รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดที่มีรายได้น้อย ในภาคตะวันออกของประเทศไทย กรณีศึกษาจังหวัดนครนายก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการส่งเสริมนโยบายเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดนครนายก 2) เพื่อศึกษาการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดนครนายก โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบไปด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกตัวแทนจาก ททท. สำนักงานนครนายก 1 คน ตัวแทนภาครัฐ 5 คน ผู้นำชุมชนที่ต้องการพัฒนา 5 คน ผู้นำชุมชนที่ประสบความสำเร็จ 5 คนและผู้บริหารบริษัทนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ 5 คน รวมทั้งหมด 21 คน ผลการศึกษาพบว่า การส่งเสริมนโยบายเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดนครนายก สามารถทำได้ดังนี้ 1) การส่งเสริมเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดเด่นในแต่ละชุมชน 2) การพัฒนาให้แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนเป็นศูนย์กลางในการเชื่อมโยงให้กับชุมชนอื่น ๆ ในพื้นที่ใกล้เคียงกัน 3) การส่งเสริมให้เกิดการต่อยอดของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของคนรุ่นใหม่ 4) ส่งเสริมให้เกิดการบรูณาการการทำงานร่วมกันระหว่างหน่วยงานของรัฐ เอกชนและคนในชุมชน 5) การสร้างฐานข้อมูลกลางของวัฒนธรรมและประเพณีที่โดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของแต่ละชุมชน การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดนครนายกที่เกิดจากการมีส่วนร่วมของชุมชน สามารถทำได้ดังนี้ 1) ใช้กรรมการที่ปรึกษาที่มาจากส่วนราชการในการบริหารจัดการ 2) การบริหารจัดการแบบแยกเป็นฝ่ายหรือแผนกอย่างชัดเจน 3) การมีส่วนร่วมของหน่วยงานของรัฐ ภาคเอกชนและประชาชนในชุมชนอย่างเป็นรูปธรรม 4) การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่องและยั่งยืนและขยายตัวออกไปสู่ชุมชนอื่น ๆ ด้วย 5) การมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชน โดยใช้หลักการบริหารเหมือนการบริหารสหกรณ์ในชุมชน
Article Details
เจ้าของบทความมิได้คัดลอก หรือละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ใด หากเกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าวิธีใด หรือการฟ้องร้องไม่ว่ากรณีใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ กองบรรณาธิการวารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น ให้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของบทความที่จะดำเนินการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงมหาดไทย. (2550). แผนยุทธศาสตร์กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์
2563 จาก http://www.thailocaladmin. o.th/index.jsp.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). ททท. คาดรายได้เที่ยวไทยปี 64 เลวร้ายสุดวูบเหลือ 6.75 แสนล้าน.
สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2563 จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/892768
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (2560) ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและแผน
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
วรรณพร วณิชชานุกร. (2555). การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. กรุงเทพฯ: ทรรปณ์ศิลป์
ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจ ธุรกิจและเศรษฐกิจฐานราก. (2559). รายงานสถานการณ์และแนวโน้มธุรกิจอุตสาหกรรม
ประจำไตรมาส 4 และแนวโน้มปี 2560. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจ ธุรกิจและเศรษฐกิจ
ฐานราก.
สำนักงานจังหวัดนครนายก (2560). รายการข้อมูลสถิติทางการ ด้านเศรษฐกิจ: ท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ
15 กุมภาพันธ์ 2563 จาก http://nknayok.nso.go.th/index.php?option=com_content&view=article&id=322:tour092017&catid=84&Itemid=558
Cohen, S. (2006). Public Ethics and Public Entrepreneurship. Retrieved August 10, 2018 from
CREMA. (2010). What determines the world heritage list? An econometric analysis. Center for
Research in Economics, Management and the: University of Zurich. Arts.
Gao, S., Huang, S., and Huang Y. (2009). Rural Tourism Development in China. International
Journal of Tourism Research, 11(5), 439-450.
Global Sustainable Tourism Council. (2015). PATA and the global sustainable tourism
council to conduct sustainable tourism training. Bangkok: PATA Engagement Hub.
Kercher, B., & Du C. H. (2002). Cultural tourism: The partnership between tourism and
cultural heritage management. New York: Routledge.
Lee, C. K., and Back, K. J. (2003). Pre and post casino impact of resident’s perception. Annals
of tourism research, 30(4), 868–885.
Macrae, G. (2013). Culture Tourism Impacts, Planning and Management. Oxford:
Butterworth-Heinemann.
McKercher, B. & Cross, H. (2003). Cultural Tourism: The Partnership
Between Tourism and Cultural Heritage Management. New York: The
Haworth Hospitality Press.
Pike, S. (2008). Resident support for Culture tourism development. Annals of Sustainable Tourism Research, 17, 586-599.
Ritchie, B. & Inkari, M. (2006). Host community attitudes toward tourism and cultural
tourism development: The case of the Lewes District, Southern England.
International journal of tourism research, 8(1), 27-44.
Shao, Q. (2007). Develop rural tourism and facilitate new rural area construction. Qiushi,
35(4), 42–44.
Swarbrooke, J. (2002). The Development and Management of Visitor Attractions (2nd ed.).
Oxford: Butterworth-Heinemann.
UNWTO. (2018). UNWTO Tourism Highlights (2018 Edition). Madrid: United Nations World
Tourism Organization.
Williams, J. & Lawson, R. (2001). Community issues and resident opinions of tourism. Annals
of Tourism Research, 28(2), 269–290.
