การเชื่อมต่อหลักสูตรภาษาจีนในประเทศไทย: ความสอดคล้องและแนวทางพัฒนา เพื่อเตรียมความพร้อมจากมัธยมศึกษาสู่ความคาดหวังของอุดมศึกษา
DOI:
https://doi.org/10.14456/jescu.2025.23คำสำคัญ:
หลักสูตรภาษาจีน, มัธยมศึกษา, อุดมศึกษา, หลักสูตรแกนกลาง, การสอบวัดระดับภาษาจีนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์และเปรียบเทียบความสอดคล้องของมาตรฐานเนื้อหา มาตรฐานความสามารถ และระดับทักษะภาษาระหว่างหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายกับมาตรฐานระดับความรู้ภาษาจีนเพื่อการศึกษาภาษาจีนนานาชาติ ระดับต้น (พ.ศ. 2564) 2) เสนอแนวทางการพัฒนาหลักสูตรภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาให้เชื่อมโยงกับกับมาตรฐานระดับความรู้ภาษาจีนเพื่อการศึกษาภาษาจีนนานาชาติ ระดับ 3 (พ.ศ. 2564) เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบวิเคราะห์เนื้อหา เกณฑ์วิเคราะห์ข้อมูลมี 3 ด้าน ได้แก่ การมีอยู่ของข้อมูล ลักษณะของข้อมูล และระดับความครอบคลุม การวิเคราะห์ข้อมูลดำเนินการโดยการถอดรหัสเชิงคุณภาพของข้อมูลหลักสูตรที่เกี่ยวข้อง ตรวจสอบความตรงของเครื่องมือโดยใช้การเปรียบเทียบผลระหว่างผู้ประเมินกับผู้วิจัย ผลการวิจัย พบว่า ทั้งหลักสูตรฯ และมาตรฐานฯ มีจุดร่วมที่ชัดเจนในด้านโครงสร้างทักษะภาษา ได้แก่ การฟัง การพูด การอ่าน และการเขียน และมีแนวโน้มพัฒนาทักษะอย่างเป็นลำดับ แต่มีความแตกต่างในระดับความลึกของเนื้อหา ลักษณะการกำหนดผลลัพธ์การเรียนรู้ และเกณฑ์เชิงปริมาณ ผลการวิจัยสนับสนุนแนวคิดของการจัดโครงสร้างหลักสูตรโดยการใช้ HSK เป็นมาตรฐานอ้างอิงเพื่อเชื่อมโยงระดับการเรียนรู้ข้ามช่วงชั้น และชี้ให้เห็นถึงแนวทางในการพัฒนาหลักสูตรภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาให้สามารถส่งต่อไปยังระดับอุดมศึกษาโดยควบรวมจุดแข็งของทั้งระบบมาตรฐานการศึกษาของรัฐและเกณฑ์วัดความสามารถทางภาษาระดับสากล
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2556). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ภาษาจีนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551. โรงพิมพ์ สกสค. http://www.teacher.in.th/wp-content/uploads/2018/01/ChineseLanguage.pdf
ธุมวดี สิริปัญญาฐิติ, ศิริเพ็ญ กำแพงแก้ว, และ จันทิมา จิรชูสกุล. (2559). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย แผนการเรียนศิลป์ภาษาจีนเขตภาคตะวันออกของไทย. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 11(22), 8-19. https://has.hcu.ac.th/jspui/bitstream/123456789/1101/1/Thumwadee-%20Siripanyathiti.pdf
พัชรี ศรีสังข์. (2552). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12, 91-104. https://ejournals.swu.ac.th/index.php/JOS/article/download/1339/1361/4406
พิชัย แก้วบุตร. (2564). ปัญหาการจัดการเรียนการสอนภาษาจีน ในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาสังกัดรัฐบาล ภูมิภาคภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 13(1), 59-83. https://e-journal.sru.ac.th/index.php/jhsc/article/view/1144
รุ่งทิวา แย้มรุ่ง, กิตติชัย สุธาสิโนบล, และ XU JIA. (2567). ปัญหาและข้อเสนอแนะในการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาในประเทศไทย. วารสารคหเศรษฐศาสตร์, 67(1), 181-195. https://thea.or.th/wp-content/uploads/2024/06/JHE67-103.pdf
อรอนงค์ อินสอาด และ กัลยาณี กฤตโตปการกิต. (2566). สภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารจีนวิทยาและการศึกษาภาษาจีนนานาชาติ, 4(1), 33-44. https://so08.tci-thaijo.org/index.php/cikkuhygj/article/download/1968/1470/8299
ภาษาต่างประเทศ
ภาษาอังกฤษ
Biggs, J. (1996). Enhancing teaching through constructive alignment. Higher Education, 32, 347–364. https://doi.org/10.1007/BF00138871
Council of Europe. (2020). Common European framework of reference for languages: Learning, teaching, assessment – companion volume. https://rm.coe.int/common-european-framework-of-reference-for-languages-learning-teaching/16809ea0d4
Hu, G. (2002). Potential cultural resistance to pedagogical imports: The case of communicative language teaching in China. Language, Culture and Curriculum, 15(2), 93–105. https://doi.org/10.1080/07908310208666636
Koo, T. K., & Li, M. Y. (2016). A guideline of selecting and reporting intraclass correlation coefficients for reliability research. Journal of Chiropractic Medicine, 15(2), 155–163. https://doi.org/10.1016/j.jcm.2016.02.012
Miles M. B., & Huberman A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage.
O’Connor, C., & Joffe, H. (2020). Intercoder reliability in qualitative research: Debates and practical guidelines. International Journal of Qualitative Methods, 19, 1–13. https://doi.org/10.1177/1609406919899220
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2019). Technical report: Curriculum analysis of the OECD future of education and skills 2030. https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/about/projects/edu/education-2040/2-5-supporting-materials/Technical%20_Report_Curriculum_Analysis_of_the_OECD_Future_of_Education_and_Skills_2030.pdf
Posner, G. J. (2004). Analyzing the curriculum (3rd ed.). McGraw-Hill.
Richards, J. C. (2013). Curriculum approaches in language teaching: Forward, central, and backward design. RELC Journal, 44(1), 5–33. https://doi.org/10.1177/0033688212473293
Sriwongsa, O., & Sukying, A. (2024). Overcoming challenges: Implementing the CEFR in Thai secondary school English classrooms. Journal of English Language Teaching and Applied Linguistics, 6(3), 6-13. https://doi.org/10.32996/jeltal.2024.6.3.2
Weir, C. J. (2005). Language testing and validation: An evidence-based approach. Palgrave Macmillan. https://link.springer.com/book/10.1057/9780230514577
ภาษาจีน
Zhonghua Renmin Gongheguo Jiaoyubu Guojiayuyanwenzi Gongzuoweiyuanhui 中华人民共和国教育部国家语言文字工作委员会. (2021). 国际中文教育中文水平等级标准 [Chinese Proficiency Grading Standards for International Chinese Language Education]. http://www.moe.gov.cn/jyb_xwfb/gzdt_gzdt/s5987/202103/W020210329527301787356.pdf
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
