THE ORDINATION OF BHIKKHUNIS IN THAI SOCIETY: INTEGRATING BUDDHIST ETHICS WITH UNIVERSAL HUMAN RIGHTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The Ordination of Bhikkhunis in Thai Society: Integrating Buddhist Ethics with Universal Human Rights aimed to examine Buddhist ethics and the monastic discipline (Vinaya) concerning female ordination. This qualitative study utilized documentary research and observation to synthesize knowledge and bridge the gap between "religious tradition" and "modern equality." The findings revealed that the core of the issue lies in a clash of value systems and the power of interpretation. On one side, traditionalists adhered strictly to the dual-sangha technicalities, effectively freezing the status of Bhikkhunis. On the other side, reformists emphasized "Buddha’s intent" the inherent right to liberation for all genders. Consequently, this research proposed an integration through "Mahakaruna-Dhamma" (Great Compassion) to link Buddhist ethics with human rights, grounded in human dignity and the equal "Buddha-nature" of all individuals. By championing the principle that "Monastic Discipline must serve the Dhamma," gender-based restrictions could be unlocked. This led to policy and legal recommendations on three levels: reforming the Sangha Act to align with the Constitution and the CEDAW convention; restructuring ecclesiastical governance toward "Pluralism" to embrace diversity; and promoting "Critical Buddhism" within society to dismantle legal barriers and secure a dignified space for female monastics. Ultimately, the research concluded that the recognition of Bhikkhunis was not the destruction of tradition, but the fulfillment of the Fourfold Assembly (Buddha-Parisa 4). Such integration would transform Thai Buddhism from a state of conflict to mutual support, allowing it to stand gracefully on the global stage and genuinely address justice in modern society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เข็มทอง ต้นสกุลรุ่งเรือง. (2561). ศรัทธาและกติกา: กฎหมายว่าด้วยพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์. (2541). สตรีในพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นวรัตน์ วงศ์สินศิริ. (2552). สถานภาพทางกฎหมายและสวัสดิการสังคมของแม่ชีไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2545). เรื่องของภิกษุณี: วิเคราะห์วินัยสางปัญหาและชี้ทางออก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เพ็ชรสีมา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 34). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต).
พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 4) (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 50 ก. หน้า 1-3.
ภิกษุณีธัมมนันทา (ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์). (2545). การฟื้นฟูภิกษุณีสงฆ์ในสายเถรวาท. นครปฐม: ศูนย์พุทธศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภิกษุณีธรรมนันทา (ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์). (2554). สตรีในพุทธจักร. นครปฐม: สำนักภิกษุณีทรงธรรมกัลยาณี.
ภิกษุณีธัมมนันทา (ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์). (2560). ความงดงามในความหลากหลาย: ภิกษุณีกับงานเผยแผ่ในศตวรรษที่ 21. นครปฐม: สำนักภิกษุณีทรงธรรมกัลยาณี.
มนตรี สิระโรจนานันท์. (2562). กฎหมายกับศาสนา: สถานภาพทางกฎหมายของภิกษุณีในสังคมไทย. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 12(1), 125-146.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 3 พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 7 พระวินัยปิฎก เล่มที่ 7 จุลวรรค ภาค 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 10 พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 2 ทีฆนิกาย มหาวรรค. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 15 พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค: โสมาสูตร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต: สัปปุริสธรรมสูตร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศศิภา แก้วหนู. (2560). การศึกษาการยอมรับภิกษุณีสงฆ์ในสังคมไทยตามพุทธบริษัท 4. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 10(1), 127-148.
สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2548). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 6 สมันตปาสาทิกา อรรถกถาพระวินัยปิฎก (ปฐมภาค). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิญญาณ.
สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2550). ฎีกาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 1 สารัตถทีปนี ฎีกาพระวินัยปิฎก. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2560). กาลานุกรมพระพุทธศาสนาในอารยธรรมโลก. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มูลนิธิธรรมทาน.
สุมาลี มหณรงค์ชัย. (2550). พุทธศาสนากับสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2547). มติมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 31/2547 เรื่อง กรณีการบวชภิกษุณี. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
Cai, Z. (1998). The New Bhikkhuni: A Study of the Emergence of a Modern Female Monastic Order. [Doctoral dissertation]. University of California, Berkeley.
Chao-hwei, Ven. (2003). Engaged Buddhism and Gender Equality. Taipei: Hong Shi Press
Gross, R. M. (1993). Buddhism After Patriarchy: A Feminist History, Analysis, and Reconstruction of Buddhism. Albany: State University of New York Press.
Hannah, S. (2010). The Struggle for Female Ordination in the Theravada Buddhist Tradition. [Unpublished Master's thesis]. University of Oslo.
United Nations. (1979). Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women (CEDAW).
