ปัจจัยเชิงนโยบายและการบริหารจัดการที่มีความสัมพันธ์ต่อความสำเร็จ ของกระบวนการยุติธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอปัจจัยเชิงนโยบายและการบริหารจัดการที่มีความสัมพันธ์ต่อความสำเร็จของกระบวนการยุติธรรม ด้วยการสังเคราะห์เชิงเอกสาร และการวิเคราะห์เชิงนโยบาย ประกอบด้วย 1) ด้านการพัฒนากฎหมายและนโยบาย เป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันกระบวนการยุติธรรมที่สามารถนำไปใช้ได้กับความผิดทุกประเภทและในทุกขั้นตอนของกระบวนการยุติธรรม หากมีการพัฒนากฎหมาย และนโยบายที่ดีจะสามารถเพิ่มความพึงพอใจประชาชนต่อกระบวนการยุติธรรม ช่วยลดการกระทำผิดซ้ำ ให้ความรู้แก่ประชาชนจากบทบัญญัติทางกฎหมาย เปิดโอกาสให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนากฎหมายและนโยบาย 2) ด้านบุคลากรที่มีคุณภาพ การมีบุคลากรคุณภาพจะช่วยลดระยะเวลาคดี และเพิ่มความเชื่อมั่น เพิ่มความสำเร็จและมีระบบที่มีประสิทธิภาพ มุ่งสู่ความพึงพอใจของประชาชนอย่างแท้จริง มีการบูรณาการหลักการบริการด้วยความเท่าเทียม ยึดหลักความโปร่งใสในกระบวนการยุติธรรม 3) ด้านความเท่าเทียม ในการเข้าถึงกระบวนการยุติธรรม ประชาชนสามารถเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมด้วยความเท่าเทียม สะดวก และรวดเร็ว มีความเป็นธรรม การได้รับการเยียวยาที่เหมาะสม 4) ด้านเทคโนโลยีและฐานข้อมูล มีการพัฒนาระบบการจัดเก็บข้อมูลและหลักฐานในกระบวนการยุติธรรมเพื่อสร้างความมั่นคงปลอดภัยของระบบข้อมูล ในกระบวนการยุติธรรมที่มีประสิทธิภาพ ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย คือ ควรมีการปรับปรุงและยกเลิกกฎหมายที่ซ้ำซ้อนไม่ชัดเจน ควรจัดฝึกอบรมบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรมให้มีคุณภาพ ยึดประชาชน เป็นศูนย์กลางเพื่อให้ประชาชนทุกคนได้รับความคุ้มครองตามหลักนิติธรรมอย่างเสมอภาค และควรให้ประชาชนประชาชนสามารถตรวจสอบสถานะทางกฎหมายของตนเองผ่าน Application เพื่อลดขั้นตอนการทำงาน และเพิ่มความแม่นยำในการตัดสินใจ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย. (2558). แนวทางในการปฏิบัติหน้าที่การปฏิรูปกฎหมาย. กรุงเทพ: คณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย.
ธีระ สินเดชารักษ์ และคณะ. (2562). การศึกษาแนวทางที่เหมาะสมต่อการขับเคลื่อนการ
ปฏิรูปประเทศด้านกระบวนการยุติธรรมทางอาญา. กรุงเทพ: สถาบันพระปกเกล้า.
บัญชา แสงจันทร. (2559). กระบวนการยุติธรรมทางปกครองของประชาชน : ศึกษากรณีปัญหาและอุปสรรคที่เกิดจากระบบศาลและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
บุญรอด ตันประเสริฐ. (2568). ความท้าทายของการเข้าถึงกระบวนการยุติธรรม. กรุงเทพฯ:
สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย.
ไพสิฐ พาณิชย์กุล. (2560). การลดความเหลื่อมล้ำผ่านกระบวนการยุติธรรม. กรุงเทพฯ:
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
รัชพงษ์ แจ่มจิรไชยกุล. (2567). ความยุติธรรมตกไม่ทั่วฟ้า คนไม่เสมอกันต่อหน้ากฎหมาย
เรียกใช้เมื่อ 25 กันยายน 2568 จาก https://101pub.org/thai-justice-inequality/
เลอพร ศุภสร. (2568). การพัฒนาระบบฐานข้อมูลและการจัดเก็บหลักฐานในกระบวนการ
ยุติธรรมด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลกรณีศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี. Journal of Spatial
Development and Policy 3(4), 8.
สมชาย หอมลออ. (2558). การแก้ไขปัญหากระบวนการเข้าถึงความยุติธรรม. กรุงเทพฯ:
สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย.
สุรสิทธิ์ วชิรขจร. (2563). การศึกษากลไกเพื่อนำไปสู่ความเท่าเทียม ตามเป้าหมายที่ 16
ของเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสหประชาชาติ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
อริยพร โพธิใส. (2564). สิทธิในการเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมของประชาชน. กรุงเทพ:
สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
อาภากร ชุมสาย. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของศูนย์ยุติธรรม
ชุมชน ศึกษากรณีศูนย์ยุติธรรม ตำบลหนองโก จังหวัดขอนแก่น. 12(2),40.
Gomez, A (2025). Discover 8 careers in social justice. Accessed on September
, 2025 https://www.ollusa.edu/. blog/careers-in-social-justice.html
Penal Reform International. (2025). Developing Rehabilitational Justice Processes in Law, Policy, and Practice : Lessons from Around the World. Accessed on September 25, 2025 from https://www.penalreform.org/blog/
developing-restorative-justice-in-law-policy-and-practice/