การศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีตามนโยบายโรงเรียนนำร่อง หลักสูตรฐานสมรรถนะของกระทรวงศึกษาธิการ

ผู้แต่ง

  • ธีรวิทย์ กลิ่นจุ้ย สาขาวิชาดนตรีศึกษา ภาควิชาศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • สยา ทันตะเวช สาขาวิชาดนตรีศึกษา ภาควิชาศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

DOI:

https://doi.org/10.14456/educu.2024.27

คำสำคัญ:

ดนตรีศึกษา, การจัดการเรียนรู้ดนตรี, หลักสูตรฐานสมรรถนะ, วิชาดนตรีฐานสมรรถนะ, หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีตามนโยบายโรงเรียนนำร่องหลักสูตรฐานสมรรถนะของกระทรวงศึกษาธิการ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยสัมภาษณ์ครูดนตรีโรงเรียนรัฐและเอกชนที่เข้าร่วมโครงการนำร่องหลักสูตรฯ กำหนดให้เป็นผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 3 คน ทำการเลือกแบบเจาะจง ใช้การเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ผลข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์แบบภายหลังออกจากภาคสนาม ผลการวิจัยพบว่าสภาพการจัดการเรียนรู้ด้านต่าง ๆ คือ 1) ผู้สอน 2) ผู้เรียน 3) เนื้อหาสาระ และ 4) บริบทสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้มีความสัมพันธ์ที่เหมือนและแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ เช่น การคำนึงถึงการจัดการเรียนรู้ดนตรีเชิงบูรณาการเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะหลักและย่อย การสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ดนตรีฐานสมรรถนะตามนโยบายของแต่โรงเรียน เป็นต้น ทุกประเด็นส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ดนตรีในชั้นเรียนตั้งแต่เริ่มจนถึงการวัดประเมินผลสามารถเห็นถึงสภาพการจัดการเรียนรู้และปฏิบัติการในชั้นเรียนของโรงเรียนนำร่องที่สะท้อนภาพสำคัญทั้ง 4 ด้าน สัมพันธ์กันเกิดเป็นชุมชนนักปฏิบัติเกิดกองทุนความรู้ทางวัฒนธรรม อีกทั้งสะท้อนประเด็นด้านความเชื่อว่าด้วยความรู้ภายใต้หลักสูตรฐานสมรรถนะ ผลการวิจัยยังอาจเป็นประโยชน์เพื่อต่อยอดสำหรับศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้ในระดับที่กว้างและเชิงลึกมากยิ่งขึ้นในเชิงหลักสูตรและการสอนภายใต้ขอบเขตของดนตรีศึกษาในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐานในประเทศไทย

References

ภาษาไทย

กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2557). การวัดและประเมินทักษะการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (2562). แผนการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษา . สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2565. https://lamphuncity.go.th/document/ประกาศเทศบาลเมืองลำพูน-7/

คณะวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2564). รายงานฉบับสมบูรณ์ การศึกษา วิเคราะห์ สังเคราะห์ข้อมูลเพื่อพัฒนา กรอบการดำเนินงานหลักสูตรฐานสมรรถนะ สำหรับการศึกษาขั้นพื้นฐานในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565. https://cbethailand.com/รายงานฉบับสมบูรณ์การศึ/

โครงการพัฒนาหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน CBE Thailand. (2565). บทนำ เหตุผลและความจำเป็นของการปรับหลักสูตร. สืบค้นเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565. https://cbethailand.com/หลักสูตร-2/กรอบหลักสูตร/บทนำ/

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2561). ดนตรีศึกษาหลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นงเยาว์ เนาวรัตน์. (2561). การศึกษาพหุวัฒนธรรม: มุมมองเชิงวิพากษ์และการปฏิบัติการในโรงเรียน. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2563). อนาคตของครุศึกษาไทยกับการสร้างความฉลาดรู้. คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(1), 1-7.

รัตนะ บัวสนธ์. (2558). วิจัยเชิงคุณภาพทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2563). สมรรถนะเด็กไทยในยุคโลกพลิกผัน (VUCA World). คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(1), 8-18.

วิษณุกร นามมุงคุณ ไชยพงษ์ เรืองสุวรรณ และ Fang-Ying Yang. (2020). ความเชื่อว่าด้วยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ของ

นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 4(1), 37-49.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). กรอบหลักสูตร: แนวทางการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ สาระการเรียนรู้ศิลปะ. สืบค้นเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565. https://cbethailand.com/หลักสูตร-2/กรอบหลักสูตร/ช่วงชั้นที่-1/แนวทางการจัดการเรียนรู/ศิลปะ/แนวทางการจัดการเรียนรู/

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา และ คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (ม.ป.ป.). รายงานเฉพาะเรื่องที่ ๑๒หลักสูตรและการเรียนการสอนฐานสมรรถนะ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). กรอบสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. รายงานการวิจัยเรื่องการทดลองใช้กรอบสมรรถนะผู้เรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 4-6 สำหรับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สืบค้นเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565. https://cbethailand.com/wp-content/uploads/2022/02/4.ศิลปะ-ชช.-1-28.01.65.pdf

สุวัฒนา สงวนรัตน์ และ ชวน ภารังกูล. (2564) หลักสูตรและการเรียนการสอนฐานสมรรถนะในสถานศึกษา. The Journal of Sirindhornparithat, 22(2), 351-364.

อาทิตย์ โพธิ์ศรีทอง. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ทางด้านดนตรีในศตวรรษที่ 21. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 17(2), 37-48.

ภาษาอังกฤษ

Murillo, R. E. (2017). The 21st century elementary music classroom and the digital music curriculum: a synergism of technology and traditional pedagogy. Texas Music Education Research, 14, 27.

Steiner, E. (1988). Methodology of theory building: educology. Sydney: Research Associates.

Downloads

เผยแพร่แล้ว

2024-06-30

How to Cite

กลิ่นจุ้ย ธ. ., & ทันตะเวช ส. (2024). การศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีตามนโยบายโรงเรียนนำร่อง หลักสูตรฐานสมรรถนะของกระทรวงศึกษาธิการ. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 52(2), EDUCU5202010. https://doi.org/10.14456/educu.2024.27