พระสงฆ์ไทยกับการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา พระสงฆ์ไทยกับการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ประเทศไทยมีพระสงฆ์เป็นบทบาทสำคัญในการศึกษามานานหลายศตวรรษ ในอดีตพระสงฆ์ไทยมีหน้าที่สอนเด็กหนุ่มให้อ่านออกเขียนได้ รักษาพระไตรปิฎก ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในระบบการศึกษาของประเทศไทย รวมถึงการเปลี่ยนไปสู่หลักสูตรทางโลกที่เป็นมาตรฐานมากขึ้น อย่างไรก็ตามพระสงฆ์ยังคงมีส่วนร่วมของการศึกษาในรูปแบบต่าง ๆ ตัวอย่าง เช่น วัดหลายแห่งในประเทศไทยเปิดโรงเรียนหรือให้โอกาสทางการศึกษาแก่เยาวชนในชุมชนของตน สิ่งเหล่านี้อาจรวมถึงชั้นเรียนภาษา การฝึกอบรมคอมพิวเตอร์ หรือโปรแกรมวิชาชีพอื่น ๆ นอกจากนี้พระสงฆ์อาจทำหน้าทีให้คำแนะนำและช่วยเหลือนักเรียนในบางกรณี พระสงฆ์ยังมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาของประเทศไทยอีกด้วย เช่นให้เน้นการคิดเชิงวิพากษ์และความคิดสร้างสรรค์ในห้องเรียนมากกว่าการท่องจำ และทำข้อสอบ ที่ได้มาตรฐาน แม้ว่าบทบาทของพระสงฆ์ในด้านการศึกษาของประเทศไทยอาจเปลี่ยนแปลงไป แต่พระสงฆ์ยังคงมีบทบาทที่สำคัญในการให้โอกาสทางการศึกษาและส่งเสริมการเรียนรู้ของคนในชุมชนเสมอมา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสีย แต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร และเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้เขียนทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์ บทความให้แก่วารสาร พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้เขียนทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2522). กระทรวงศึกษาธิการ. คู่มือครูจริยศึกษา. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนากระทรวงศึกษาธิการ.
บุญศรี พานะจิตต์. (2545). ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิกจำกัด.
พระครูปลัดอาทิตย์ อตฺถเวที (ซองดี). (2546). การศึกษาแนวคิดและวิธีการปกครองคณะสงฆ์ของ พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต) : ศึกษาเฉพาะกรณีพระสังฆาธิการในเขตปกครองภาค 2 (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระชลญาณมุนี. (2565). การปรับตัวของพระสงฆ์รุ่นใหม่ในยุคของสังคมออนไลน์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(1), 203-204.
พระมหาศักดิ์พิชิต ฐานสิทฺโธ (ชัยดี). (2549). ศึกษาบทบาทการเผยแผ่พุทธธรรมของพระวิสุทธาธิบดี (วีระ ภทฺทจารี) (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระยุทธนา รมณีธมฺโม (แก้วกันหา). (2547). การศึกษาเชิงวิเคราะห์การจัดองค์กรคณะสงฆ์ในสมัยพุทธกาล (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). อยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พรภิรมย์ ยอดบุญ. (2565). การดำเนินชีวิตให้มีความสุขตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 2(2), 135-147.
อินถา ศิริวรรณ และนิเวศน์ วงศ์สุวรรณ. (2558). การศึกษาแนวทางพัฒนาการศึกษาของคณะสงฆ์. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 2(2),10-23.
TOT. (19 มิถุนายน 2564). สื่อการเรียนรู้สำหรับคนยุคใหม่-ควรเรียนจากสื่อไหนบ้าง. สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2566, จาก https://www.tot.co.th/sme-tips/SME-tips/2020/06/19/5-.ฤ.
