Image Management of the Government of General Prayuth Chan-o-cha from 2014-2022.
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The study of “Image Management of the Government of General Prayuth Chan-o-cha from 2014-2022”were 1) to study the political context of the government of Prayuth Chan-o-cha from 2014-2022. and 2) to study the factors influencing the management of the government’s political image. This research was a mix-method research using questionnaires and semi – structured interview questionnaires as research tools in which the 400 samples from Bang Na, Lat Phrao, Bang Khae, and Thawi Wattana districts, and collected data by accidental technics. The statistics were Mean, Percentage, Standard Deviation, Multiple Regression Analysis, and Structural Equation Model.
The results found that: 1) The government of Prayut Chan-o-cha from 2014-2022 attempted to create an image to be accepted by the people under the political context after the coup and the election. 2) Factors included political persuasion, authoritarian political culture, political parties and interest groups and political communication; had impact the management of the government’s political image.
Article Details
References
ชาญชัย จิตรเหล่าอาพร. (2562) ความเป็นประชาธิปไตยหลังการรัฐประหาร. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 6 (1), 221-239
ชาญชัย จิตรเหล่าอาพร. (2566) จากรัฐตํารวจสมัยใหมสูประชาธิปไตยครึ่งใบ. วารสารวิชาการไทยและการจัดการ. 4 (1), 110-122
ชูเกียรติ ผลาผล ปิยลักษณ์ โพธิวรรณ์ และพรอัมรินทร์ พรหมเกิด (2562) การกล่อมเกลาทางการเมืองที่นำไปสู่แบบแผนวัฒนธรรมทางการเมืองของผู้นำทางการเมืองในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 19 (4), 47-58.
เชือก โชติช่วย และกนกรัตน์ เลิศชูสกุล (2560) กลยุทธ์การสื่อสารของรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา. วารสารรัชต์ภาคย์. 11 (24), 212-223.
ถวิลวดี บุรีกุล (2554) การเมืองเรื่องเลือกตั้งและปัจจัยสำคัญต่อการตัดสินใจเลือกพรรคการเมือง และผู้สมัคร: วิเคราะห์จากการเลือกตั้ง 3 กค. 2554. วารสารสถาบันพระปกเกล้า. 9 (2), 1-28
นนทวัตร ผาติเสนะ และสมิหรา จิตตลดากร (2565) การสื่อสารทางการเมืองเพื่อการรักษาอำนาจทางการเมืองของ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา. วารสารการบริหารปกครอง. 11 (1), 178-191.
ไพบูลย โพธิ์หวังประสิทธิ์ (2557) หนวยตัวแทนและวิธีการของการกลอมเกลาทางการเมืองของประชาชนไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น. 8 (2), 7-18.
ภาคิน โชติเวศย์ศิลป์. (2562) กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองของ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ที่มาจากการยึดอำนาจภายใต้วิกฤตความขัดแย้งทางการเมือง. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา. 8 (1), 15-25.
Anderson and Rubin. (1986). Marketing communications. N J: Prentice Hall.
Chanchai Chitlaoarporn. (2017). Political Party, Interest Group and Election. Pathumthani: Thai Research Development and Management.
Cojocaru and Bragaru. (2012). The role of language in constructing social realities. The appreciative inquiry and the reconstruction of organizational ideology. Revista de cercetare si interventie sociala, 2012(36), 31-43.
Jefkins, Frank. (1982). Public relations mode simple. London: Heinemann.
Kurian, George Thomas. (2011). The encyclopedia of political science. Washington: CQ Press.
Langton, Kenneth P. (1969). Political socialization. Oxford: Oxford University Press.
Nita, Mircea Aurel. (2014). The importance of image management for a good society. Revista De Cercetare Si Interventie Sociala, 2014(44), 308-320.
Pool, Ithiel de Sola. (1968). Communication political. In D. Shills (Ed.), International encyclopedia of social science (p.5). New York: The Macmillan Company and The Free Press.
Pye, Lucian W. (1972). Introduction in communication and political development. New Jersey, NJ: Princeton University Press.
