รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่มีประสิทธิผลของศูนย์การศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ
คำสำคัญ:
รูปแบบ, การบริหารการเปลี่ยนแปลง, ประสิทธิผล, ศูนย์การศึกษาพิเศษบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบ กำหนด และประเมินรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่มีประสิทธิผลสำหรับการบริหารงานของสถานศึกษาในสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้บริหาร และตัวแทนบุคลากรของสถานศึกษาที่อยู่ในความดูแลของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จำนวน 172 แห่ง แห่งละ 3 คน รวมทั้งหมด 516 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และแบบประเมินรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่มีประสิทธิผลของศูนย์การศึกษาพิเศษ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การถดถอย และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า (1) องค์ประกอบการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่มีประสิทธิผลของศูนย์การศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ได้แก่ บุคลากร กระบวนการบริหาร และเทคโนโลยีสารสนเทศ 2) รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงฯ ที่พัฒนาขึ้นเป็นชุดการเปลี่ยนแปลงจุดเน้น วัตถุประสงค์ กระบวนการ วิธีการ ซึ่งเป็นวงจรการปฏิบัติที่ต่อเนื่องของการวางแผน การนำไปใช้ การตรวจสอบ และการประเมิน และ (3) รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงฯ ที่พัฒนาขึ้นมีความถูกต้อง เป็นไปได้ และเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีการกระจายตัวของข้อมูลน้อย
เอกสารอ้างอิง
กีรติ ยศยิ่งยง. (2549). การวางแผนการเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาองค์กรเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: มิสเตอร์ ก๊อปปี้.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2548). การบริหารการเปลี่ยนแปลง. สืบค้นจากhttp://www.hrdgroup.org/index.Php?page=showtopics&id=6
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์ และ ฉัตยาพร เสมอใจ. (2548). การจัดการ. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคช่ัน.
วิลาวัลย์ อันมาก. (2556). การศึกษาการบริหารการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 (สารนิพนธ์ปริญญาามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). กรุงเทพมหานคร, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วีรพจน์ ลือประสิทธิ์สกุล. (2554). การบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์กร. TQM Magazine, 4(73), 3-8.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2552). วงจรเดมมิ่ง PDCA. สืบค้นจากhttp://youth.ftpi.or.th/index.pho?otion=com_content&task=view&id=37&Itemid=42
สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2550). แผนพัฒนาการจัดการศึกษาพิเศษสำหรับคนพิการ ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2550-2554). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2555). มาตรฐานการเรียนรวมเพื่อการประกันคุณภาพภายในของสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ม.ป.พ.
อำรุง จันทวานิช. (2542). การศึกษา: แนวทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. วารสารวิชาการ, 2(9), 2-12.
ภาษาอังกฤษ
Beer, M. (2003). Managing change and transition. Harvard Business School Press, 8(11), 81-95.
Caldwell, B. J., & Spinks, J. M. (1990). The self-managing school. London: Falmer.
Lewis, P. S., Stephen, H. G., & Fandt, P. M. (2001). Management challenges in the 21st century. Cincinnati, OH: South-Western College Publishing.
Lunenburg, F., & Ornstein, A. (2004). Educational administration: Concepts and practices. New York: Cengage Learning.
Sallis, E. (1992). Total quality management and standards in further education: The search for standards. Longman: Harlow.
Sammons P., Hillman, J., & Mortimore, P. (1995). Key characteristics of effective schools a review of school effectiveness research. London: Office for Standards in Education [OFSTED].
Schermerhorn, J. R. (2005). Management (8th ed). New York: John Wiley & Sons.
Senge, P. M. (1996). Rethinking leadership in the learning organization. Syst Think, 7(1), 1–8.
Sergiovanni, T. J., (1991). The principalship: A reflective practice perspective (2nd ed). Needham Heights: Allyn and Bacon.
