สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตในสถาบันอุดมศึกษา

Main Article Content

พระมหาเทวินทร์ ชิณบุตร

บทคัดย่อ

การเรียนรู้ตลอดชีวิต เป็นแนวคิดที่เกิดมาพร้อมกับมนุษย์โลกทุกสังคม เพื่อให้เกิดการพัฒนาในทุกด้านของชีวิต มุ่งเน้นส่งเสริมให้บุคคลในสังคมได้เรียนรู้และสามารถพัฒนาตามศักยภาพของบุคคล เพื่อสนองต่อความต้องการของบุคคลให้รู้เท่าทันและปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาของสังคม ซึ่งในประเทศไทยได้ให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตในสถาบันอุดมศึกษาซึ่งระบุไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 11 พ.ศ.2555-2559 ว่า อุดมศึกษาเป็นแหล่งองค์ความรู้และพัฒนากำลังคนระดับสูงที่มีคุณภาพเพื่อการพัฒนาชาติอย่างยั่งยืน สร้างสังคมการเรียนรู้ตลอดชีวิต มีบทบาทสูงในสังคมประชาคมอาเซียนและมุ่งสู่คุณภาพอุดมศึกษาระดับนานาชาติ เนื่องด้วยปัญหาในสังคมส่วนใหญ่ของประเทศไทยที่เกิดจากบุคคลในสังคมที่ขาดการเรียนรู้ บทความนี้จึงต้องการเสนอแนวคิดและหลักการ สู่การเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ในสถาบันอุดมศึกษา โดยมีเป้าหมายสำคัญในการพัฒนาบุคคลให้มีทักษะการศึกษา ค้นคว้า แสวงหาความรู้ได้ด้วยตนเอง มีแรงจูงใจที่จะศึกษาหาความรู้ด้วยตนเอง การใช้สื่อและเทคโนโลยีช่วยในการจัดการศึกษาให้ครอบคลุมต่อเนื่องตลอดชีวิต สร้างแรงจูงใจในการเรียนรู้ สร้างนิสัยการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้กับผู้เรียน และส่งเสริมให้เป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต  มีทักษะแก้ปัญหาชีวิตสามารถที่จะดำรงชีวิต และทันต่อการเปลี่ยนแปลงในยุคปัจจุบันตลอดจนสู่ยุคแห่งอนาคตและสามารถเรียนรู้ในการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างมั่นคงยั่งยืน ซึ่งมีความสำคัญกับบุคคลในสังคมตั้งแต่เกิดไปจนตลอดชีวิต

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชิณบุตร พ. (2021). สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตในสถาบันอุดมศึกษา. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 1(2), 125–133. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JMBR_sothorn/article/view/253255
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ 2542 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 2 (2545) และ ฉบับที่ 3 2553. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

ทองอินทร์ วงศ์โสธร และปราณี สังขะตะวรรธน์. (2556). การอุดมศึกษา. ใน สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน (เล่ม 38).

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). หลักชาวพุทธ. กรุงเทพฯ: บริษัทพิมพ์สวยจำกัด.

พระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562. (2562, 1 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก, หน้า 99-101.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก.

สมคิด อิสระวัฒน์. (2538). ลักษณะของการเรียนรู้ด้วยตนเองของคนไทย. นครปฐม: คณะสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2551). กรอบแผนอุดมศึกษาระยะยาว 15 ปี ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2551- 2565. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). แผนอุดมศึกษาระยะยาว 20 ปี พ.ศ.2561-2580. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม แห่งชาติ ฉบับที่ 11 พ.ศ. 2555–2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ.2560–2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคม แห่งชาติ.

สิปปนนท์ เกตุทัต. (2545). จากอดีตและปัจจุบันสู่อนาคตของการปฏิรูปการศึกษาไทย สู่สังคมแห่งการ

เรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวาน กราฟฟิค จำกัด.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2543). ยุทธศาสตร์การเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อสังคมไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สถาบันเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.

สุมาลี สังข์ศรี. (2554). การเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อสังคมไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สถาบันเทคโนโลยี เพื่อการศึกษาแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.

อาชัญญา รัตนอุบล. (2558). การวิเคราะห์และสังเคราะห์ปรัชญา แนวคิด และหลักการ ของการเรียนรู้ตลอด ชีวิต (รายงานการวิจัย). กองทุนคณะครุศาสตร์, ครุศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Karalis, T., and Verfides, D. (2004). Lifelong education in Greece: Recent developments and current trends. International Journal of Lifeling Education.