Guidelines for the Sustainable Success of Wellness Tourism in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to study the success factors and develop sustainable plan for wellness tourism in Thailand. The research employed a qualitative approach, using in-depth interviews with stakeholders and tourists. Key informants included 24 people who are 1) five government agency representatives, 2) five wellness tourism business operators, and 3) 14 wellness tourists. Purposive sampling was used to collect data, and the data from the interviews were analyzed to identify success factors and develop sustainable approaches to wellness tourism in Thailand.
The research found that the success factors of the wellness tourism business in Thailand consisted of stable infrastructure and complete facilities, diverse and high-quality wellness tourism activities, and local community involvement.
Article Details
References
กรมการท่องเที่ยว. (2566). โครงการพัฒนาขีดความสามารถในการรองรับการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพ. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2567.แหล่งที่มา: https://elchm.ssru.ac.th/benjaporn_ya/ pluginfile.php/40/block_html/content/.TIH%201413_THAILAND%20HOLISTIC27.11.66-Final.pdf
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). เปิด 10 อันดับจังหวัดที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติ เยี่ยมเยือนมาสุด ปี 2566. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2567. แหล่งที่มา: https://www.prachachat.net/ general/news-1564735
ขวัญชนก สุวรรณพงศ์. (2566). อิทธิพลของแรงจูงใจและการรับรู้องค์ประกอบการท่องเที่ยว ที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของ นักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดภูเก็ต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 14 (1), 308 – 330.
ณัฐนนท์ ศรีอินทราวานิช, จุฑามาส ชมผา และ กุลวดี ละม้ายจีน. (2565). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในจังหวัดอุบลราชธานีเพื่อเชื่อมโยงในการพัฒนาสู่กลุ่มจังหวัดราชธานีศรีโสธร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 10 (2), 2202 – 2214.
ดวงพร พุทธวงค์ ฐิติมา พูลเพชร และ นฤมล จิตรเอื้อ. (2566). รูปแบบการจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดชลบุรี. วารสารจันทรเกษมสาร. 29 (2), 254-269.
ปัทมพร อิ่มวิทยา และ ศรัญญา กันตะบุตร. (2564). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยเจเนอเรชันวายต่อการท่องเที่ยว เชิงส่งเสริมสุขภาพในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 7 (3), 296 – 303.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนท์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2558). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต. 3 (2), 31-48.
ปฏิมาศ เสริฐเลิศ. (2562). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพทางวัฒนธรรม บ้านโนนน้ำเกลี้ยง อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. รายงานการวิจัย. คณะวิทยาการจัดการ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พัทธ์ธิดา คชทรัพย์. (2565). แรงจูงใจของผู้สูงอายุที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในจังหวัดสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว. บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พรรณรัตน์ บุญกว้าง. (2562). กลยุทธ์การตลาดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในจังหวัดเชียงใหม่. รายงานวิจัย. คณะวิทยาการจัดการ: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ภูริตา บุญล้อม. (2565). ส่องเทรนด์ Wellness Tourism การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ เที่ยวอย่างไรให้ได้สุขภาพดี. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2567. แหล่งที่มา: https://thestandard.co/wellness-tourism/
ศูนย์วิจัยธนาคารกรุงเทพ. (2566). เมื่อโลกปรับ-คนเปลี่ยน ส่องทิศทาง Wellness Economy โอกาสเติบโตธุรกิจไทยในตลาด Health & Wellness Tourism. ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2567. แหล่งที่มา: https://www.bangkokbanksme.com/en/23-5sme1-wellness-economy-opportunity-to-grow-thai-business
หิรัญญา กลางนุรักษ์ และเกิดศิริ เจริญวิศาล. (2566). ศักยภาพในการรองรับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดภูเก็ต Phuket's Potential for Wellness Tourism. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. 7 (1), 182-192.
อภิชัย ฉัตรเฉลิมกิจ. (2566). ททท.เปิด 10 เทรนด์เวลเนสโลก หลังโควิด-19 โอกาสผู้ประกอบการไทย.ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2567. แหล่งที่มา: https://www.thansettakij.com/
business/tourism/565555
Dharawanij, N. (2023). The Ways to Promote Wellness Tourism in Muang District, Chachoengsao Province. International of journal professional business review. 8 (12), 1-7.
Krippendorff, K. (2004). Content Analysis: An Introduction to Its Methodology. (2nd ed.). Thousand Oaks: CA: Sage Publications.
Neuendorf, K. A. (2002). The Content Analysis Guidebook. Thousand Oaks: CA Sage Publications.
Pike, S. (2020). Destination Marketing: Essentials. 3rd Ed. London: Routledge
Seidman, I. (2019). Interviewing as Qualitative Research: A Guide for Researchers in Education and the Social Sciences. New York: Teachers College Press.
Weerakit, N. & Tkachuk, A. (2024). Motive based segmentation of the wellness tourism market. International Journal of Spa and Wellness. 1-14.
