การประเมินการจัดการการเรียนการสอนกลุ่มวิชาเฉพาะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อประเมินบริบท ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต และผลกระทบ ของหลักสูตรด้านโครงสร้างหลักสูตร เนื้อหา และรายวิชาเฉพาะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา โดยใช้รูปแบบ CIPP Model 2) เพื่อหาแนวทางและข้อเสนอแนะในการพัฒนาหลักสูตรสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา (หลักสูตรปรับปรุง 2564-2567 ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณและคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากรที่ใช้ในการวิจัยจำนวน 38 รูป/คน โดยจำแนกเป็นอาจารย์ผู้สอนจำนวน 8 รูป/คน นักศึกษาจำนวน 10 รูป/คน บัณฑิตที่สำเร็จการศึกษา จำนวน 17 รูป/คน เจ้าหน้าที่และนักวิชาการคณะสังคมศาสตร์ 3 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านบริบท พบว่า นักศึกษาและบัณฑิตที่ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของหลักสูตรอยู่ในระดับมาก ด้านปัจจัยนำเข้า พบว่า อาจารย์ประจำหลักสูตรให้คำแนะนำและคำปรึกษาในการเรียนอย่างเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ด้านกระบวนการ มีระบบการประเมินความก้าวหน้าและการพัฒนาของนักศึกษาสามารถตรวจสอบได้อยู่ในระดับมาก ด้านผลผลิต พบว่า ความสามารถในการปฏิบัติงานที่มีความเกี่ยวข้องกับความรู้ทางสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาอยู่ในระดับมาก 2) ข้อเสนอแนะ แบ่งเป็น 2 ประเด็น คือ 1 การจัดทำหลักสูตร ควรมุ่งเน้นในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการเรียนการสอนมากยิ่งขึ้น รวมทั้งเพิ่มทักษะการใช้เทคโนโลยีให้กับอาจารย์ประจำหลักสูตร ให้มีความเหมาะสมกับประเด็นที่จัดการเรียนการสอน และมีความสมดุลระหว่างภาคแนวคิดทฤษฎีกับภาคปฏิบัติ เช่น ทักษะการ วิจัย เพื่อส่งเสริมทักษะความรู้ในการปฏิบัติงานทางสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ควบคู่ไปกับการส่งเสริมทักษะด้านสังคม ได้แก่ ความคิดสร้างสรรค์ การมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่น การมีจิตอาสา เป็นต้น 2 การบริหารหลักสูตร ควรมีการประชาสัมพันธ์หลักสูตรในเชิงรุก และมีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น โดยการใช้สื่อออนไลน์และออฟไลน์ เช่นแผ่นพับประชาสัมพันธ์ และมุ่งเน้นการจัดการเรียนการสอนที่กระตุ้นให้นักศึกษาเกิดกระบวนการคิด การวิพากษ์ ปรากฏการณ์ทางสังคมบนพื้นฐานทางวิชาการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2544). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพมหานคร: องค์กรรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
จิรัญญา บุรีมาศ และชนาธิป สันติวงศ์. (2559). การประเมินหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต พ.ศ. 2553 คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 14(1), 53-59.
ชิษณพงศ์ ศรจันทร์ และคณะ. (2562). การประเมินผลหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2556) ของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(73), 88-97.
ทิพย์วรรณ สุขใจรุ่งวัฒนา และคณะ. (2565). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2561) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 14(2), 63-78.
มาเรียม นิลพันธุ์ และคณะ. (2560). การประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2556) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10 (2), 1198-1216.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2553). “การประเมินหลักสูตรที่เน้นการตัดสินใจโดยใช้วิธีเชิงระบบโดยใช้รูปแบบ CIPP Model”. คู่มือการประเมินหลักสูตรระดับบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วชิระ จันทราช. (2554). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริชัย กาญจนวาสี (2543). การประเมินการสอนระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ทบวงมหาวิทยาลัย สำนักมาตรฐานอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (2557). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน ระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557.กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
Chomphun Kunchon at Ayuthaya. (1987). Documents relating to curriculum development. 2nd edition. Bangkok: Srinakharinwirot University.
