ผลของกระบวนการจิตตปัญญาศึกษาต่อการสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษา ศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ

ผู้แต่ง

  • ชนกพร สุวิทยพันธุ์ มหาวิทยาลัยมหิดล
  • เพริศพรรณ แดนศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
  • จิราพร เกศพิชญวัฒนา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คำสำคัญ:

กระบวนการจิตตปัญญาศึกษา, ผู้สูงอายุ, การตระหนักรู้ในตนเอง, การฟังอย่างลึกซึ้ง

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษากระบวนการจิตตปัญญาศึกษาที่ส่งผลต่อการสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของผู้สูงอายุ ผู้เข้าร่วมการวิจัย คือ ผู้สูงอายุของศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 10 คน เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์เชิงลึก ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลแบบแก่นสาระ ผลการวิจัย พบว่า กระบวนการจิตตปัญญาศึกษาที่พัฒนาขึ้นโดยมีฐานการบ่มเพาะสติ การสังเกตร่างกาย อารมณ์ ความคิด และการฟังอย่างลึกซึ้ง ประกอบด้วย กิจกรรมการทำงานศิลปะและการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ ทั้งหมด 8 ครั้ง ส่งผลให้ผู้สูงอายุเกิดการตระหนักรู้ในตนเอง ใน 4 ประเด็นหลัก คือ 1) ความเข้าใจตนเอง ได้แก่ การสังเกตและตระหนักรู้ในตนเอง ยอมรับและเห็นคุณค่าภายในตน 2) การเปิดใจกว้างและยอมรับความแตกต่าง ได้แก่ การรับฟังอย่างไม่ตัดสิน ยอมรับความแตกต่าง และขยายทัศนะในการดำเนินชีวิต 3) ความงอกงามภายในจิตใจ ได้แก่ การเกิดความรู้สึกปลอดภัย ความสงบมั่นคง เกิดพลังใจ และสัมพันธภาพ และ 4) ความเข้าใจและยอมรับความจริงของชีวิต ได้แก่ ความเข้าใจความสัมพันธ์เชื่อมโยงและยอมรับความเปลี่ยนแปลงของชีวิต การประยุกต์ความเข้าใจในการดำเนินชีวิต ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า กระบวนการจิตตปัญญาศึกษามีศักยภาพต่อการเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของผู้สูงอายุ อันนำไปสู่การบ่มเพาะสติและปัญญาอย่างเป็นองค์รวม ส่งผลให้เกิดการพัฒนาคุณภาพชีวิตในทุกมิติ

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย

กัลยรัตน์ ศรกล้า. (2561). ปัจจัยทำนายความยืดหยุ่นของผู้สูงอายุที่อาศัยในสถานสงเคราะห์คนชรา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Research Information. https://buuir.buu.ac.th/bitstream/1234567890/8096/1/Fulltext.pdf

กรมกิจการผู้สูงอายุ, กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, และ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2566). แผนปฏิบัติการด้านผู้สูงอายุ ระยะที่ 3 (พ.ศ. 2566 - 2580). https://www.dop.go.th/download/laws/th1653553501-843_0.pdf

เขมจิรา ธรรมสอน และ ประยุทธ ไทยธานี. (2565). ผลของกิจกรรมจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของพนักงานโรงแรม. วารสารราชพฤกษ์, 20(1), 27-37. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Ratchaphruekjournal/article/view/252742

จิราพร เกศพิชญวัฒนา, สุวิณี วิวัฒน์วานิช, อังคณา ศรีสุข, และ สหรัฐ เจตมโนรมย์. (2561). เรียนรู้เข้าใจวัยสูงอายุ. ยืนยงการพิมพ์.

ชนินทร โสวนะปรีชา, เพริศพรรณ แดนศิลป์, และ หิมพรรณ รักแต่งาม. (2568). กลับมายืนบนพื้นดิน: งานวิจัยเรื่องเล่าว่าด้วยชีวิตในช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านของผมด้วยการฝึกปฏิบัติตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 36(1), 138-152. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/edubuu/article/view/274635/184409

ฐิตยากร ถิราติ. (2567). ไม่มีคนคนนี้อีกแล้ว: งานวิจัยเรื่องเล่าว่าด้วยการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

ตฤณ นาคประเสริฐ. (2567). ประสบการณ์การจัดกระบวนการจิตตปัญญาศึกษา: กรณีศึกษาโครงการ Uncover “I” (Awareness in organization) แก่บุคลากรในองค์กร [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

เติมศักดิ์ คทวณิช. (2566). จิตวิทยาทั่วไป. ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ธนา นิลชัยโกวิทย์ และ อดิศร จันทรสุข. (2559). ศิลปะการจัดกระบวนการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง: คู่มือกระบวนกรจิตตปัญญา (พิมพ์ครั้งที่ 2). วีพริ้นท์.

นันธนันท์ โพธิ์รักษาเจริญ. (2563). การวิจัยและพัฒนากระบวนการเรียนรู้การเต้นแทงโก้อาร์เจนตินาตามแนวทางจิตตปัญญาศึกษา [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล]. Mahidol University Library and Knowledge Center. https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/99524

เบญจมาศ ธีระโรจนพงษ์. (2563). ประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงภายในของฉันจากการวาดลายเส้นเซนแทงเกิล [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

ประสิทธิ์ ลีระพันธ์. (2567). การวิจัยเพื่อแก้ไขปัญหาสุขภาพ: แนวคิดและกระบวนการปฏิบัติการ การวิจัยเชิงปฏิบัติการ. เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

ปัญจวัฒน์ จูมลี. (2564). ผลของโปรแกรมกิจกรรมศิลปะแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองและภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. DSpace JSPUI. https://ir.buu.ac.th/dspace/bitstream/1513/481/1/59920048.pdf

ปิยนาฏ สิทธิฤทธิ์. (2549). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีผลต่อการตระหนักรู้ตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในเขตพื้นที่การศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Ed_Re_Sta/Piyanart_S.pdf

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2557). สมาธิแบบพุทธ (พิมพ์ครั้งที่ 21). วัดญาณเวศกวัน.

มนลดา กล่อมแก้ว. (2555). การสร้างแบบวัดทักษะชีวิตสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Ed_Mea/Monlada_K.pdf

วิชช์ เกษมทรัพย์. (2564, 25 กรกฎาคม). ไทยพร้อมหรือไม่ กับการก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยมหิดล. https://op.mahidol.ac.th/ga/posttoday-22-2/

ศุภรัตน์ อิ่มวัฒนกุล. (2552). ผลของการประยุกต์ใช้โปรแกรมทักษะชีวิตร่วมกับการสนับสนุนจากผู้ปกครอง (5A’3) เพื่อป้องกันการสูบบุหรี่ในวัยรุ่นชุมชนแออัด [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล]. มหาวิทยาลัยมหิดล. https://doi.org/10.14457/MU.the.2009.49

สุจิตรา สมพงษ์. (2555). ความสุขของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์คนชราในจังหวัดนครปฐม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. หอสมุดวังท่าพระ มหาวิทยาลัยศิลปากร. http://www.thapra.lib.su.ac.th/objects/thesis/fulltext/snamcn/Sujitra_Somphong/fulltext.pdf

โสรีช์ โพธิแก้ว. (2553). การสังเคราะห์หลักอริยสัจ 4 สู่กระบวนการปรึกษาเชิงจิตวิทยา/จิตรักษา เพื่อการพัฒนา รักษาและเยียวยาชีวิตจิตใจ: แนวคิด แนวทาง ประสบการณ์ และงานวิจัย. คณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สรชา ตนานุวัฒน์ และ ธีรวรรณ ธีระพงษ์. (2566). ประสบการณ์ความเชื่อมโยงกับธรรมชาติและกระบวนการพัฒนาความงอกงามแห่งตนของกลุ่มธรรมยาตรา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(3), 993-1004. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/258850

อดิศร เนาวนนท์ และ สุภาวดี วิสุวรรณ. (2565). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมความสุขในการเรียนโดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 16(1), 109-120. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ksk/article/view/257730

อริสา สุมามาลย์. (2556). การพัฒนาปัญญาด้วยกระบวนการเรียนรู้แนวจิตตปัญญาศึกษา: กรณีศึกษาโรงพยาบาลน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล]. Mahidol IR. https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/93499

โอโช่. (2562). Awareness: The Key to Living in Balance [ตื่นรู้: กุญแจสู่ชีวิตที่สมดุล] (พิมพ์ครั้งที่ 2). ภาพพิมพ์.

ภาษาอังกฤษ

Archibald, M. M., & Kitson, A. L. (2020). Using the arts for awareness, communication and knowledge translation in older adulthood: A scoping review. Arts & Health, 12(2), 99–115. https://doi.org/10.1080/17533015.2019.1608567

Brown, K. W., & Ryan, R. M. (2003). The benefits of being present: Mindfulness and its role in psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 84(4), 822–848. https://selfdeterminationtheory.org/SDT/documents/2003_BrownRyan.pdf

Dahl, C. J., & Davidson, R. J. (2019). Mindfulness and the contemplative life: Pathways to connection, insight, and purpose. Current Opinion in Psychology, 28, 60–64. https://doi.org/10.1016/j.copsyc.2018.11.007

Goleman, D. (1998). Working with emotional intelligence. Bantam Books.

Hammerle, M. (2015). Conceptualizing contemplative practice as pedagogy: Approaches to mindful inquiry in higher education [Doctoral dissertation, The University of Vermont]. SciSpace. https://scispace.com/pdf/conceptualizing-contemplative-practice-as-pedagogy-41qduitamu.pdf

Kemmis, S., & McTaggart, R. (1990). The action research planner. Deakin University Press.

Mahlo, L., & Windsor, T. D. (2021). Older and more mindful? Age differences in mindfulness components and well-being. Aging & Mental Health, 25(7), 1320–1331. https://doi.org/10.1080/13607863.2020.1734915

McGarrigle, T., & Walsh, C. A. (2011). Mindfulness, self-care, and wellness in social work: Effects of contemplative training. Journal of Religion & Spirituality in Social Work: Social Thought, 30(3), 212–233. https://doi.org/10.1080/15426432.2011.587384

Nilsson, H., Bülow, P. H., & Kazemi, A. (2015). Mindful sustainable aging: Advancing a comprehensive approach to the challenges and opportunities of old age. Europe's Journal of Psychology, 11(3), 494–508. https://doi.org/10.5964/ejop.v11i3.949

Shapiro, S. L., Brown, K. W., & Astin, J. (2011). Toward the integration of meditation into higher education: A review of research evidence. Teachers College Record, 113(3), 493–528. https://doi.org/10.1177/016146811111300306

Tierno, B. (2024). Enhancing understanding through self-awareness: A medical humanities approach to increasing practitioner self-awareness and strengthening patient connection [Doctoral dissertation, Drew University]. Drew University Digital Collections. https://digitalcollections.drew.edu/UniversityArchives/ThesesAndDissertations/CSGS/DMH/2024/Tierno/openaccess/BTierno.pdf

Zahoor, I., Khan, S. N., & Sarwar, N. (2025). Inner reflections: Exploring the effect of contemplative art on students' self-awareness. Academy of Education and Social Sciences Review, 5(1), 26–37. https://doi.org/10.5281/zenodo.14996552

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-26

รูปแบบการอ้างอิง

สุวิทยพันธุ์ ช., แดนศิลป์ เ., & เกศพิชญวัฒนา จ. . (2025). ผลของกระบวนการจิตตปัญญาศึกษาต่อการสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษา ศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 53(4), 1–18. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/282203