The Effects of Developing a Model for Promoting the Quality of Life of the Elderly in Tha Chang District, Sing Buri Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This action research aimed to: (1) study the context and situation of promoting the quality of life for the elderly, (2) develop a model for enhancing the quality of life for the elderly, and (3) evaluate the implementation outcomes and success factors of quality of life promotion for the elderly in Tha Chang District, Sing Buri Province. The sample group included 348 elderly individuals, 30 caregivers selected by simple sample random, and 30 stakeholders comprising representatives of local administrative organizations, public health officers from sub-district health-promoting hospitals, community leaders, village health volunteers (VHVs), and elderly caregivers selected by purposive sample random. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and content analysis.The findings revealed that the model for promoting the quality of life for the elderly consisted of: (1) building partnership networks, (2) capacity development for the networks, (3) training for caregivers, (4) caregivers serving as key leaders in promoting the quality of life for the elderly at home, (5) a mentorship team for monitoring and evaluation, and (6) organizing knowledge-sharing forums. The effectiveness evaluation showed that the overall quality of life of the elderly after the development phase (xˉ = 3.27, SD = 0.62) was significantly higher than before the development phase (xˉ = 2.91, SD = 0.41) at the 0.05 level of statistical significance. When classified by aspects, the quality of life in terms of physical health, mental health, social relationships, and environment after development was significantly higher than before development at the 0.05 level of statistical significance. The success factors included the active participation of network partners at all stages and the consistent implementation of activities according to the model.
Article Details
References
กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2563). รายงานประจำปี 2563. นนทบุรี: กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
จันทิรา เพียรอดวงษ์. (2554). การพัฒนาการจัดการสุขภาพผู้สูงอายุตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จุฑารัตน์ บุตรดีขันธ์. (2566). การศึกษาการพัฒนารูปแบบการส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ในอำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9 : วารสารส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม. 17 (3), 1092-1107.
ฉวีวรรณ อุปมานะ. (2561). การพัฒนารูปแบบการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ โรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลตำบลหนองบัว อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. อุดรธานี: โรงพยาบาลอุดรธานี.
ทัศนีย์ อนันทวัน, และคณะ. (2560). รูปแบบการดำเนินงานดูแลสุขภาพผู้สูงอายุโดยเครือข่ายชุมชน ตำบลโนนศิลา อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 จังหวัดขอนแก่น. 23 (2), 85–99.
ปานชีวา ณ หนองคาย. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพผู้สูงอายุจังหวัดอุดรธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิณทิพย์ จำปาพงษ์. (2561). การพัฒนากระบวนการดูแลผู้สูงอายุติดเตียงโดยพยาบาลครอบครัวและการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา. ฉะเชิงเทรา: โรงพยาบาลบางปะกง.
วิโชติ ผ้าผิวดี. (2552). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยภาคีผู้สูงอายุในชุมชนบ้านหนองเสือ ตำบลศรีสุข อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศูนย์อนามัยที่ 4 สระบุรี กลุ่มพัฒนาการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ. (2560). คู่มือเกณฑ์ชุมชนต้นแบบดูแลผู้สูงอายุ. นครราชสีมา: โรงพิมพ์อินดี้ ดีไซน์.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2562). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.
สุรพล ชยภพ. (2552). การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสิงห์บุรี. (2567). รายงานประจำปี 2567. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสิงห์บุรี.
สำนักอนามัยผู้สูงอายุ. (2563). รายงานผลการดำเนินงานประจำปี 2563. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
อติญาณ์ ศรเกษตริน, และคณะ. (2562). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ตำบลธงชัย จังหวัดเพชรบุรี. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. 8 (1), 85–99.
Bloom, S. J. (1975). Taxonomy of education objective, handbook 1: Cognitive domain. New York: David McKay.
Caffrey, R. (1991). Family caregiving to the elderly in northeast Thailand: Changing pattern (Doctoral dissertation, Department of Anthropology, Oregon University).
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Deakin University Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30 (3), 607–610.
WHOQOL Group. (1998). Development of the WHOQOL-BREF quality of life assessment. Psychological Medicine. 28 (3), 551–558. https://doi.org/10.1017/S003329179800 6667
World Health Organization. (1993). The Development of the World Health Organization Quality of Life Assessment Instrument (The WHOQOL). in Orley J, Kunyken W. (eds.). Quality of life assessment : international perspectives : proceedings of the joint meeting organized by the World Health Organization and the Foundation IPSEN in Paris, July 2-3 1993.
