การเมืองการปกครองตามหลักอปริหานิยธรรมในพระพุทธศาสนา การเมืองการปกครองตามหลักอปริหานิยธรรมในพระพุทธศาสนา

Main Article Content

พระครูโอภาสสราธิคุณ โหมดศิริ
พระครูสุตภาวนาพิธาน ชินขุนทด
พระมหาภูมิพัฒน์ คำมี

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ นำเสนอถึงสิ่งที่เรียกว่า “การเมือง” ที่ซึ่งมีความหมายตามแนวพระพุทธศาสนาว่า การจัดการอย่างถูกต้องตามกฎของธรรมชาติ เพื่อคนจำนวนมากจะอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก ทั้งนี้สิ่งที่เรียกว่า การเมือง คือ ระบบศีลธรรมที่ซ่อนเร้น ซึ่งถือว่ามีประโยชน์และเป็นสิ่งที่จำเป็น ถ้าหากนำมาทำให้ถูกต้องก็จะมีประโยชน์ แต่อย่างไรก็ตาม ควรแยกออกให้เห็นได้ชัดสำหรับการศึกษา และปฏิบัติ ศีลธรรมในรูปแห่งการเมืองการปกครอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำการเมืองการปกครองให้มาอยู่ในรูปแบบของศาสนา เพราะคำว่า “ศาสนา” คือ ภาวะแห่งความสมบูรณ์ของศีลธรรม ทั้งนี้ การเมืองการปกครองไทยในปัจจุบัน ได้มีการนำหลักธรรม “อปริหานิยธรรม 7” ซึ่งเป็นหลักธรรมที่ทำให้เกิดความเจริญ ไม่มีความเสื่อมทั้งส่วนตนและส่วนรวม เป็นหลักธรรมที่ป้องกันมิให้การบริหารหมู่คณะเสื่อมถอย แต่กลับเสริมให้เจริญเพียงส่วนเดียว ถ้าบุคคล กลุ่มคน หรือหมู่คณะ สามารถปฏิบัติตามอปริหานิยธรรม บุคคล กลุ่มคน หรือหมู่คณะนั้น จะมีแต่ความเจริญความก้าวหน้าในชีวิต ไม่มีความเสื่อม ความเสียหาย อันเป็นอุปการะมากสำหรับผู้ปฏิบัติ ผู้บริหาร หมู่ชน และคนในสังคม ดังนั้น ผู้นำประเทศและผู้ที่เกี่ยวข้องควรปกครองภายใต้หลักธรรม เพื่อปลูกฝังไปยังคนรุ่นใหม่ให้ตระหนักรู้ เข้าใจถึงเนื้อแท้ของการเมืองการปกครองไทยกับพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง เพื่อเป็นการส่งเสริมและสืบสานการปกครองโดยธรรมให้ดำรงคงอยู่สืบไป   


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
โหมดศิริ พ., ชินขุนทด พ., & คำมี พ. (2022). การเมืองการปกครองตามหลักอปริหานิยธรรมในพระพุทธศาสนา: การเมืองการปกครองตามหลักอปริหานิยธรรมในพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 2(2), 148–160. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JMBR_sothorn/article/view/259003
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

คนอง วังฝายแก้ว. (2554). แนวคิดการปกครองตามรูปแบบประชาธิปไตยตามทัศนะพระพุทธศาสนา. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2565. จาก https://www.gotoknow.org/posts.

จิรโชค (บรรพต) วีระสัย และคณะ. (2540). รัฐศาสตร์ทั่วไป. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทยจากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: บริษัท มายด์ พับลิชชิ่ง จำกัด.

จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2520). แบบเรียนศาสนาสากล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วัฒนาพานิช.

ชูศักดิ ทิพย์เกสร. (2551). พระพุทธศาสนาในศรีลังกา. กรุงเทพฯ: เชนปริ้นติ้ง.

ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2530). ปัญหาการพัฒนาทางการเมืองไทย. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดานุภา ไชยพรธรรม. (2537). การเมืองการปกครอง (ฉบับชาวบ้าน). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มายิก.

นรี ภวกานตานันท์. (2538). การเมืองการปกครองในแนวพุทธศาสนา: ศึกษาจากนักคิดและพระไตรปิฎก. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. รัฐศาสตร์ (การปกครอง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย.

นิธิ เอี่ยวศรีวงศ์. (2543). พระพุทธศาสนาในความเปลี่ยนแปลงทางสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

นงเยาว์ พีระตานนท์. (2551). การเมืองการปกครอง. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.

บรรพต วีระสัย. (2540). ความคิดเชิงทฤษฎีการเมืองในพุทธศาสนา ในทฤษฎีการเมืองสมัยสุโขทัยและสมัยกลาง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคําแหง.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2542). ธรรมรัฐ-ธรรมราชา. กรุงเทพฯ: โครงการตำรา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระเทพเวที (ประยุทธ ปยุตโต). (2531). กรรมตามนัยแห่งพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊ฟ.

พระมหายุทธพิชัย สิริชโย. (2561). การบริหารงานตามหลักอปหานิยธรรม. วารสารสมาคมศิษย์เก่า มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2546). ประชาธิปไตยและการปฏิรูปการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: เจ้าพระยาระบบการพิมพ์.

ลัทธิกาล ศรีวะรมย์ และสุชัย ทองแก้วกูล. (2538). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: SR printing.

สมภาร พรมทา. (2539). ปรัชญาสังคมและการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Ambedkar, B.R. (2018). Dr.Ambedkar and democracy: an anthology/edited by Christophe Jaffrelot and Narender Kumar. New Delhi: Prentice Hall of India Prive Ltd.