การระบุคุณค่าเรือนแถวเก่าริมน้ำประแสเพื่อการอนุรักษ์

บทคัดย่อ

ชุมชนริมน้ำประแสเป็นชุมชนดั้งเดิมที่มีชาวไทยเชื้อสายจีน มาตั้งรกรากอยู่ในกลุ่มเรือนแถวไม้ริมแม่น้ำประแสนานกว่าหนึ่งร้อยปี อาชีพหลักของคนในท้องถิ่นคือการจำหน่ายสินค้าอุปโภคและบริโภค และทำการประมงพื้นบ้าน ในปัจจุบันถึงแม้ว่าผู้อยู่อาศัยในท้องถิ่นจะตระหนักถึงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และสถาปัตยกรรมที่ต้องการจะรักษาคุณค่าเหล่านั้น แต่พวกเขาไม่สามารถต้านทานการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว อันเกิดขึ้นจากการพัฒนาเมือง ซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้น ส่งผลให้อัตลักษณ์และคุณค่าของชุมชนค่อยๆ สูญหายไป จากการสำรวจพื้นที่ภาคสนาม การสัมภาษณ์ผู้อาศัยในท้องถิ่นและการประเมินคุณค่า สามารถสรุปได้ว่า การอนุรักษ์เรือนแถวเก่าริมน้ำประแสมีเป้าหมายสำคัญ คือเพื่อรักษาลักษณะสำคัญของพื้นที่ อันหมายถึงกิจกรรมทางเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมบนฐานของการใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ที่คงคุณค่าความสำคัญที่ควรรักษาไว้ ประกอบด้วย คุณค่าทั้งจากมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ 1) คุณค่าจากภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์ ที่รวมถึงองค์ประกอบของเมือง และการตั้งถิ่นฐานบริเวณปากแม่น้ำที่เหมาะสมกับลักษณะของดิน ภูมิอากาศ และพืชพรรณไม้ การเชื่อมต่อที่ดีระหว่างกิจกรรมภายในอาคารและทางเดินสาธารณะ และทัศนียภาพอันงดงามของเรือนแถวแบบดั้งเดิมที่สอดคล้องไปกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ 2) คุณค่าที่ขึ้นอยู่กับรูปแบบทางสถาปัตยกรรม องค์ประกอบและโครงสร้าง ตามช่วงเวลาการก่อสร้าง (ระหว่าง 40 - 100 ปี) และ 3) คุณค่าจากการใช้งานของเรือนแถว ทั้งการใช้สอยแบบดั้งเดิมที่ผสมผสานระหว่างการทำงานประมง การค้าขาย การเกษตรและการอยู่อาศัย รวมทั้งการใช้งานแบบใหม่ ที่ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของกิจกรรมการท่องเที่ยว นอกจากนี้คุณค่าจากมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ควรได้รับการรักษาไว้ที่ช่วยรักษามรดกทางกายภาพให้ดำรงอยู่ ประกอบด้วย หลักฐานทางประวัติศาสตร์ ความเชื่อ แบบแผนการปฏิบัติ ตลอดจนภูมิปัญญาท้องถิ่นในการอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างร่มเย็นเป็นสุข แนวทางการรักษาคุณค่าเหล่านี้ไว้ คือการจัดการความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ให้สามารถรองรับคุณภาพชีวิตที่ดีในการอยู่อาศัย ในขณะที่ส่งเสริมการใช้งานใหม่ตามความต้องการในปัจจุบัน