การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) ในการส่งเสริมนักนวัตกรสู่ชุมชน รายวิชาศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น หมวดวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยราชภัฎยะลา

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษาที่เรียนรายวิชาศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น ทั้งก่อนและหลังได้รับการจัดเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) ในรูปแบบของการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนใหญ่ และ 2. เพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) ในการส่งเสริมนักนวัตกรชุมชนรายวิชาศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น หมวดวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีเครื่องมือการวิจัย คือ แบบประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษา โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะครุศาสตร์ จำนวน 207 คน เป็นกลุ่มตัวอย่างที่ได้จากการใช้สูตร Krejcie, R. V. and Morgan, D. W (1970) แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากแบบสอบถามมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาหลังเรียน (x̅= 4.45, S.D. = 0.52) สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยพบว่านักศึกษามีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแนวคิดของ Design Thinking เพิ่มขึ้น 34.88% (S.D. = 8.25) ความสามารถในการระบุขั้นตอนของ Design Thinking เพิ่มขึ้น 40.52% (S.D. = 10.50) ทักษะการวิเคราะห์ปัญหาชุมชนเพิ่มขึ้น 26.44% (S.D. = 4.21) และทักษะการแก้ปัญหาเชิงนวัตกรรมเพิ่มขึ้น 28.24% (S.D. = 4.61) นอกจากนี้นักศึกษายังมีความมั่นใจในกระบวนการนวัตกรรมเพิ่มขึ้น 16.11-18.09% และความพร้อมในการเรียนรู้เพิ่มขึ้น 11.58-12.07% และ 2) การจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 4 องค์ประกอบหลัก คือ การเรียนรู้แบบ Learning by Doing การทำงานเป็นกลุ่ม (3-5 คน) การใช้กรณีศึกษาชุมชนจริง และการนำเสนอผลงานต้นแบบ ซึ่งส่งผลให้นักศึกษาสามารถพัฒนานวัตกรรมที่สอดคล้องกับบริบทชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการบูรณาการ Design Thinking ในรายวิชาศาสตร์พระราชาช่วยเสริมสร้างขีดความสามารถของนักศึกษาให้เป็นนักนวัตกรเพื่อการพัฒนาชุมชนได้อย่างเป็นรูปธรรม