การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดการเขียนรูปประโยคในการเขียนอีเมลธุรกิจ ของนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและจำแนกชนิดของข้อผิดพลาดในประโยคที่ปรากฎในการเขียนอีเมลธุรกิจของนักศึกษา และ 2) วิเคราะห์ความถี่ การจัดลำดับความสำคัญ และการกระจายเชิงร้อยละของข้อผิดพลาดในประโยคที่พบในการเขียนอีเมลธุรกิจของนักศึกษา ตัวอย่าง คือ การวิเคราะห์อีเมลธุรกิจ จำนวน 192 ฉบับ โดยมีเนื้อหา คือ การสอบถาม การขอร้องให้ดำเนินการ การแลกเปลี่ยนข้อมูล และการจัดทำและยืนยันตารางนัดหมาย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยและการวิเคราะห์ ได้แก่ 1) แบบเก็บรวบรวมงานเขียนอีเมลของนักศึกษา และ 2) แบบประเมินในการจำแนกข้อผิดพลาด การวิเคราะห์ข้อมูลใช้กรอบการทำงานที่ดัดแปลงจาก Corder (1974) และ Gass et al. (2013) โดยดำเนินการแบบ 4 ขั้นตอน ได้แก่ การเก็บรักษาข้อมูลต้นฉบับ การระบุข้อผิดพลาดโดยนักวิจัย 2 คน การจำแนกข้อผิดพลาดตามกรอบที่ผสมผสานจาก Dulay et al. (1982) และ Langan (2012) และการวิเคราะห์เชิงปริมาณเพื่อหาความถี่และการกระจายเป็นร้อยละ ผลการวิจัย พบว่า 1) ข้อผิดพลาดแบ่งออกเป็น 4 ชนิดหลัก ได้แก่ อนุประโยคอิสระอนุประโยคไม่อิสระ ประโยคคำถาม และประโยคคำสั่ง รวมถึงชนิดอื่น ๆ เช่น ประโยคที่เชื่อมต่อกันไม่ถูกต้องและประโยคที่ไม่สมบูรณ์ 2) เชิงปริมาณ พบว่า ข้อผิดพลาดประเภทการละเว้นมากที่สุด (48.64%) ตามด้วยข้อผิดพลาดโครงสร้างอื่น ๆ (23.78%) ข้อผิดพลาดประเภทการเพิ่มคำ (22.70%) และข้อผิดพลาดในการเรียงลำดับคำผิด (4.86%) ผลการวิจัยแสดงถึงความท้าทายในการใช้ไวยากรณ์เฉพาะของผู้เรียนชาวไทยในบริบทการสื่อสารเชิงวิชาชีพ และช่วยให้เข้าใจการพัฒนาภาษาในช่วงเรียนรู้ของผู้เรียนภาษาอังกฤษชาวไทยในสถานการณ์การสื่อสารในที่ทำงานให้หลักฐานเชิงประจักษ์สำหรับการปรับปรุงหลักสูตรภาษาอังกฤษธุรกิจผ่านกลยุทธ์การแก้ไขข้อผิดพลาดแบบตรงจุด