การพัฒนากระบวนการผลิตครูในเขตภาคตะวันออก โดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการชี้แนะ

ผู้แต่ง

  • หฤทัย อนุสสรราชกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
  • ญาณิศา บุญพิมพ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี

คำสำคัญ:

จิตตปัญญาศึกษา, การชี้แนะ, นักศึกษาครู

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) พัฒนากระบวนการผลิตครูในเขตภาคตะวันออกของประเทศไทย โดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการชี้แนะ 2) ศึกษาผลการเรียนรู้ของนักศึกษาครู ในด้านคุณลักษณะความเป็นครู และสมรรถนะการสอน ผู้เข้าร่วมการวิจัย คือ นักศึกษาครูที่กำลังศึกษาในคณะครุศาสตร์ ชั้นปีที่ 5 จำนวน 50 คน การดำเนินการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพัฒนาโดยใช้วิธีการวิจัยแบบปฏิบัติการ ประกอบด้วย 5 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ (1) การศึกษาข้อมูลแนวคิดที่เกี่ยวข้อง (2) การพัฒนาต้นแบบกระบวนการผลิตครู (3) การนำกระบวนการไปใช้ปฏิบัติการ (4) การวิเคราะห์ ปรับปรุงและประเมินผลกระบวนการ และ (5) การสรุปและนำเสนอผลการพัฒนา

ผลการวิจัย มีดังนี้

  1. กระบวนการผลิตครูในเขตภาคตะวันออกของประเทศไทย โดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการชี้แนะ ประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก คือ แนวคิดและหลักการ วัตถุประสงค์ ยุทธศาสตร์ ขั้นตอน และการประเมินผล ขั้นตอนหลักที่สำคัญในการดำเนินการ คือ (1) การพัฒนาความเข้าใจ ผ่านการจัดการเรียนรู้ให้กับนักศึกษาครูและครูพี่เลี้ยง (2) การเรียนรู้ร่วมกันในสถานศึกษาของนักศึกษาครูและครูพี่เลี้ยง และ (3) การสะท้อนการเรียนรู้ร่วมกัน
  2. ด้านผลการเรียนรู้พบว่า นักศึกษาครูเกิดการพัฒนาตนเองในด้าน (1) คุณลักษณะความเป็นครู และ (2) สมรรถนะการสอน รวมถึงความเข้าใจตนเอง ความเข้าใจผู้อื่น ทัศนะเกี่ยวกับความเป็นครู และกระบวนการจัดการเรียนรู้

 

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
จักรกฤษณ์ จันทะคุณ. (2560). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาที่ส่งผลต่อความสามารถในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นของนิสิตครู มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) มหาวิทยาลัยนเรศวร, 10(4), 186-199.
ฉัตรชัย หวังมีจงมี และ องอาจ นัยพัฒน์. (2560). สมรรถนะของครูไทยในศตวรรษที่ 21: ปรับการเรียน เปลี่ยนสมรรถนะ. วารสารสถาบันเสริมศึกษาและทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 12(2), 47-63.
ธนา นิลชัยโกวิทย์ และ อดิสร จันทรสุข. (2552). ศิลปะการจัดกระบวนการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง: คู่มือกระบวนการจิตตปัญญาศึกษา. นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
ประเวศ วะสี. (2547). ธรรมชาติของสรรพสิ่ง การเข้าถึงความจริงทั้งหมด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
ประเวศ วะสี. (2549, 15 กรกฎาคม). จิตวิวัฒน์: จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล. มติชน, สืบค้นจาก http://jitwiwat.blogspot.com/2006/07/blog-post_15.html
สุเชาวน์ พลอยชุม. (2534). สุนทรียศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โครงการตำราภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ภาษาอังกฤษ
Blanchard, P. N., & Thacker, J. W. (2004). Effective training: Systems, strategies and practices. Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
Gottesman, B. (2000). Peer coaching for educators (2nd ed.). Lanhan, MD: Scarecrow Education.
Mink, O. G., Owen, K. Q., & Mink, B. P. (1993). Developing high-performance people: The art of coaching. New York: Harper Collins Publisher.
Thrope, S., & Clifford, J. (2003). The coaching handbook: An action kit for trainers & managers. London: Kogan Page.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-12-27

รูปแบบการอ้างอิง

อนุสสรราชกิจ ห., & บุญพิมพ์ ญ. (2019). การพัฒนากระบวนการผลิตครูในเขตภาคตะวันออก โดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการชี้แนะ. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(4), 488–505. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/232121