ลีลาการเรียนรู้และรูปแบบการเรียนของนิสิตสาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาลีลาการเรียนรู้ตามแนวคิดของกราชา และริเอชแมนน์ นิสิตสาขาวิชาพลศึกษามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต และ 2. เพื่อศึกษารูปแบบการเรียนตามแนวคิดของเฟลมมิ่งและมิลส์ นิสิตสาขาวิชาพลศึกษามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต เป็นการวิจัยแบบเชิงปริมาณ มีเครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสำรวจลีลาการเรียนรู้และแบบสำรวจรูปแบบการเรียน โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิตสาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต ที่มาจากการเปิดตารางของเครจซี่และมอร์แกน (Krejcie and Morgan, 1970) และทำการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วน ชั้นปีที่ 1 จำนวน 39 คน ชั้นปีที่ 2 จำนวน 44 คน ชั้นปีที่ 3 จำนวน 30 คน และชั้นปีที่ 4 จำนวน 27 คน จำนวนทั้งสิ้น 140 คน แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเครื่องมือการวิจัยมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ลีลาการเรียนรู้ของนิสิตสาขาวิชาพลศึกษามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต แยกตามชั้นปี 1-4 ลีลาการเรียนรู้ที่เด่นชัด นิสิตทุกชั้นปีมีลีลาการเรียนรู้แบบร่วมมือ เป็นอันดับหนึ่งในระดับมาก นิสิตทุกชั้นปีมีลีลาการเรียนรู้แบบหลีกหนี แบบพึ่งพา และแบบแข่งขัน อยู่ในระดับปานกลาง นิสิตชั้นปีที่ 4 มีแนวโน้มของลีลาการเรียนรู้แบบอิสระ (x̅= 3.65) และแบบส่วนร่วม (x̅= 3.65) สูงกว่าชั้นปีอื่น ๆ เล็กน้อย ในขณะที่นิสิตชั้นปีที่ 2 มีค่าเฉลี่ยในหลาย ๆ ด้านต่ำกว่าชั้นปีอื่น โดยส่วนใหญ่อยู่ในระดับปานกลาง ยกเว้นแบบร่วมมือที่ยังอยู่ในระดับมาก และ 2) รูปแบบการเรียนรู้แบบเดี่ยวของนิสิตสาขาพลศึกษา พบว่า ภาพรวมนิสิตชั้นปีที่ 2 ถึงชั้นปีที่ 4 มีรูปแบบการเรียนที่เน้น การรับรู้ผ่านเสียง มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง ในขณะที่นิสิตชั้นปีที่ 1 เพียงชั้นปีเดียวที่มีความโดดเด่นในด้าน การรับรู้ผ่านภาพและสัญลักษณ์เป็นหลัก นอกจากนี้ยังสังเกตเห็นว่าเมื่อชั้นปีสูงขึ้น สัดส่วนของกลุ่มที่เรียนรู้ผ่านภาพและสัญลักษณ์ (V) มีแนวโน้มลดลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเปลี่ยนไปเน้นการฟัง (A) และการอ่าน-เขียน (R) เพิ่มมากขึ้นตามลำดับ