล่า


ผลการวิจัยวัตถุประสงค์ที่ 2 พบว่า แนวทางการสร้างสรรค์อาหารไทยจากทุนวัฒนธรรมสำหรับผู้ประกอบการร้านคาเฟ่จังหวัดพิษณุโลก หรือเรียกว่า 4C-TIPS  มี 8 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ทุนทางวัฒนธรรม(Culture Capital) 2) การสร้างสรรค์ (Creat) 3) การประกอบอาหาร(Cooking) 4) ราคา(Cost) 5) ระยะเวลาการเตรียมอาหาร (Timming) 6) วัตถุดิบ(Ingredients) 7) การสร้างความนิยม(Presentation)  8) เรื่องเล่า (Story Telling)


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
มานะโรจน์ อ., แก้วศรีทอง จ., & ศรีแก้ว ค. (2024). การสร้างสรรค์อาหารไทยจากทุนวัฒนธรรมสำหรับผู้ประกอบการร้านคาเฟ่ จังหวัดพิษณุโลก . Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(2), 385–402. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/267414
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงวัฒนธรรม. (2553). วิสัยทัศน์ พันธกิจ และยุทธศาสตร์. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2565. แหล่งที่มา: https://www2.m-culture.go.th/policy/ewt_news.php?nid=380

เกศณีย์ สัตตรัตนขจร, สนธิญา สุวรรณราช, และกาญจนา คุมา. (2563). การพัฒนาอาหารท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วมเพื่อหนุนเสริมการท่องเที่ยวสร้างสรรค์เชิงวัฒนธรรมของจังหวัดลำปาง. วารสารอารยธรรม

ศึกษา โขง-สาละวิน. 11(1), 152-173.

กิตติมา ชาญวิชัย และธีรพล ภูรัต. (2561). การสร้างมูลค่าด้วยการพัฒนาความเป็นตัวตนที่แท้จริงให้กับอาหารท้องถิ่นในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ผ่านการเล่าเรื่อง. รายงานการวิจัย. คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2544). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ ทุนวัฒนธรรมและโอกาสทางธุรกิจ. วารสารนักบริหาร.มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, 31(1), 32-37.

จารุพร มีทรัพย์ทอง. (2565). การพัฒนาต่อยอดแบบอาหารท้องถิ่นบนฐานเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมในเขตภาคตะวันออกเฉีบงเหนือตอนบน 1. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 14 (1), 401-415.

ฉวีวรรณ สุวรรณาภา, อรอนงค์ วูวงศ์, และ เสริมศิลป์ สุภเมธีสกุล. (2560). อาหารพื้นบ้าน : กระบวนการจัดการเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและจริยธรรมทางสังคมในชุมชนภาคเหนือ. รายงานการวิจัย. วิทยาแพร่ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ชิษณุพงศ์ ศิริโชตินิศากร. (2559). การพัฒนารูปแบบนวัตกรรมอาหารพื้นถิ่นเชิงสร้างสรรค์เพื่อการเป็นสินค้าทางการท่องเที่ยวในเขตจังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.

นารีรัตน์ ติภากร. (2559). การศึกษาความคาดหวังคุณภาพบริการที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการร้านอาหารไทยของผู้บริโภค ชาวเมืองอันซีประเทศฝรั่งเศส. การค้นคว้าอิสระหลักสูตร บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2018). การพัฒนารูปแบบการจัดการภาพลักษณ์อาหารท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างความจงรักภักดีของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 14(1), 152-167.

รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. (2545). ทุนวัฒนธรรม วัฒนธรรมในระบบทุนนิยมโลก เล่มที่หนึ่ง. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2565. แหล่งที่มา: : http://www.rangsun.econ.tu.ac.th/data/03/03-05-02-วัฒนธรรมในระบบทุนนิยมโลก เล่มที่ 1.pdf

วรรณนภา ติระกุล. 2562. การศึกษารูปแบบการตลาดบริการของร้านกาแฟในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. บทความวิชาการค้นคว้าอิสระ. คณะบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ศูนย์กสิกร. (2561). ธุรกิจร้านกาแฟบริหารอย่างไรให้รุ่ง. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2565. แหล่งที่มา:

https://www.shorturl.asia/#:~:text=https%3A//www.kasikornbank.com/th/business/sme/KSMEKnowledge/article/KSMEAnalysis/Documents/Coffee%2DShop%2DManagement.pdf

สริตา พันธ์เทียน, ทรงคุณ จันทจร และมาริสา โกเศยะโยธิน. (2017). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทยโดยใช้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในเขตจังหวัดลุ่มแม่น้ำภาคกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยสวนสุนันทา, 9 (3) ฉบับพิเศษ, 190-198.

โสภิตา วงศ์ประสิทธ์. (2562). การบริการและการออกแบบของร้านกาแฟในอำเภอเมืองเชียงใหม่ที่มีผลต่อการใช้บริการของผู้บริโภคเจนเนอเรชันวาย. การค้นคว้าแบบอิสระ. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต :มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.