The Evaluation of Dance Music Curriculum in Vocational Certificate Level B.E. 2562 (A.D. 2019) Of Bunditpatasilpa Institute of Fine Arts, Ministry of Culture
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research is a mixed method research that aims to : 1) evaluate of the dance music curriculum in Vocational Certificate Level B.E. 2562 (A.D. 2019) of Bunditpatanasilpa Institute of Fine Arts, Ministry of Culture, and 2) study problems and provide guidelines for curriculum development and improvement of the dance music curriculum in Vocational Certificate Level, B.E. 2562 (A.D. 2019) of Bunditpatanasilpa Institute of Fine Arts, Ministry of Culture. The data collection was divided into two phases as follows: Phase 1 focused on quantitative research, involving a sample of 260 teachers. This sample was determined by using Krejcie and Morgan’s table to calculate the sample size, followed by the application of Stratified Random Sampling.
The results of the study revealed that : 1) the context was found to be overall appropriate, accounting for 91.41 percent, 2) the input was found to be overall appropriate at a high level (X ̅ = 2.53, S.D. = 0.44), 3) the process, was found to be overall it was appropriate at a moderate level (X ̅ = 1.85, S.D. = 0.25), and 4) the product was found to have overall the quality at the highest level (X ̅ = 4.58, S.D. = 0.51).
Phase 2 focused on qualitative research, which involved a sample of 144 people for interviews, consisting of teachers, students and graduates. The sample for the focus groups included 72 people, consisting of teachers, administrators and college board committee members.
The results of the study revealed that : 1) the context, the course content should be revised by analyzing current and future situations and adjusted to suit students, 2) the input, activities that negatively impact learning should be reduced, and the workload beyond teaching tasks for teachers should be minimized, 3) the process, a committee should be established to provide guidance to teachers regarding classroom research as well as the learning measurement and evaluation of students, and 4) the product, no issues were found with the curriculum.
Article Details
References
จุฬาลักษณ์ บุปผาวาส, มนตรี วงษ์สะพาน และ กนกพร ทองสอดแสง. (2558). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษา กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 โรงเรียนเทศบาลหนองหญ้าม้า อำภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 12 (58),137-146.
ชาลินี มานะยิ่ง และ ธิดารัตน์ สมานพันธ์. (2566). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาหลักสูตรและการเรียนการสอน (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2562) โดยใช้รูปแบบการประเมินแบบซิปป์
(CIPP Model). วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 17 (3), 51-67.
นารี อุไรรักษ์, พัชนี กุลฑานันท์ และเบญจพร วรรณูปถัมภ์. (2562). การประเมินการใช้หลักสูตรสถานศึกษาโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์. 11 (1), 59-82.
ประภัสสร สมสถาน และปาริชาติ บัวเจริญ. (2566). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2564). วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 10 (4), 97-114.
พระราชบัญญัติสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2550. (2550, 9 กรกฎาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 124
ตอนที่ 32 ก. หน้า 1-24.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2554). “การประเมินหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน
คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร”. Veridian E-Journal. 4 (2), 248-262.
มาเรียม นิลพันธุ์, ไชยยศ ไพวิทยศิริธรรม, ศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย และอุบลวรรณ ส่งเสริม. (2558).
การประเมินผลการใช้หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 ในโรงเรียนต้นแบบ การใช้หลักสูตร. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 7 (1), 26-41.
เมธาวี แก้วสนิท. (2559). นักประชาสัมพันธ์ยุคใหม่...คิดสร้างสรรค์ได้ ใช้เทคโนโลยีเป็น. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย. 6 (2), 34-41.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อาร์ แอนด์ ปริ้นจำกัด.
ศศิณัฎฐ์ สรรคบุรานุรักษ์, นิดา ชูเกียรติวัฒนากุล และ เก็จวิรัล ตั้งสิริวัสส์. (2559). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิตสาขาวิชาการสอนภาษาจีนในฐานะภาษาต่างประเทศคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 14 (1), 140-148.
สุรเจต ไชยพันธ์พงษ์. (2560). การประเมินการใช้หลักสูตประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง พุทธศักราช 2557ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ของนักศึกษาวิทยาลัยเทคโนโลยีซีเทคแปซิฟิค จังหวัดพะเยา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. 8 (2), 161-169.
สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2562). หลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติการจัดการอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง เรื่องที่ 10 การประกันคุณภาพของหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี.
อภินภัศ จิตรกร. (2560). การประเมินหลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต สาขาวิชาทัศนศิลปศึกษาคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ และคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journa. 10 (3), 2270-2287.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and Conducting Mixed Methods Research (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE.
Jacobs, H.D. (2010). Curriculum 21 Essential Education for a Changing World. Alexandria, VA: ASCD.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30 (3), 607–610.
March, C.(ed.). (2001). Curriculum and assessment. Sydney: Pearson Education Australia.
Stufflebeam, D. L. (1971). The Relevance of the CIPP Evaluation Model for Educational Accountability. Journal of Research and Development in Education. 5 (1), 19-25.
Tait, A. and Faulkner, D.. (2016). Edupreneur : Unleashing Teacher–led Innovation In Schools. Melbourne: John Wiley & Sons Australia, Ltd.
