อำนาจ ความชอบธรรม และคุณธรรมทางการเมือง การวิเคราะห์เชิงรัฐศาสตร์ผ่านวรรณกรรมสามก๊ก
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจ ความชอบธรรม และคุณธรรมทางการเมือง ผ่านการตีความวรรณกรรมสามก๊กในฐานะวรรณกรรมการเมือง โดยเน้นการศึกษาความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างระหว่างองค์ประกอบทั้งสามในบริบทการเมืองร่วมสมัย การศึกษาใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเอกสาร โดยระบุขอบเขตของเนื้อหาในการศึกษา ฉบับสามก๊กที่ใช้เป็นกรณีศึกษาคือฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) รวมถึงกระบวนการทบทวนวรรณกรรมและการวิเคราะห์ตามกรอบแนวคิดของ Max Weber หลักคุณธรรมทางการเมืองในจารีตขงจื๊อ และหลักพุทธรัฐศาสตร์ โดยเฉพาะการใช้ ทศพิศราชธรรม ซึ่งเป็นหลักธรรมที่สำคัญในพุทธศาสนา
ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า โจโฉสะท้อนรูปแบบอำนาจเชิงประสิทธิภาพที่ขาดฐานคุณธรรมทางการเมือง
เล่าปี่สะท้อนความชอบธรรมเชิงคุณธรรมตามหลักเหรินและอี้ของขงจื๊อ หากยังไม่สามารถสถาปนาเป็นโครงสร้างอำนาจที่มั่นคง ขณะที่ซุนกวนเป็นตัวอย่างของการจัดวางความสัมพันธ์อย่างสมดุลระหว่างอำนาจ ความชอบธรรม และคุณธรรม โดยเฉพาะการใช้หลักธรรมในพุทธรัฐศาสตร์เพื่อสนับสนุนการตัดสินใจทางการเมือง บทความเสนอโมเดลจุดสมดุลระหว่างอำนาจ ความชอบธรรม และคุณธรรม เพื่อให้เห็นถึงการบูรณาการระหว่างแนวคิดต่างๆ ความยั่งยืนของการปกครองไม่ได้ขึ้นอยู่กับอำนาจหรือคุณธรรมเพียงประการเดียว แต่ต้องอาศัยการประสานกันอย่างเหมาะสมของทั้งสามองค์ประกอบ ซึ่งมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจพลวัตของอำนาจและความชอบธรรมในสังคมการเมืองร่วมสมัย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ข่าวสดออนไลน์. (2559, 26 ตุลาคม). ทศพิธราชธรรม องค์ธรรมราชา. ข่าวสดออนไลน์.https://www.khaosod.co.th /special-stories/news_68428
เจ้าพระยาคลัง (หน.) (2566). สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน.) (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แสงดาว.
เด่นพงษ์ แสนคำ. (2564). บทวิเคราะห์ว่าด้วยจารีตและมนุษยธรรมในปรัชญาของขงจื้อ. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 3(2), 35-52. https://so06.tci-thaijo.org/index.php /JSSP/article/view/ 252128/171950
นารีรัตน์ ปริสุทธิวุฒิพร. (2563). ผู้นำ อำนาจและการเปลี่ยนแปลงการใช้ปรัชญาความเชื่อในจีน ยุคราชวงศ์. วารสารมนุษย์กับสังคม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศษสตร์, 7(1), 7-26. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/download/240640/171086
พระมหาธนวัฒน์ ปริยตฺติเมธี, พระศรีวชิราภรณ์ (เกรียงไกร กิตฺติเมธี), ประยูร อรัญรุท. (2564). ความชอบธรรมทางการเมืองกับการสื่อสารเชิงคุณธรรมในสังคมประชาธิปไตย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(3), 264-277. https://so06.tci-thaijo.org/ index.php/bim/article/view/ 283972/189644
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส, รศ.ดร. (2559, 21 ธันวาคม). ธรรมราชา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. https://www.mcu.ac.th/article/detail/274
โพธิ์คิน ขวาอุ่นหล้า. (2568). ความยุติธรรมและระเบียบสังคม : วิเคราะห์ในเชิงปรัชญาการเมืองตามแนวคิดขงจื๊อ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(2), 143–145. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/IS-J/article/view/2171/1408
พรภวิษย์ หล้าพีระกุล. (2567, 25 ตุลาคม). ปรัชญาว่าด้วย “ศาสตร์แห่งการปกครอง” ของขงจื่อ. ศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมจีนสิรินธร มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง. https://sclc.mfu.ac.th/sclc-5677/sclc-6265/detail/News/33393.html
วิชุดา ผาทอง. (2657). ทฤษฎีความสัมพันธ์เชิงอำนาจ : บทวิเคราะห์กรณีศึกษาสังคมร่วมสมัย. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(5), 34-44.
เอกลักษณ์ เพ็งพรหม. (2568). ภาวะผู้นำสามบุรุษแห่งสามก๊ก : การวิเคราะห์จริยธรรมและกลยุทธ์. วารสารสถาบันพอดี, 2(7), 29-39. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/IS-J/article/view/2171/1408
Weber, M. (1978). Economy and Society. California, USA.: University of California Press.