A Development of Early Childhoods Private Schools of Thailand towards World Class Standard
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this research is as follows: 1) to investigate the level of development of private early childhood education institutions towards international standards. 2) to examine the influence of education policies, school curricula, school management, and learning experiences on developing private
early childhood education institutions towards international standards. 3) to explore new development models for private early childhood education institutions at the international standard level. The target group for this study comprises administrators of private early childhood education institutions. The research employs a multi-stage random sampling method with a sample size of 304 respondents. Data is collected through questionnaires and interviews assessed for quality by qualified education experts. Quantitative data is analyzed using structural equation modeling, while qualitative content analysis is conducted on the collected data. The research findings indicate: 1) In the overall context of the country, there is a notably high level of development towards international standards among private early childhood education institutions. This encompasses education policies, curricula, management, and learning experiences. 2) Education policies, school curricula, school management, and learning experiences substantially influence the development of private early childhood education institutions towards international standards. 3) New development models for private early childhood education institutions at the international standard level should prioritize holistic approaches that leverage the contributions of families, teachers, schools, and communities as critical foundations for operation.
Article Details
References
กมลเนตร ใฝ่ชำนาญ และคณะ. (2565). ยุทธศาสตร์การบูรณาการงานพัฒนาเด็กปฐมวัย จังหวัดเลย ตามมาตรฐานสถานพัฒนาเด็กปฐมวัยแห่งชาติ. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล. 38 (2), 24-34.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2553 (ฉบับที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
เข็มทอง ศิริแสงเลิศ. (2555). นวัตกรรมและเทคโนโลยีทางการบริหารจัดการในสถานศึกษาปฐมวัย ใน ประมวลสาระชุดวิชาการบริหาจัดการสถานศึกษาปฐมวัย (หน่วยที่ 5, หน้า 5-1 ถึง 5-94). นนทบุรี: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จารุกิตติ์ สิทธิยานนท์. (2559). แนวทางการพัฒนาการบริหารวิชาการของโรงเรียนมาตรฐานสากลตามแนวคิดพลโลกศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สาขาวิชาบริหารการศึกษา. คณะครุศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นงลักษณ์ เรือนทอง. (2550). รูปแบบการบริหารโรงเรียนที่มีประสิทธิผล. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นริสานันท์ เดชสุระ. (2552). รูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตปฐมวัยมหาวิทยาลัยราชภัฏ. ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิเวศน์ อุดมรัตน์. (2554). รูปแบบการบริหารจัดการเพื่อยกระดับคุณภาพสถานศึกษาของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครราชสีมา เขต 2. วารสารราชพฤกษ์. 8 (3), 23-29.
ปราณิสรา แพหมอ. (2561). รูปแบบการบริหารการจัดการศึกษาปฐมวัยในสถานศึกษาเอกชน จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. 7 (2), 126-134.
พัชรัตน์ วุฒิญาณ. (2565). ถอดบทเรียนความสำเร็จการบริหารคุณภาพการจัดการศึกษาสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล: พหุกรณีศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 39. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. คณะครุศาตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
ภัธรภร ปุยสุวรรณ นพดล เจนอักษร และ ปิลัญ ปฏิพิมพาคม. (2557). แนวทางการมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการสถานศึกษาของสมาคมผู้ปกครองและครูที่เหมาะสมกับสังคมไทย. วารสารสุทธิปริทัศน์, 28 (87), 345-367.
มานะ สุดสงวน. (2561). รูปแบบการบริหารจัดการโรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัดเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนสู่มาตรฐานสากล. Veridian E-Journal Silpakorn University. 11 (3), 3395-3412.
เมธี อินาลา, ศิกานต์ เพียรธัญญกรณ์ และวิจิตรา วงศ์อนุสิทธ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างการดำเนินการจัดการศึกษาปฐมวัยและความสำเร็จในการจัดการศึกษา ระดับปฐมวัยของโรงเรียนเอกชนในจังหวัดนครพนม. วารสารบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 142-153.
วรนาท รักสกุลไทย. (2548). หน่วยที่ 6 การจัดประสบการณ์แบบบูรณาการเพื่อพัฒนาเด็กปฐมวัย ใน ประมวลสาระชุดวิชาการจัดประสบการณ์สำหรับเด็กปฐมวัย หน่วยที่ 1-6. นนทบุรี: สุโขทัยธรรมา
ธิราช.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2551). กรอบทิศทางการพัฒนาการศึกษา ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2550-2554) ที่สอดคล้องกับแผนการศึกษา แห่งชาติ (พ.ศ. 2545-2559). ฉบับสรุป. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรพรรณ บุตรกตัญญู. (2557). นวัตกรรมการประเมินพฤติกรรมเด็กปฐมวัย. ใน เอกสารการสอนชุดวิชา การประเมินและสร้างเสริมพฤติกรรมเด็กปฐมวัย (หน่วยที่ 14, หน้า 14-1 ถึง 14-40). นนทบุรี: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Fullan, M. (2007). The New Meaning of Educational Change. Teachers College Press.
Kline, R. B. (2005). Principle and Practice of Structural Equation Modeling. (2nd ed.). New York: The Guilford Press.
Leithwood, K., Seashore Louis, K., Anderson, S., & Wahlstrom, K. (2004). How Leadership Influences Student Learning. The Wallace Foundation.
Robinson, V.. Lloyd, C., Roowe, J. (2008). The Impact of Leadership on Student Outcomes: An Analysis of the Differential Effects of Leadership Types. Educational Administration Quarterly, 44(5), 1-49.
