การบริหารจัดการองค์กรยุคดิจิทัลเพื่อสร้างนวัตกรรมการศึกษาที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การบริหารจัดการองค์กรในยุคดิจิทัลเพื่อมุ่งสู่การเป็นองค์กรนวัตกรรมการศึกษา มีความสำคัญ
อย่างยิ่งในปัจจุบัน เพราะการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานและสร้าง
ความได้เปรียบในการแข่งขันให้กับองค์กรที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว วิธีการที่องค์กรควรใช้เพื่อปรับตัว
ให้เข้ากับยุคดิจิทัล เป็นการใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน การบริหารการเปลี่ยนแปลง
หรือการพัฒนาทักษะดิจิทัลของบุคลากร ซึ่งมีองค์ประกอบขององค์กรนวัตกรรมการศึกษาที่มีความยืดหยุ่นในการบริหารกระจายอำนาจและมีบรรยากาศการทำงานเป็นทีม โดยการเปิดโอกาสให้ทุกคนในองค์กรแสดงความคิดเห็น
และนำความรู้จากศาสตร์ที่หลากหลายมาต่อยอดเพื่อสร้างและปรับปรุงวิธีการจัดการรูปแบบใหม่
องค์กรนวัตกรรมทางการศึกษา ประกอบด้วย ด้านกลยุทธ์ วิสัยทัศน์ พันธกิจขององค์กร ด้านโครงสร้างองค์กร
ด้านบรรยากาศองค์กร ด้านวัฒนธรรมองค์กร ด้านการพัฒนาพลังงานในทรัพยากรมนุษย์ ด้านภาวะผู้นำ
ของผู้บริหาร ด้านการทำงานเป็นทีม ด้านระบบข้อมูลข่าวสาร และด้านการประเมินผลการทำงาน
จากองค์ประกอบที่กล่าวมานี้จะนำไปสู่แนวทางการบริหารจัดการองค์กรในยุคดิจิทัลเพื่อมุ่งสู่การเป็นองค์กรนวัตกรรมการศึกษาที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืนต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แผนการศึกษาชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล (Administration of Educational Organization in Digital Era). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนวดี โมรากุล, ดวงใจ ชนะสิทธิ์, นภาเดช บุญเชิดชู และ อรพรรณ ตู้จินดา. (2560). การวิเคราะห์องค์ประกอบองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารฉบับภาษาไทยสาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(2): 2341-2355.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การโค้ชเพื่อพัฒนาศักยภาพผู้เรียน. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
สงบ อินทรมณี. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 16(1), 353 -360.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล (SCHOOL MANAGEMENT IN DIGITAL ERA). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Adair, J. (1996). Effective Innovation: How to Stay Ahead of the Competition. London: Pan Books.
Bates, T. (2015). Teaching in a Digital Age: Guidelines for Designing Teaching and Learning. Tony Bates Associates Ltd.
Bennis, W. G. (2003). On Becoming a Leader. Addison-Wesley.
Brynjolfsson, E., & McAfee, A. (2014). The Second Machine Age: Work, Progress, and Prosperity in a Time of Brilliant Technologies. W.W. Norton & Company.
Castells, M. (2000). The Rise of the Network Society. Wiley-Blackwell.
Christensen, C. M. (1997). The Innovator’s Dilemma: When New Technologies Cause Great Firms to Fail. Harvard Business School Press.
Christensen, C. M. (2011). Disrupting Class: How Disruptive Innovation Will Change the Way the World Learns. McGraw-Hill Education.
Christensen, C. M., Horn, M. B., & Johnson, C. W. (2008). Disrupting Class: How Disruptive Innovation Will Change the Way the World Learns. McGraw-Hill.
Daft, R. L. (2015). Management (12th ed.). Cengage Learning.
Fullan, M. (2007). The New Meaning of Educational Change (4th ed.). Teachers College Press.
Fullan, M. (2013). The New Pedagogies: Impact of Digital Technologies on Teaching and Learning. Corwin Press.
Griffin, R. W. (2016). Management (12th ed.). Cengage Learning.
Hallinger, P. (2011). Leadership for Learning: Does Leadership Make a Difference? Educational Management Administration & Leadership.
Hargreaves, A. (2003). Teaching in the Knowledge Society. Teachers College Press.
Koontz, H., & Weihrich, H. (2010). Essentials of Management: An International Perspective. McGraw-Hill.
Kotter, J. P. (1996). Leading Change. Harvard Business Review Press.
Kotter, J. P. (2012). Leading Change. Harvard Business Press.
Leithwood, K., & Jantzi, D. (2009). A review of empirical evidence about school size effects: A policy perspective. Review of Educational Research, 79(1), 464–490.
Piaget, J. (1970). Piaget's Theory. In P. Mussen (Ed.), Carmichael's Manual of Child Psychology (pp. 703-732). New York: Wiley.
Prajankett, O. (2014). An educational innovative organization: A new choice of educational administration. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 15(1), 45-51.
Lewin, K. (1947). Frontiers in Group Dynamics: Concept, Method, and Reality in Social Science; Social Equilibrium and Social Change. Human Relations, 1(1), 5-41.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2018). Management (14th ed.). Pearson Education.
Schein, E. H. (2010). Organizational Culture and Leadership. Jossey-Bass.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art & Practice of the Learning Organization. Doubleday.
Siemens, G. (2014). "Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age". International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1), 3-10.
Siemens, G. (2020). Learning Analytics: A Review of the Literature. Journal of Educational Technology & Society, 23(1), 1-10.
Taylor, F. W. (1911). The Principles of Scientific Management. Harper & Row.
Tichy, N. M., & Devanna, M. A. (1986). The Transformational Leader. Wiley.
Tidd, J. Bessant, J & Pavitt, K. (2001). Managing innovation (2nd ed). Chichester: Willey and Son.
UNESCO. (2005). School excellence: A training manual for educational management. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization Institute for Capacity Building in Africa.
Vygotsky, L. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Harvard University Press.
Westerman, G., Bonnet, D., & McFarlan, F. W. (2011). The Digital Transformation Playbook: Rethink Your Business for the Digital Age. Harvard Business Review Press.
