วิพากษ์ศีลธรรม : ว่าด้วยค่านิยมหลัก 12 ประการ สู่บทอาขยานของนักเรียนไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ท่ามกลางกระแสพลวัตทางสังคมและวัฒนธรรม ในศตวรรษที่ 21 การศึกษาถือว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง สำหรับคนในสังคม การส่งเสริมให้นักเรียนได้มีสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกถือว่า เป็นเงื่อนไขจำเป็นสำหรับพัฒนาการทางด้านการเรียนรู้ การให้เด็กได้คิดวิเคราะห์ วิจารณ์อย่างมีเหตุผลเพื่อค้นหาคำตอบ เป็นสิ่งที่ครูหรือคนในสังคมควรกระทำอย่างยิ่ง บทความชิ้นนี้ได้วิพากษ์เพื่อสะท้อนแนวความคิดอีกมิติหนึ่ง ในหัวข้อที่รัฐได้กำหนดค่านิยมหลัก 12 ประการขึ้นมา และมีการจัดทำเป็นบทอาขยานให้นักเรียนได้ท่องนั้น โดยใช้วิธีการชี้ให้เห็นถึงปัญหาที่รัฐบาลได้สร้างอุดมการณ์ทางการเมือง ผ่านการกำหนดค่านิยม ความเชื่อ วัฒนธรรมต่อเด็กนักเรียน โดยใช้ระบอบการศึกษาเป็นเครื่องมือในการสร้างพลเมืองให้มีความเคารพ เชื่อฟัง และอยู่ในโอวาท ตลอดถึงการยอมรับต่ออำนาจของรัฐบาท บทความนี้ได้มุ่งประโยชน์ในการเสนอแนวคิดอันเป็นการส่งเสริมให้เกิดความตระหนักเห็นคุณค่าของเสรีภาพในการแสดงความเห็นอันเป็นเงื่อนไขจำเป็นสำหรับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย โดยได้วิพากษ์ค่านิยมหลัก ไว้ 3 ประเด็นด้วยกัน คือ 1) เป็นค่านิยมที่ทำให้พลเมือง/นักเรียนสูญเสียปัจเจกภาพ 2) เป็นพื้นฐานนำไปสู่แนวคิดอำนาจนิยม 3) ได้วิพากษ์ระบอบประชาธิปไตยตามค่านิยมหลักที่กำหนดขึ้นมา เพราะเห็นว่า ไม่มีความชัดเจนของระบอบประชาธิปไตย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสีย แต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร และเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้เขียนทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์ บทความให้แก่วารสาร พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้เขียนทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กฤษณมูรติ. (2549). มิติใหม่ทางการศึกษา เพื่อความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ Krishanamurti On Education. พยับแดด แปล, กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2545). ประชาธิปไตยไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สหายบล็อกและการพิมพ์.
ธงชัย วินิจฉัยกูล. (2556). ประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์อยู่เหนือการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี: ฟ้าเดียวกัน.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2552). หลักพื้นฐานของสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์. (2533). ระเบียบสังคม - ระบบการศึกษา บทวิพากษ์ความสัมพันธ์ระหว่างการศึกษากับรัฐ, สุวรรณา สถาอานันท์ แปล, กรุงเทพฯ: คบไฟ,
พิพัฒน์ พสุธารชาติ. (2553). รัฐกับศาสนา บทความว่าด้วยอาณาจักร ศาสนจักร และเสรีภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.
ศุภมิตร ปิติพัฒน์. (2555). บทวิพากษ์ธรรมวิทยาแห่งพลเมืองของประกาศกร่วมสมัย : เกษียร เตชพีระ, ธงชัย วินิจจะกุล และ สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ จันทรวงศ์. (2528). มหาชนรัฐ และประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: ธรรมศาสตร์.
สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. (14 ตุลาคม 2557). ค่านิยมหลักของคนไทย 12 ประการ ตามนโยบายของ คสช. สืบค้นเมื่อ วันที่ 30 พฤษภาคม 2566, จาก https://www.moe.go.th.
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล. (2548). การเมืองภาคประชาชนในระบอบประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
อีริค ฟรอมม์. (2539). หนีไปจากเสรีภาพ, สมบัติ พิศสะอาด แปล, พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเด็ก.
เอกศักดิ์ ยุกตะนันท์. (2554). มนุษย์กับการรู้จักตนเอง การรู้จักตนเองสำหรับคนหนุ่มสาวในสังคมไทย. พิมพ์ครั้งที่ 1. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.