การศึกษาเชิงเปรียบเทียบหลักอหิงสาในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับศาสนาเชน

Main Article Content

ภูริทัต ศรีอร่าม
พระครูโอภาสสราธิคุณ โหมดศิริ
พระครูศรีภัทราภรณ์ เหมือนใจ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ ศึกษาเชิงเปรียบเทียบหลักอหิงสาในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับศาสนาเชน โดยหลักอหิงสาในพระพุทธศาสนาเถรวาท คือ การไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น เป็นธรรมของสัตบุรุษ  ความไม่เบียดเบียนกันเป็นสุขในโลกมี 3 คือ ไม่เบียดเบียนทางกาย วาจาและใจ ตัดสินที่เจตนา หลักธรรมที่เกื้อกูลอหิงสา คือ เมตตา กรุณา อโทสะ อัพยาบาทและสัปปุริสธรรม 7 การประยุกต์ใช้หลักอหิสา สามารถทำได้ในระดับศีล เป็นจริยธรรมขั้นพื้นฐานและในรูปแบบมัชฌิมาปฏิปทาในการดำเนินชีวิต
หลักอหิงสาในศาสนาเชน คือ งดเว้นทำร้ายสิ่งมีชีวิตแม้เล็กที่สุด เพราะสิ่งเหล่านี้มีวิญญาณและเป็นการปฏิบัติต่อทุกสรรพสิ่งในบริบทของชีวิต อหิงสาเป็นบรมธรรมเป็นคำสอนสำคัญที่สุดในคำสอนทั้งหมด มี 3 คือ ไม่เบียดเบียนทางกาย ทางวาจา และทางใจ ตัดสินที่เจตนา และมีหลักธรรมที่เกื้อกูลต่ออหิงสาได้แก่ ทยา ความรัก การเอาใจเขาใส่ใจเรามีเมตตาเพื่อการดำเนินชีวิตและสังคม
แนวคิดอหิงสาในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับศาสนาเชน ในประเด็นเหมือนกัน คือ ด้านความหมายประเภท เกณฑ์ตัดสิน หลักธรรมที่เกื้อกูลและการประยุกต์ใช้หลักอหิงสา ส่วนในประเด็นที่แตกต่างกัน คือ ด้านความสำคัญของอหิงสา พระพุทธศาสนาเถรวาทมองว่าเป็นสัตตบุรุษธรรมและเป็นส่วนหนึ่งของมรรคมีองค์ 8 ถือหลักความคิดเป็นสำคัญ แต่ศาสนาเชนมองว่า อหิงสาเป็นบรมธรรม คือ ธรรมใหญ่สุดของคำสอน โดยยกย่องการปฏิบัติแบบอัตตกิลมถานุโยค แต่พุทธศาสนาเถรวาทต้องประกอบไปด้วยปัญญาและดำเนินการด้วยหลักมัชฌิมาปฏิปทา ส่วนหลักการใหญ่ ๆ แล้วพระพุทธศาสนากับศาสนาเชน มีหลักการที่มีความสอดคล้องกันอยู่

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีอร่าม ภ., โหมดศิริ พ., & เหมือนใจ พ. (2026). การศึกษาเชิงเปรียบเทียบหลักอหิงสาในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับศาสนาเชน. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 6(1), 116–130. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JMBR_sothorn/article/view/284996
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง. (2561). อหิงสา สันติวิธีในกระแสธารภูมิปัญญาอินเดีย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 44(2), 91-115.

ดับบลิวเอ็ม ทีโอดอร์ เดอ แบรี่. (2540). บ่อเกิดลัทธิประเพณีอินเดีย เล่ม 1 ภาค 1-4. แปลโดย จำนงค์ ทองประเสริฐ. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาปราโมทย์ ปโมทิโต. (2541). พจนานุกรมธาตุภาษาบาลี. กรุงเทพฯ: เอกพิมพ์ไท จำกัด.

พระมหาสิทธิพร ชวนปญฺโญฺ (จองวงค์). (2561). การศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดเรื่องอหิงสาในปรัชญาเชน กับเมตตาในพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 3(1), 14-24.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช. (2522). หลักพระพุทธศาสนา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

เสฐียร พันธรังษี. (2534). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

หลวงเทพดรุณานุศิษฏ์. (2528). ธาตุปฺปทีปิกา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

Charlotte Krausep. (1929). An Interpretation of Jain Ethics. Bhavnagar: PhulchondjiVed. Publisher.

Jadunath Sinha. (1999). Indian Philosophy. Vol.II. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers.

J. N. Farquhar. (1915). The Religious Quest of India. London: Oxford University Press.