การศึกษาสมรรถนะของอาจารย์ผู้สอนมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ในยุคปกติวิถีใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและสำรวจสมรรถนะที่พึงประสงค์และสมรรถนะที่เป็นจริงของอาจารย์ผู้สอนออนไลน์ ภายใต้มาตรการป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 การวิจัยครั้งนี้ใช้การวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี จำนวน 246 รูป/คน ด้วยการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ (Accidental Sampling) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน หลังจากนั้นจะวิเคราะห์โดยใช้วิธี Priority Needs Index Modified (PNI Modified)
ผลการศึกษา พบว่า ค่าเฉลี่ยของสมรรถนะที่พึงประสงค์อาจารย์ผู้สอนออนไลน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.54) โดยมีสมรรถนะพึงประสงค์ด้านการออกแบบการเรียนการสอนออนไลน์มากที่สุด ( = 4.64) ในขณะที่ค่าเฉลี่ยของสมรรถนะที่เป็นจริงของอาจารย์ผู้สอนออนไลน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.23) โดยมีสมรรถนะที่เป็นจริงด้านการแนะนำและให้ความช่วยเหลือผู้เรียนมากที่สุด ( = 4.41 คะแนน) ทั้งนี้ สมรรถนะของอาจารย์ผู้สอนออนไลน์ที่มีความจำเป็นต้องได้รับการพัฒนามากที่สุดเพื่อไปสู่สมรรถนะที่พึงประสงค์ คือ สมรรถนะด้านการวัดและประเมินผล (PNI modified = 0.11)
สำหรับข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อดำเนินการในระยะต่อไป ได้แก่ อาจารย์ผู้สอน ต้องมีการปรับปรุงและพัฒนารูปแบบหรือวิธีการสอน โดยนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ประกอบการเรียนการสอน และควรวางแผนการเรียนการสอนร่วมกับนักศึกษาและติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งต้องพัฒนาสมรรถนะด้านการวัดและประเมินผล และด้านความรู้และทักษะทางเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงษ์ เพียรพิทักษ์ และธนะชัย สามล. (2565). การสังเคราะห์และการประยุกต์สมการวินัยสำหรับการยกระดับองค์ความรู้ของผู้เรียน. คุรุสภาวิชาการ. 3(3): 2-13.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฏอุบลราชธานี.
ปราวีณยา สุวรรณณัฐโชติ. (2561). สมรรถนะและบทบาทผู้สอนออนไลน์: การแสดงตนและสนับสนุนผู้เรียน. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 12(2): 244-256.
มัลลิกา เกตุชรารัตน์ และคณะ. (2558). การศึกษาสมรรถนะที่พึงประสงค์ของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารครุศาสตร์. 43(1): 112-127.
เรณุมาศ มาอุ่น. (2559). การจัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 9(1): 169-176.
ศิริวดี วิวิธคุณากร. (2564). การพัฒนาสมรรถนะทางวิชาการของอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2548). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bawane, J., & Spector, J. M. (2009). Prioritization of online instructor roles: implications for competency‐based teacher education programs. Distance education, 30(3), 383-397.
Mitrani, A., Dalziel, M., and Fitt, D. (1992). Competency based human resource management: Value driven strategies for recruitment, development, and reward. London: McGraw Hill.
Spencer, L.M. and spencer, S.M., (1993). Competencies at Work: Model for superior Performance. New York: Wiley.
