การศึกษาแนวทางการพัฒนากระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นต่อกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของ นักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ จำแนกตามเพศ อายุ และประสบการณ์การให้บริการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนากระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ เป็นการวิจัยแบบผสม เก็บข้อมูลเชิงปริมาณกับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 340 คน เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 6 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ ค่าทดเอฟ และค่าความแปรปรวนทางเดียว และข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการสังเคราะห์ข้อมูล และบรรยายความเรียง
ผลการศึกษาพบว่า
- ข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ โดยภาพรวมและรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมาก
- การเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ โดยภาพรวมและรายด้านพบว่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทุกด้าน
- แนวทางการพัฒนากระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนของนักปกครองในเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ พบว่า ควรเปิดโอกาสให้ประชาชนได้มีช่องทางในการแก้ไขปัญหาที่สะดวกและรวดเร็วมากขึ้น ควรแต่งตั้งผู้ไกล่เกลี่ยควรมีเกณฑ์ที่ชัดเจนและโปร่งใส มีความเป็นกลาง ความสามารถในการเจรจาต่อรอง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกศักดิ์ แถวทิม. (2567). ศึกษากรณีศึกษาการถอดบทเรียน : กลุ่มการเวก “Innovation to Alternative Justice. กรมคุมประพฤติ.
คัมภีร์ ทองพูน และคณะ. (2562). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดการภัยพิบัติน้ำท่วม : กรณีศึกษา องค์การบริหารส่วนจังหวัดพัทลุง. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ชีวีวัตน์ หวานอารมณ์. (2566). พัฒนาการการไกล่เกลี่ยโดยคนกลางในประเทศไทยจากอดีตถึงปัจจุบันสู่อนาคต. สถาบันพระปกเกล้า.
ณพชรมน จันทร์สม. (2565). บทบาทของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในพื้นที่อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นิธิตา สิริพงศ์ทักษิณ. (2561). การจัดการความขัดแย้งในชุมชน โดยใช้กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทของชุมชนพรุควรเคร็ง จังหวัดนครศรีธรรมราช.” Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences). 11(1), 167.
นิธิโรจน์ วงศ์วัฒนถาวร. (2561). รูปแบบการพัฒนาประสิทธิผลการปฏิบัติงานด้านการไกล่เกลี่ยประนอมข้อพิพาทของกำนัน ผู้ใหญ่บ้านจังหวัดอุดรธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 61(7), 61.
วัชชรชัย สุทโท. (2562). บทบาทกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ตามความคิดเห็นของประชาชน ในเขตท้องที่อำเภอไทยเจริญ จังหวัดยโสธร. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน. (2562). พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 และระเบียบสำนักงานอัยการสูงสุด ว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิและช่วยเหลือทางกฎหมายแก่ประชาชนพ.ศ. 2562. ศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน.
สำนักการสอบสวนและนิติการ. (2567). บทบาทพนักงานฝ่ายปกครองในการไกล่เกลี่ยประนอมข้อพิพาทให้กับประชาชน. สำนักการสอบสวนและนิติการ.
สุกัญญา รุ่งทองใบสุรีย์. (2556). การจัดการความขัดแย้งในชุมชน จังหวัดปทุมธานี. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 39(2), 21.
สุภางค์ จันทวานิช. (2553). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Taro Yamane. (1973). Statistics : an introductory analysis. Harper. & Row.
