กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการเมืองท้องถิ่น ของคณะกรรมการชุมชนในเทศบาลนครปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการเปิดรับข่าวสารทางการเมือง 2) ศึกษาการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่น 3) เสนอกลยุทธ์การสื่อสารสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการเมืองท้องถิ่นของคณะกรรมการชุมชนในเทศบาลนครปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี คือ การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างคือคณะกรรมการชุมชนซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างที่มีจำนวนนับได้แน่นอน จำนวน 420 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 15 คน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 10 คน โดยใช้การคัดเลือกแบบเจาะจง ทำการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบบริบทนำเสนอเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) คณะกรรมการชุมชนมีระดับพฤติกรรมการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองผ่านช่องทางการสื่อสารต่าง ๆ คือ ช่องทางสื่อออนไลน์ ช่องทางสื่อมวลชน ช่องทางสื่อบุคคล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.73 โดยด้านที่มีค่าเฉี่ยสูงสุด คือ ด้านช่องทางสื่ออนไลน์ มีค่าเฉลี่ย 4.01 2) พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่น โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.56 เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการร่วมสื่อสารข่าวสารทางการเมือง มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด 3.68 รองลงมา คือ ด้านการร่วมรณรงค์การเลือกตั้ง มีค่าเฉลี่ย 3.58 ด้านการร่วมชุมนุมทางการเมือง มีค่าเฉลี่ย 3.56 และด้านการร่วมตัดสินใจทางการเมือง มีค่าเฉลี่ย 3.42 3) กลยุทธ์การสื่อสารการเมืองท้องถิ่น ประกอบด้วย (1) กลยุทธ์การสื่อสารวัฒนธรรมการเมือง 5 ส. คือ ส : สร้างสื่อสร้างสรรค์ที่เข้าใจง่าย ส : สร้างสื่อที่ทุกคนเข้าถึงได้ ส : สร้างสื่อผ่านสังคมออนไลน์ ส : สร้างพื้นที่สื่อสาธารณะที่ปลอดภัยและสร้างสรรค์ และ ส : ส่งเสริมสื่อในชุมชน (2) กลยุทธ์การใช้ช่องทางการสื่อสาร คือ การสื่อสารผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ การสื่อสารผ่านสื่อมวลชนในท้องถิ่น และการสื่อสารผ่านสื่อบุคคลสำคัญ และ (3) การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการเมืองท้องถิ่น โดยกลยุทธ์ 6 ส. คือ ส : สร้างสื่อที่เข้าถึงได้ง่าย ส : สร้างพื้นที่การสื่อสารในชุมชน ส : สร้างกิจกรรมการสื่อสารในชุมชน ส : สร้างเครือข่ายการสื่อสารในชุมชน ส : สร้างการเรียนรู้ร่วมกัน และ ส : สร้างการเป็นตัวแทน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Galtung, J., Lynch, J., Reporting Conflict: New Directions in Peace Journalism, (St Lucia, Australia: University of Queensland Press, 2010), p 52.
กฤติยา รุจิโชค. (2564). การสื่อสารทางการเมืองเพื่อรักษาภาพลักษณ์รัฐบาลในสื่อยุคดิจิทัล. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(1), 25–34.
ณรงค์ สมพงษ์. (2553). สื่อสารมวลชนเพื่องานส่งเสริม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เทศบาลนครปากเกร็ด. (2566). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566–2570) เทศบาลนครปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี (เอกสารอัดสำเนา).
ถิรวัฒน์ แจ่มกระจ่าง. (2557). ความสัมพันธ์ของการสื่อสารที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตเทศบาลนคร จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ (ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 4(1), 46–56.
ไพวรรณ ปุริมาตร. (2564). พลวัตทางการเมืองกับการเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่น. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(1), 143–153.
ประคอง กรรณสูต. (2553). สถิติเพื่อการศึกษาทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมควร กวียะ. (2565). การสื่อสารมวลชน: บทบาทหน้าที่ เสรีภาพ และความรับผิดชอบ. กรุงเทพมหานคร: พชรกานต์การพิมพ์.
สมนึก ภัททิยธนี. (2549). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2554). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุจิต บุญบงการ. (2542). การพัฒนาทางการเมืองของไทย: ปฏิสัมพันธ์ระหว่างทหาร สถาบันทางการเมือง และการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2565). การสื่อสารกับการเมือง. กรุงเทพมหานคร: ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง.
อนุสรณ์ ลิ่มมณี และทิพาพร พิมพ์สุทธิ์, พฤติกรรมทางการเมือง, (กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2560), หน้า 84.
