บูรณาการหลักอปริหานิยธรรมกับการปกครองท้องถิ่นไทยสู่ยุค Smart City
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้ได้นำเสนอการบูรณาการหลักอปริหานิยธรรมกับการปกครองท้องถิ่นสู่ยุค Smart City โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการพัฒนาท้องถิ่นให้มีประสิทธิภาพประสิทธิผลและมีความปลอดภัยโดยมุ่งเน้นการนำสื่อเทคโนโลยีมาสู่ระบบการบริหารงานส่วนท้องถิ่นภายใต้หลักอปริหานิยธรรมทั้ง 7 ประการ คือ (1) ประชุมกันเป็นประจำ (2) มีความรับผิดชอบร่วมกัน (3) ปฏิบัติตามกฎ ระเบียบ (4) เคารพนับถือผู้ใหญ่ (5) ไม่เห็นแก่ตัว (6) ไม่ประมาท สามารถปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายได้ (7) สนับสนุนคนดี ปกป้องคนดี ส่งเสริมคนดี และเลือกคนดี และ Smart City มีทั้งหมด 7 ข้อ คือ (1) Smart Economy เศรษฐกิจอัจฉริยะที่มุ่งเน้นอุตสาหกรรมดิจิทัล (2) SmartTourism การท่องเที่ยวอัจฉริยะเพื่อให้นักท่องเที่ยว
(3) Smart Safety ความปลอดภัยในการท่องเที่ยว (4) Smart Environment การเติบโตของเมืองควบคู่ไปกับการรักษาสิ่งแวดล้อม (5) Smart Healthcare การให้บริการสุขภาพแก่ประชาชน (6) Smart Education การศึกษาเพื่อสร้างความรู้ให้คนภายใต้แนวคิด Smart People for Smart City (7) Smart Governance การบริหารจัดการของภาครัฐ ซึ่งผู้เขียนบูรณาการได้ดังนี้ (1) พลเมืองอัจฉริยะ ประกอบด้วย การประชุมกันเป็นประจำ การมีความรับผิดชอบร่วมกัน และความไม่เห็นแก่ตัว (2) การดำรงชีวิตอัจฉริยะ ประกอบด้วย การปฏิบัติตามกฎระเบียบ และการสนับสนุนคนดี ปกป้องคนดีและเลือกคนดี (3) การบริหารภาครัฐอัจฉริยะ ประกอบด้วย การเคารพ นับถือผู้ใหญ่ การไม่ประมาทและสามารถปฏิบัติภารกิจที่มอบหมายได้เป็นอย่างดี ทั้งนี้ยังสามารถพัฒนาศักยภาพผู้บริหารและข้าราชการท้องถิ่นให้มีความเป็นมืออาชีพ ทำงานรวดเร็วแม่นยำ และตอบสนองความต้องการของพลเมืองในยุคที่เทคโนโลยีมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาท้องถิ่นต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
โกวิทย์ พวงงาม (2555) การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
โกวิทย์ พวงงาม (2555) การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ณัฏฐ์ณัชชา ไชยประเสริฐ. (2565). บทบาทท้องถิ่นกับการบริหารจัดการเมืองแบบ Smart City วารสาร มจร บาลีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8 (1), 73-74.
ณัชชา โคตะ (2566). ฝ่ายส่งเสริมเมืองอัจฉริยะฝ่ายส่งเสริมอุตสาหกรรม. เรียกใช้เมื่อ 16 กันยายน, 2566, จาก https://www.depa.or.th/th/article-view/smart-governance
ณัฐพงษ์ ญาณเมธี (ไกรเทพ), (2565), มนุษย์กับศาสตร์แห่งการปกครอง, วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(4),525.
รงค์ บุญสวยขวัญ. (2557). การจัดการทางสังคม : การจัดการองค์กรประชาชน การจัดองค์กรทางสังคม การจัดการองค์กรที่ไม่ใช่รัฐ การจัดองค์กรเพื่อการเคลื่อนไหวทางสังคม. สมาคมรัฐศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมเกียรติ สุวรรณธานี .(2552). “การมีส่วนร่วมของประชาชนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลประทาย” จังหวัดนครราชสีมา. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยอีสาน.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2550). ประชาธิปไตยท้องถิ่น : แง่คิดเกี่ยวกับนโยบายสาธารณะในระดับท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.
Meijer, A. & Bolívar R.P.M. (2016). Governing the Smart city : A Review of theLiteratureonSmart Urban Governance. InternationalReview of Administrative Sciences, 82(2), 392–408.
Smart City เมืองอัจฉะริยะที่ทุกคนสามารถอาศัยแบบ Work Smart เรียกใช้เมื่อ 16 กันยายน 2566, จาก https://nt-metro-service.com/article/tech-trend/smart-city
